I SA/Gd 155/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.), Sędzia WSA Irena Wesołowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Zalewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. z siedzibą w L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 26 listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2005 r. oddala skargę. Zaskarżoną do sądu decyzją, Dyrektor Izby Skarbowej działając na podstawie: - art. 7 ust. 1 i 2, art. 9, art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r., nr 54, poz. 654 ze zm.), - art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. nr 8 poz. 60 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez Telewizję Kablową "A" Spółka z o. o. z/s w L. od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej Ośrodek Zamiejscowy w [...] z dnia 11 kwietnia 2008 r., nr [...], określającej Spółce zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2005 r. w wysokości 183.466,00 zł, uchylił decyzję organu pierwszej instancji w części i orzekając co do istoty sprawy obniżył wysokość podatku dochodowego od osób prawnych za 2005 r. z kwoty 183.466,00 zł do kwoty 182.095,00 zł. Podstawą powyższego rozstrzygnięcia, był następujący stan faktyczny: W złożonym zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) CIT-8 za 2005 r. Telewizja Kablowa "A" Spółka z o.o. - przy przychodach w wysokości 1.456.489.98 zł oraz kosztach uzyskania tych przychodów w wysokości 1.284.046,59 zł - wykazała dochód do opodatkowania w wysokości 172.443,00 zł, od którego należny podatek (wg stawki 19%) wyniósł 32.764,00 zł. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej - po przeprowadzeniu postępowania - wydał w dniu 11 kwietnia 2008 r. w/w decyzję w której określił Spółce zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2005 r. w wysokości 183.466,00 zł. Powodem dokonania innego rozliczenia, niż wykazał podatnik w zeznaniu CIT-8 za 2005 r. było stwierdzenie, że Spółka: 1. zawyżyła koszty uzyskania przychodów o kwotę 793.247,90 zł, z tego: a) 81,03 zł - dotyczącą wydatków innego podmiotu gospodarczego, b) 4.795,08 zł - dotyczącą wydatków na zakup osprzętu do kamery cyfrowej, c) 6.000,00 zł - dotyczącą wydatków związanych z najmem lokalu mieszkalnego, d) 2.073,12 zł - dotyczącą opłat eksploatacyjnych lokalu zakupionego w 2006 r., e) 4.859,90 zł - dotycząca wydatków poniesionych na modernizację lokalu mieszkalnego zakupionego w 2006 r., f) 743.200,00 zł - dotyczącą wydatków na zakup usług od Firmy "B" i "C" Sp. z o.o., g) 32.238,77 zł - dotyczącą wydatków z tytułu poniesionych rat leasingowych i usług serwisowych Minikoparki Bobcat X322. 2. zaniżyła koszty uzyskania przychodów o kwotę 79,92 zł z tytułu nie naliczenia odpisów amortyzacyjnych za grudzień 2005 r. od zakupionego osprzętu do kamery. Od powyższej decyzji Spółka odwołała się pismem z dnia 28 kwietnia 2008 r. wnosząc o jej uchylenie w części dotyczącej pkt 1 b, f i g. Zaskarżonej decyzji Spółka zarzuca: I. W zakresie prawa materialnego naruszenie art. 15 ust. 1, art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. b i c ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji brak uznania za koszty uzyskania przychodów w 2005 roku: a) kwoty 4.495,08 zł dotyczącej zakupu oprzyrządowania (wyposażenia dodatkowego) do kamery wykorzystywanej w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą przez TK "A" Spółkę z o.o., b) kwoty 743.200,00 zł poprzez uznanie, iż kwota ta nie stanowi kosztu uzyskania przychodu bez szczegółowej analizy stanu faktycznego oraz umowy z dnia 10 sierpnia 1998 r. łączącej odwołującą ze Spółdzielnią Mieszkaniową w L., c) kwoty 32.238,77 zł związanej z użytkowaniem minikoparki Bobcat przez Spółkę w 2005 r., przez co kontrolująca i Organ I instancji naruszyły w/w przepisy prawa materialnego zawarte w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych poprzez eliminację z kosztów wydatków bezpośrednio związanych z prowadzoną przez Spółkę działalnością. II. W zakresie prawa procesowego: a) wydanie zaskarżonej decyzji z uchybieniem procesowym, polegającym na naruszeniu przepisów dotyczących postępowania podatkowego określonych w ustawie Ordynacja podatkowa, polegającym na ograniczeniu praw Spółki jako podatnika zagwarantowanych w art. 122 i art. 180 w powiązaniu z art. 187 oraz art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa, a w szczególności nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych mających istotne znaczenie dla dokładnego i obiektywnego wyjaśnienia stanu faktycznego w zakresie usług faktycznie wykonanych przez P. P. właściciela firmy "B" oraz PKF "C" Spółkę z o.o. z siedzibą w U. i pominięcie zeznań samego usługobiorcy, który fizycznie świadczył usługi na rzecz TK "A", b) błędne ustalenie stanu faktycznego dotyczącego działalności Spółki w 2005 r. poprzez uznanie, iż nie wykonano szeregu prac (usług) na rzecz Odwołującej, które de facto miały miejsce i w związku z tym wyeliminowanie z kosztów uzyskania przychodów szeregu pozycji objętych zaskarżoną decyzją, c) naruszenie art. 199a, a zwłaszcza art. 199a § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r., poprzez niepodjęcie przez kontrolującą i organ I instancji czynności (działań), do których zobowiązują te przepisy ustawy, które to czynności w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy należało podjąć. 1. Co do błędnego ustalenia okoliczności faktycznych sprawy w zakresie wyeliminowania kwoty 4.795.08 zł na zakup wyposażenia dodatkowego jako kwoty nie stanowiącej kosztów uzyskania przychodu: Zdaniem strony wydatki poniesione na zakup dodatkowego osprzętu do kamery DCV - VX2100E, zgodnie z obowiązującymi w 2005 r. przepisami prawa, mogły być uznane za koszty uzyskania przychodów, gdyż wbrew twierdzeniom organu I instancji - kamera DCV - VX2100 E była i jest urządzeniem kompletnym i zdatnym do użytku, co potwierdza instrukcja do kamery 2. Co do błędnego ustalenia okoliczności faktycznych sprawy oraz nie przeanalizowania postanowień z umowy z dnia 10 sierpnia 1998 r., okoliczności świadczenia usług przez P. P. i PKF "C" Spółka z o.o. i wyprowadzenie wniosków, z których wynika, iż kwota 743.200,00 zł nie stanowi kosztu uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych: Zdaniem strony stwierdzenie Kontrolującej i organu I instancji, że nie można uznać za koszt uzyskania przychodów wydatków w kwocie 743.200,00 zł za wykonane usługi przez P. P. właściciela firmy "B" z siedzibą w S. oraz PKF "C" Spółkę z o.o. z siedzibą w U. na rzecz Spółki z uwagi na naruszenie art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz stwierdzenie, iż usługi te nie zostały przez w/w firmy wykonane należy uznać za całkowitą dowolność w ocenie okoliczności faktycznych sprawy. Spółka podnosi, iż podstawową przesłanką eliminacji w/w kwoty przez organ I instancji - z kosztów uzyskania przychodów jest zakwestionowanie wiarygodności oświadczenia wykonawcy P. P. Wykonawca ten, co jest istotne, wykonał na rzecz odwołującej sporne usługi, co potwierdził w protokole z przesłuchania w charakterze świadka. Wyprowadzenie na tej podstawie wniosków, iż posiadane przez odwołującą dokumenty (faktury oraz dowody wypłaty należności) poświadczone własnoręcznie przez wykonawcę są nierzetelne - nie odpowiadają prawdzie, a kontrolująca i organ I instancji w jakikolwiek sposób nie podważyły wiarygodności kwestionowanych faktur i dowodów kasowych. Zdaniem strony bezpodstawnie nie uznano tych wydatków jako kosztów uzyskania przychodów w oparciu o to, że kontrahent odwołującej nie regulował w terminie swoich należności publicznoprawnych. W ocenie Spółki nielogiczne i niezgodne z zasadą prawdy obiektywnej jest wyeliminowanie z kosztów wydatków na zakup usług serwisowo - konserwacyjnych, bez których niemożliwe byłoby należyte wykonanie usług realizowanych na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej i innych odbiorców sygnału TV i internetowego z uwagi na to, że Pan P. P. wykonywał usługi przy użyciu w dużym procencie narzędzi odwołującej oraz z jej materiałów. Zgodnie z zasadą swobody umów dla odwołującej istotne było przede wszystkim wykształcenie usługobiorcy i jego umiejętności oraz wieloletnie doświadczenie zawodowe, które zdecydowały o wysokości wynagrodzenia. Ponadto Spółka zaznacza, że ważną okolicznością która - mimo zatrudniania przez Spółkę w tym czasie dwóch konserwatorów - zdecydowała o skorzystaniu z usług Pana P. P. w takim zakresie jak to wynika z faktur była pełna dyspozycyjność bez względu na porę dnia na zgłaszane usterki i awarie oraz szybkie reagowanie. Strona podkreśla również, iż fakt wykorzystywania przez Pana P. P. środka transportu Spółki był bez znaczenia, gdyż odwołującej chodziło głównie o całodobowy serwis, w celu zapewnienia sygnału dla odbiorców, do czego obligowała stronę zawarta umowa ze Spółdzielnią Mieszkaniową w L. Takie działanie ze strony Spółki podyktowane było głównie obowiązkami określonymi w § 2 i 5 umowy z dnia 10 sierpnia 1998 r. oraz ewentualnymi karami i konsekwencjami dla Spółki z utratą prawa do sieci kablowej włącznie, co mogłoby w przypadku zerwania wskazanej umowy doprowadzić nawet do likwidacji Spółki. Zdaniem odwołującej pomimo załączenia do akt sprawy w/w umowy wraz z aneksami i cesjami praw w decyzji pomija się treść postanowień umownych, zwłaszcza § 2, 5 oraz 6, które to postanowienia stanowią podstawę wzajemnych relacji pomiędzy Spółką, a Spółdzielnią Mieszkaniową i obrazują jakie przesłanki - zapewnienie ciągłości dostaw sygnału - leżały u podstaw skorzystania z usług podmiotu trzeciego - specjalistycznego. Dlatego też zlecono te usługi jednemu z najbardziej doświadczonych w tym zakresie przedsiębiorców i ustalono jednostkowe ceny za przegląd, serwisowanie i inne czynności gwarantujące bezbłędne funkcjonowanie całego systemu przesyłu sygnału TV, a nie za godziny. Zadziwiające zatem jest - zdaniem strony - przeliczanie faktur za wykonane usługi na godziny pracy. Odnośnie porównania przez organ I instancji nakładów poniesionych przez TK "D" na remonty do nakładów poniesionych przez Spółkę na bieżące utrzymanie i konserwację w oparciu o ilości odbiorców - zdaniem Spółki - należy uznać również za chybione, gdyż należało wziąć pod uwagę nie tylko długość sieci, ale jej wiek i to w jakich częściach miasta jest usytuowana, w jakich budynkach, z jakiego osprzętu korzystała itd., czego organ l instancji nie zrobił. Ponadto, do ustalenia takich danych potrzeba wiadomości specjalnych, którymi kontrolująca i organ I instancji nie dysponują. Poza tym ilość gniazd podana celem porównania tj. 2685 w firmie "D" i 2950 u odwołującej jest niezgodna ze stanem faktycznym, gdyż organ I instancji wziął pod uwagę wyłącznie ilość gniazd wynikającą z umowy ze Spółdzielnią Mieszkaniową w L., a nie uwzględnił innych odbiorców np. Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w L., Wspólnot Mieszkaniowych, "E". Dlatego - zdaniem strony - porównanie dokonane przez kontrolującą i organ I instancji dotknięte jest błędem, który to dyskwalifikuje tego rodzaju ustalenia w sprawie. Poza tym - co jest odwołującej wiadome - TK "D" nie posiadała w 2005 r. umowy o charakterze wyłączności na dostarczanie sygnału RTV z żadnym właścicielem nieruchomości; ani administratorem w L., a tym samym nie można porównywać działalności odwołującej z tą firmą, gdyż jest ona oparta na innych realiach i innych postanowieniach umownych. Ponadto w ocenie spółki w decyzji nie zauważa się, iż zakres świadczonych przez firmę "B" oraz PKF "C" Sp. z o.o. nie pokrywa się przedmiotowo, gdyż oba te podmioty nie wykonywały tych samych prac, a wręcz diametralnie inne usługi, które to wnioskowanie również prowadzi do błędnych ustaleń zawartych w decyzji. Odwołująca nadto zauważa, iż organ l instancji (poza innymi naruszeniami prawa procesowego...) dyskwalifikując z kosztów uzyskania przychodów kwotę 743.200,00 zł dotyczącą świadczonych usług dopuściła się naruszenia art. 199a ustawy Ordynacja podatkowa, a zwłaszcza § 3 tegoż artykułu. Bowiem, jeżeli organ I instancji postawił tezę, iż usługi wykonane przez wskazane wyżej podmioty nie były świadczone i miały charakter fikcyjny, to zgodnie z tym artykułem należało wystąpić z pozwem do sądu powszechnego o ustalenie istnienia lub nieistnienia tych świadczeń. Na poparcie swojego stanowiska w tej kwestii strona przywołała wyrok WSA w Białymstoku z dnia 19 lipca 2007 r. sygn. akt I SA/Bk 149/07 oraz wyrok WSA w Krakowie z dnia 9 sierpnia 2007 r. sygn. akt I SA/Kr 296/06. 3. Co do błędnego ustalenia okoliczności faktycznych sprawy dotyczących zakupu i użytkowania minikoparki Bobcat w kwocie 32.238,77 zł i wyprowadzenie wniosków, z których wynika, iż kwota 32.238,77 zł nie stanowi kosztu uzyskania przychodu w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych: Strona nie zgadza się z nie uznaniem za koszt podatkowy wydatków w kwocie 32.238,77 zł związanych z zakupem Minikoparki Bobcat X322 rok produkcji 2005 z łyżką o szerokości 23 cm. Odwołująca podkreśla, że wielokrotnie wyjaśniała przyczyny leżące u podstaw zakupu koparki i cele w jakich jest ona wykorzystywana oraz gdzie była przechowywana, zaś przesłuchany w charakterze świadka M. K. wyjaśnił jak obsługuje się koparkę, kto ją obsługiwał oraz wskazał, iż do jej obsługi nie są wymagane jakiekolwiek specjalne dodatkowe uprawnienia. Spółka podkreśla również, iż aktualnie powszechnie akceptowany jest pogląd, że związek przyczynowy powinien być postrzegany nie tylko jako łącznik między kosztem a przychodem, ile raczej jako łącznik między kosztem a potencjalnymi przychodami. Koncepcja ta jest niekiedy określana mianem koncepcji adekwatnego związku przyczynowego. W świetle powyższego Spółka stwierdza, iż uznanie kwoty na zakup przedmiotowego sprzętu za niestanowiący koszt uzyskania przychodu jest całkowicie bezpodstawne i błędne oraz niezgodne ze stanem faktycznym. Na poparcie swojego stanowiska w sprawie strona przywołała szereg wyroków NSA. 4. Co do naruszenia zasad postępowania kontrolnego w zakresie swobodnej oceny dowodów, analizy stanu faktycznego i załączonych do akt sprawy dokumentów oraz postanowień art. 199a § 3 Ordynacji podatkowej: Zdaniem Strony Organ I instancji dokonując oceny stanu faktycznego w niniejszej sprawie oraz analizując przedłożone przez spółkę dowody, a także złożone przez świadków zeznania naruszył zasadę swobodnej oceny dowodów. Strona wywnioskowała z uzasadnienia decyzji, że kontrolująca i organ I instancji wysunęły wyłącznie twierdzenia zmierzające wprost do uznania, iż określone zdarzenia gospodarcze (które de facto miały miejsce) nie miały miejsca, a zatem określone wydatki należało wyłączyć z kosztów uzyskania przychodów Spółki za 2005 r. Odwołująca zaznacza, iż o tym co jest celowe i potrzebne w prowadzeniu działalności gospodarczej nie decyduje organ podatkowy ale podmiot prowadzący działalność. Tym samym o tym, czy wydatek powinien zostać uznany za koszt uzyskania przychodu, decyduje art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, a nie swobodnie kontrolująca czy, też organ I instancji. Strona podkreśla, że swobodna ocena dowodów, aby nie przekształciła się w samowolę, musi być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz z zachowaniem określonych reguł tej oceny. Naruszenie tych reguł, a także norm procesowych odnoszących się do środków dowodowych, stanowi - zdaniem strony - przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów. Zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 191 Ordynacji podatkowej), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego do wydania decyzji o przekonywującej treści (art. 122 Ordynacji podatkowej). Na poparcie swojego stanowiska w sprawie odwołująca przywołała wyroki NSA. Ponownie Spółka podkreśliła, że zarówno wydatki na rzecz podmiotów trzecich (mające na celu zapewnienie ciągłości sygnału telewizyjnego, jego bieżące monitorowanie, przeglądy, usuwanie usterek) jak i zakup minikoparki (do prac ziemnych związanych z instalacją przekazującą sygnał) zostały poniesione w celu osiągnięcia przychodu, a ponadto zostały udokumentowane zgodnie z wymogami określonymi w przepisach prawa. Na kwestię naruszenia art. 199a § 3 Ordynacji podatkowej strona wskazała w części dotyczącej wyjaśnienia okoliczności świadczenia usług przez P. P. i PKF "C" Spółkę z o.o. A zatem z uwagi na powyższe zasadnym jest - w ocenie strony - złożenie odwołania od decyzji organu I instancji. Organ odwoławczy ponownie rozpoznając sprawę na wstępie podkreśla, iż Telewizja Kablowa "A" Sp. z o.o. została zawiązana mocą umowy spółki z dnia 25 lipca 2002 r. (akt notarialny Rep. A lir. [...]). Założycielem Spółki była Pani I. Ł. - K. Na podstawie umowy z dnia 11 czerwca 2003 r. 100% udziałów nabyło [...] "C" Sp. z o.o. o wartości nominalnej 500,- zł. Funkcję Prezesa Zarządu w kontrolowanym czasie pełniła Pani I. Ł. - K. Przedmiotem działalności Spółki w 2005 r. było świadczenie usług telekomunikacyjnych, informatycznych i teleinformatycznych. Telewizja Kablowa "A" Sp. z o. o. została zawiązana mocą umowy spółki z dnia 25 lipca 2002 r. (akt notarialny Rep. A nr. [...]). Założycielem Spółki była p. I. Ł. - K. Na podstawie umowy zbycia w dniu 11 czerwca 2003 r. 100% udziałów o wartości nominalnej 500,- zł nabyło [...] "C" Sp. z o.o. Funkcję Prezesa Zarządu w kontrolowanym czasie pełniła p. I. Ł. - K. Przedmiotem działalności Spółki w 2005 r. było świadczenie usług telekomunikacyjnych, informatycznych i teleinformatycznych. Ustosunkowując się kolejno do spornych kosztów uzyskania przychodów organ odwoławczy stwierdza, że gdy chodzi o wydatek na zakup osprzętu do kamery w łącznej wysokości 4.795,08 zł, który to wydatek spółka bezpośrednio w całości zaliczyła w koszty zaś organ pierwszej instancji zaliczył w koszty ale poprzez odpisy amortyzacyjne (na podstawie art. 16h omawianej ustawy) Dyrektor Izby Skarbowej w kontekście niekwestionowanych ustaleń faktycznych uznał mając na względzie obowiązujący stan prawny, iż poniesione przez Spółkę wydatki w kwocie łącznej 3.557,38 zł na zakup dodatkowego osprzętu do w/w kamery DCR-VX 2100E (akumulator ZOOM NP - F960, mikrofon mini EM - 116 stereo, mikrofon kierunkowy Yoga EM - 2800, Canopus DV RAPTOR RT2 MAX S/N: 711066, zestaw oświetleniowy LX801, Canopus ADVC - 110 S/N: 736224) na podstawie faktury VAT 01419/05 z dnia 3 listopada 2005 r. nie mogą być bezpośrednio zaliczone do kosztów uzyskania przychodów. Wydatki te należy uznać za poniesione na ulepszenie środka trwałego jakim jest kamera, a jako takie powiększają one jej wartość początkową na podstawie art. 16g ust. 13 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, co w konsekwencji powoduje, że Spółka może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów tylko odpisy amortyzacyjne dokonane od wartości początkowej kamery powiększonej o sumę wydatków na zakup wskazanych wyżej części peryferyjnych o wartości przekraczającej 3.500 zł. Natomiast - wydatki na zakup osprzętu (m. in. mikrofon mini EM-116 stereo, statywy Sony VCT-870RM, akumulator ZOOM NP77) do w/w kamery w kwocie 1.237,70 zł na podstawie faktury VAT nr 01438/05 z dnia 8 listopada 2005 r. Spółka miała prawo zaliczyć bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów w dacie nabycia, bowiem wydatki poniesione na nabycie części składowych lub preferencyjnych zwiększają wartość początkową środka trwałego, gdy ich jednostkowa cena nabycia jest wyższa niż 3.500,00 zł. W tym przypadku z uwagi na fakt, iż nakłady na doposażenie kamery nie przekroczyły kwoty 3.500,00 zł wydatki te kwalifikuje się do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, zatem ustalenia organu instancji w tym zakresie organ odwoławczy uznał za nieprawidłowe. Odnośnie zaliczonych przez Spółkę do kosztów uzyskania przychodów kontrolowanego 2005 r. wydatków w kwocie 743.200,00 zł na zakup usług od Przedsiębiorstwa Usługowego "B" P. P. z siedzibą w S. oraz [...] "C" Spółka z o.o. z siedzibą w U. udokumentowane stosownymi fakturami, organ odwoławczy mając na uwadze poczynione ustalenia faktyczne na okoliczność czy f-ry te dokumentowały rzeczywiste zdarzenia gospodarcze stwierdził, iż organ I instancji na podstawie zapisów art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych zasadnie nie uznał kwoty 743.200,00 zł (564.200,00 + 179.200,00 zł) za koszt uzyskania przychodów. Zafakturowane przez Przedsiębiorstwo Usługowe "B" P. P. z siedzibą w S. oraz [...] "C" Spółka z o.o. z siedzibą w U. usługi napraw nie zostały bowiem wykonane. Dokonując oceny stanu faktycznego w niniejszej sprawie organ odwoławczy stwierdza, że zasady kwalifikowania wydatków do kosztów uzyskania przychodów określone zostały w treści art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, który stanowi, że kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu uzyskania przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Zwrot "w celu uzyskania przychodów" oznacza, że aby określony wydatek mógł być zaliczony do kosztów uzyskania przychodów, to między poniesieniem tego wydatku, a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek przyczynowy tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ lub może mieć wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodu. Organ podatkowy ma zatem obowiązek uznać konkretny wydatek za koszt uzyskania przychodów, jeżeli podatnik spełni jednocześnie następujące warunki: • faktycznie poniesie wydatek, który nie został wymieniony w katalogu kosztów zawartych wart. 16 ust. 1 w/w ustawy, nie uznanych za koszty poniesione w celu uzyskania przychodu, • wykaże związek tego kosztu z uzyskanym lub racjonalnie spodziewanym przychodem, • przedstawi dowód umożliwiający obiektywną ocenę, że okoliczności dotyczące powstania tego wydatku faktycznie miały miejsce - na gruncie bowiem ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (jak stwierdził to NSA w wyroku z dnia 24 października 1997 r., sygn. akt I S.A./Wr 59/97), zaistnienia zdarzeń gospodarczych nie domniemywa się; konieczne jest wykazanie ich faktycznego zaistnienia. Niespełnienie któregoś z w/w warunków pozbawia podatnika możliwości zaliczenia poniesionego wydatku do kosztów uzyskania przychodów. Z powyższych przepisów zdaniem organu wynika zatem, ze o możliwości zaliczenia przez podatnika wydatków do kosztów uzyskania przychodów decyduje m. in. to, czy fakt poniesienia przez podatnika danego wydatku został należycie udowodniony. Jednocześnie Dyrektor Izby Skarbowej zauważa, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że to na podatniku spoczywa ciężar udowodnienia faktów, jeżeli wywodzi on z nich korzystne dla siebie skutki prawne, a niewątpliwie do takich należy możliwość zaliczenia wydatków do kosztów uzyskania przychodów. W przedmiotowej sprawie - jak wynika z jej akt - strona, natomiast ani na etapie postępowania prowadzonego przez organ I instancji, ani na etapie postępowania odwoławczego, nie przedstawiła żadnych dowodów (z wyjątkiem faktur) potwierdzających wykonanie kwestionowanych usług. Składane w trakcie postępowania podatkowego przez stronę wyjaśnienia dotyczące konserwacji instalacji antenowych na podstawie faktur wystawionych przez Firmę "B" P. P. oraz [...] "C" na rzecz TK "A" organ odwoławczy uznał za niewiarygodne, skoro wskazane na fakturach podmioty tj.: Spółdzielnia Mieszkaniowa, Towarzystwo Budownictwa Społecznego, Wspólnoty Mieszkaniowe, Wojskowa Agencja Mieszkaniowa i inne administracje w miejscowości L. i S. nie potwierdziły faktu wykonania takich prac w zarządzanych przez ich zasobach mieszkaniowych przez TK "A" w badanym roku. Spółdzielnia Mieszkaniowa w L. wyjaśniła, że w 2005 r. jak również w latach poprzednich i następnych na mocy zawartych umów w ramach opłaty abonamentowej za rozprowadzenie programów telewizyjnych i radiowych w sieci telewizji kablowej usługi realizował operator Telewizja Kablowa "A" Sp. z o.o., a zgodnie z umową z dnia 10 sierpnia 1998 r. bieżącą eksploatację i konserwację - w ramach konserwacji instalacji antenowej stanowiące trwałe wyposażenie budynku mieszkalnego stanowiącego zasób mieszkaniowy Spółdzielni Mieszkaniowej w L. - prowadziło [...] "C". Jednocześnie jak wynika to z materiału dowodowego Spółdzielnia Mieszkaniowa w L. zapłaciła Spółce "C" w roku 2005 kwotę 939.267,59 zł za roboty budowlano - montażowe. Przy czym organ odwoławczy podkreśla, że wszystkie faktury wystawione przez Spółkę "C" na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej całkowicie pokrywają się z treścią faktur wystawionych przez Firmę "B" P. P. dla Telewizji Kablowej "A". Pozostałe podmioty poinformowały, że w 2005 r. nie zlecały konserwacji kabla telewizyjnego. Ponadto w ewidencji księgowej Spółki brak jest zapisów świadczących o dokonanych przez stronę zakupach materiałów mogących służyć do wykonania zafakturowanych usług. Z materiału dowodowego wynika, że Telewizja Kablowa "A" Sp. z o.o. posiadała w 2005 r. następujące zezwolenia z dnia 4 kwietnia 2003 r. wydane przez Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty: 1. TVK nr 48/2003 na eksploatację publicznej sieci kablowej przeznaczonej do rozpowszechniania lub rozprowadzania programów radiofonicznych i telewizyjnych na obszarze miasta i gminy L. ze stacją czołową przy ul. [...] w L. 2. TVK nr 47/2003 na eksploatację publicznej sieci kablowej przeznaczonej do rozpowszechniania lub rozprowadzania programów radiofonicznych i telewizyjnych w miejscowości S. stacją czołową w os. [...] w S, Powyższe zezwolenia zostały wydane na okres 10 lat. Natomiast jak wynika z treści faktury z dnia 17 maja 2005 r., nr 289/05 wystawionej przez Spółkę "C" wykonała ona na rzecz Spółki "A" roboty budowlano - montażowe oraz remonty i konserwacje w budynkach mieszkalnych administrowanych przez Spółdzielnie Mieszkaniowe, Towarzystwo Budownictwa Społecznego, Wspólnoty Mieszkaniowe, Wojskową Agencję Mieszkaniową i innych administratorów - w miejscowości S. i R. - do których nie dostarczała sygnału TVK (brak m. in. stosownych umów na dostarczanie sygnału TVK). Spółka nie posiadała również zezwolenia na eksploatację publicznej sieci kablowej przeznaczonej do rozpowszechniania lub rozprowadzania programów radiofonicznych i telewizyjnych, w miejscowości S. i R. W konsekwencji organ odwoławczy stwierdził, iż w ustalonym jw. stanie faktycznym i prawnym sprawy poniesionych przez Spółkę wydatków z tytułu zakupu usług prac remontowo - konserwacyjnych w budynkach mieszkalnych nie można uznać za koszty uzyskania przychodu, bowiem strona w trakcie całego postępowania kontrolnego i podatkowego nie przedłożyła wiarygodnych dowodów potwierdzających wykonanie w/w usług. Zgromadzony materiał dowodowy i przedstawione powyżej ustalenia wskazują, że wystawione przez Przedsiębiorstwo Usługowe "B" P. P. z siedzibą w S. oraz [...] "C" Spółka z o.o. z siedzibą w U. faktury za usługi remontowo - konserwacyjne w budynkach mieszkalnych oraz remonty i konserwacje związane z obiektami budownictwa mieszkalnego i infrastrukturą towarzyszącą dotyczącej sieci rozprowadzającej sygnał telewizyjny i internetowy, wraz z urządzeniami, obiektami oraz przyłączami do budynków mieszkalnych administrowanych przez Spółdzielnie Mieszkaniowe, Towarzystwo Budownictwa Społecznego, Wspólnoty Mieszkaniowe, Wojskową Agencję Mieszkaniową i innych administratorów w miejscowości L. i S. w okresie od lugego do listopada 2005 r. nie odzwierciedlają rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych, lecz dokumentują czynności, które nie zostały wykonane przez wystawców faktur. Zasadnym było zatem stwierdzenie nierzetelności prowadzonych przez Spółkę "A" ksiąg rachunkowych w zakresie zaewidencjonowania w poczet kosztów uzyskania przychodów zdarzeń udokumentowanych tymi fakturami i nieuznanie ksiąg za dowód w tym zakresie. Jednakże w opinii Dyrektora Izby Skarbowej w oparciu o całokształt zgromadzonego materiału organ I instancji zasadnie stwierdził, że dane wynikające z ksiąg, uzupełnione dowodami uzyskanymi w toku postępowania pozwalają na określenie podstawy opodatkowania, a tym samym nie zachodzą przesłanki do szacowania podstawy opodatkowania. Za bezzasadny organ odwoławczy uznał zarzut strony, iż przesłanką do nie uznania przez organ I instancji wydatków poniesionych przez Spółkę na podstawie faktur wystawionych przez P. P. był fakt nieregulowania przez niego należności publicznoprawnych. Bowiem jak to podkreślił organ I instancji w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji, podstawą do nie uznania tych wydatków był fakt nie wykonania wskazanych w wystawionych fakturach usług, co potwierdza cały zebrany w sprawie materiał dowodowy. Jednocześnie organ odwoławczy zauważa, że twierdzenie Spółki, iż okolicznością skorzystania z usług P. P. w takim zakresie jak wynika to z faktur (mimo zatrudniania w tym czasie dwóch konserwatorów), była jego całodobowa dyspozycyjność nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym. Bowiem z akt sprawy wynika, iż: 1. po pierwsze P. P. w 2005 r. był zatrudniony na umowę o pracę w Spółce "C" z siedzibą w U., 2. po drugie wykonywał na rzecz tej Spółki również usługi jako Firma "B" z siedzibą w S., 3. mieszkał - co potwierdził w składanych wyjaśnieniach - w L. Za bezzasadny uznał również organ zarzut, iż nie można porównywać działalności odwołującej z działalnością innego operatora tj. TV "D" znajdującego się na tym samym terenie z uwagi na brak przez TV "D" umowy o charakterze wyłączności na dostarczanie sygnału RTV z żadnym właścicielem nieruchomości ani administratorem w L. Wbrew twierdzeniom Spółki, posiadanie takiej umowy przez operatorów - w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej - nie jest istotne dla tej sprawy. Bowiem dla sprawy ma znaczenie to, że w 2005 r.: • oba podmioty uzyskiwały przychód z tyt. dostarczania sygnału TVK, • oba podmioty ponosiły wydatki na konserwację i naprawę obsługiwanej sieci kablowej, • posiadają zbliżoną ilość gniazd abonenckich, • działają na tym samym terenie. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Organ I instancji art. 199a § 3 Ordynacji podatkowej obowiązek wystąpienia do Sądu powszechnego z powództwem o ustalenie istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa powstaje w sytuacji, gdy ze zgromadzonych dowodów wynikają wątpliwości, co do istnienia tegoż stosunku prawnego, z którym związane są skutki podatkowe organ odwoławczy stwierdza, iż w niniejszej sprawie organy podatkowe nie kwestionowały istnienia stosunków prawnych między stronami - nie miały bowiem wątpliwości, że Spółka zawarła skuteczne pod względem prawnym umowy z firmami "B" i "C" Sp. z o. o.. Organy zakwestionowały natomiast wykonanie przez kontrahentów Spółki usług udokumentowanych wystawionymi przez nich fakturami. W tej sytuacji na organach podatkowych nie spoczywał obowiązek wystąpienia do sądu powszechnego o ustalenie istnienia lub nieistnienia tego stosunku prawnego lub prawa, co znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sadów administracyjnych, m.in. w wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 czerwca 2008 r. sygn. akt II FSK 523/07. Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy - stwierdził, że kwota 743.200,00 zł zasadnie została wyłączona z kosztów uzyskania przychodów. Odnośnie kwoty 32.238,77 zł - dotyczącej wydatków z tytułu poniesionych rat leasingowych i usług serwisowych Minikoparki Bobcat X322, organ odwoławczy stwierdza, iż Spółka nie przedstawiła żadnego dowodu świadczącego o tym, że koparkę faktycznie eksploatowała, bądź też wynajmowała innym firmom - brak przychodu z tego tytułu - a wyjaśnienia Prokurenta nie zostały potwierdzone przez Inżyniera Kontraktu Biura Obsługi Inwestycji "F", zatem organ I instancji zasadnie stwierdził, że wydatki na eksploatację tejże koparki w kwocie 32.238,77 zł na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie stanowią kosztów uzyskania przychodów. Organ odwoławczy przywołując orzecznictwo NSA podkreśla, że obowiązek przedłożenia takiego zestawu dowodów, z których wynika, że określony wydatek został poniesiony, a jego poniesienie służyło uzyskaniu przychodu spoczywa na podatniku. To podatnik musi wykazać organom podatkowym spełnienie przesłanek wynikających z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych. W przedmiotowej sprawie - jak wynika z jej akt - strona, ani na etapie postępowania prowadzonego przez organ I instancji, ani na etapie postępowania odwoławczego, nie przedstawiła żadnych dowodów potwierdzających, iż koparkę faktycznie wykorzystywała w swojej działalności gospodarczej w 2005 r., bądź też wynajmowała innym firmom. Składane zaś w trakcie postępowania podatkowego przez stronę wyjaśnienia należy uznać za niewiarygodne. Spółka wskazała bowiem, iż koparka używana była do przełożenia kanalizacji teletechnicznej przy budowie Lidla i tunelu przy ul. T. Tymczasem jak wynika to z materiału przesłanego przez Inżyniera Kontraktu wykonawcą wskazanych robót tunelu była firma "G" S.A. K. Natomiast LIDL - jak to ustalił organ I instancji - powstał w latach wcześniejszych. Ponadto - jak wynika to z dokumentacji technicznej - Spółka nie była właścicielem kabli TV, które były objęte przebudową. A tylko z właścicielami urządzeń (TV "D", TV "H", wojsko) projekt przewidywał współpracę (np. w postaci nadzoru) przy wykonywaniu robót związanych z przebudową kanalizacji teletechnicznej. Zdaniem organu - o tym, że koparka pracowała mógłby świadczyć zakup właściwego dla niej paliwa. A zatem organ I instalacji zasadnie przyjął, że również brak dowodów na zakup takiego paliwa oraz z uwagi na powyższej wskazane fakty uzasadnia przyjęcie, że koparka ta - mimo, iż na dzień 1 grudnia 2005 r. przepracowała 326 motogodzin - nie była wykorzystywana w prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej. Sam fakt posiadania koparki nie może zaś dowodzić jej faktycznego wykorzystywania przez Spółkę, a oświadczenia Pana K. nie mogą zastąpić materialnych dowodów księgowych, które są podstawą uznania wydatku za koszt uzyskania przychodu. Ponadto Pan K. nie przedstawił dowodów potwierdzających, iż zakup paliwa finansował z własnych środków. W konsekwencji w ustalonym jw. stanie faktycznym i prawnym sprawy poniesionych przez Spółkę wydatków z tytułu opłat leasingowych wynikających z umowy nr 07/10489/05 w kwocie 30.934,48 zł oraz wydatki w kwocie 1.304,29 zł z tytułu usług serwisowych wynikających z faktury VAT FU 027/12/05/SPW - organ odwoławczy - nie uznał za koszty uzyskania przychodu, bowiem strona w trakcie całego postępowania kontrolnego i podatkowego nie przedłożyła dowodów potwierdzających faktyczne wykorzystywanie Minikoparki Bocat X322 do celów prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. Odnosząc się do kwoty 6.000,00 zł - dotycząca wydatków związanych z najmem lokalu mieszkalnego organ odwoławczy stwierdza, iż Spółka w 2005 roku poniosła z tytułu najmu mieszkania w L., przy ul. [...] na podstawie faktur wystawionych przez Zakład Produkcyjno - Usługowy "I" J. P. z/s w M., ul. [...]. W toku kontroli krzyżowej przeprowadzonej w dniu 16 kwietnia 2007 r. w firmie "I" ustalono, iż lokatorami mieszkania byli Pani D. A. - pracownica Spółki TK "A" - oraz jej narzeczony (obecnie mąż) Pan P. P. Oni również ponosili bieżące koszty eksploatacji mieszkania, tj.: opłacali rachunki za gaz, prąd i czynsz na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej w L. Zdaniem organu odwoławczego powyższy wydatek również zasadnie nie został uznany za koszt uzyskania przychodu, skoro w lokalu tym mieszkał z Panią D. A. Pan P. P., który nie był pracownikiem Spółki, lecz właścicielem firmy, która miała świadczyć usługi na jej rzecz, zaś p. A. z uwagi na to, iż to że zamieszkiwała w innej miejscowości niż jej zakład pracy, skorzystała z podwyższonych zryczałtowanych kosztów uzyskania przychodów. Spółka wyłączenia powyższego wydatku z kosztów uzyskania przychodu zresztą nie kwestionowała. Odnośnie pozostałych ustaleń organu I instancji - co do których, Spółka nie podniosła w odwołaniu zarzutów - organ odwoławczy - po zapoznaniu się ze zgromadzonym w aktach sprawy materiałem dowodowym - uznał rozstrzygnięcie dokonane w tym zakresie przez organ I instancji za nie naruszające przepisów prawa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję, skarżąca wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuca naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 1, art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. b), art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. c) ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji brak uznania za koszty uzyskania przychodu w 2005 r. kwoty 743.200,00 zł, 2. przepisów postępowania podatkowego, tj. art. 122, art. 180 w powiązaniu z art. 187 oraz 191, art. 199a, a zwłaszcza art. 199a § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, polegającym na: a) nie wyjaśnieniu wszystkich okoliczności faktycznych mających istotne znaczenie dla dokładnego i obiektywnego wyjaśnienia stanu faktycznego odnoszącego się do usług faktycznie wykonanych przez firmy "B" oraz PKF "C" Sp. z o.o. z pominięciem zeznań świadków oraz zeznań samego usługobiorcy, który fizycznie świadczył usługi na rzecz TK "A"' Spółki z o.o. oraz wyjaśnień Spółdzielni Mieszkaniowej w L., b) niepodjęcie przez Organ II instancji czynności, do których zobowiązują ten organ przepisy art. 199a § 3 Ordynacji podatkowej tj., nie wystąpienie do sądu powszechnego. W uzasadnieniu skargi, skarżąca w pełni przytoczyła argumentację z odwołania. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja wbrew wywodom skargi odpowiada prawu. Organy podatkowe w zakresie niezbędnym dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy zebrały materiał dowodowy który wnikliwie oceniły w kontekście prawidłowo przywołanego stanu prawnego, zaś wyciągniętym wnioskom nie sposób zarzucić dowolności. Z akt sprawy wynika, że Spółka zaliczyła w poczet kosztów uzyskania przychodów kontrolowanego 2005 r. wydatki w kwocie 743.200,00 zł na zakup usług od Przedsiębiorstwa Usługowego "B" P. P. z siedzibą w S. oraz [...] "C" Spółka z o.o. z siedzibą w U. udokumentowane fakturami: - wystawionymi przez Przedsiębiorstwo Usługowe "B" P. P. na łączną kwotę 564.000,- zł oraz przez Spółkę "C" na łączną kwotę 179.200,- zł. W treści każdej z tych faktur jako zakres prac określono: roboty budowlano - montażowe oraz remonty i konserwacje związane z obiektami budownictwa mieszkalnego i infrastrukturą towarzyszącą dotyczące sieci i rozprowadzającej sygnał telewizyjny i internetowy wraz z urządzeniami, obiektami oraz przyłączami do budynków mieszkalnych administrowanych przez Spółdzielnie Mieszkaniowe, Towarzystwo Budownictwa Społecznego, Wspólnoty Mieszkaniowe, Wojskową Agencję Mieszkaniową i innych administratorów w miejscowości L. i S. - za miesiąc (...). Do każdej faktury załączono specyfikację wykonanych prac remontowo - konserwacyjnych w budynkach mieszkalnych. I tak zgodnie ze specyfikacjami wykonywano: 1. naprawy zasilania urządzeń budynkowych, dystrybucyjnych, magistralnych, zasilania WLZ, 2. demontażu, montażu uszkodzonych elementów: sieci kablowej budynkowej, magistralnej. elementów czynnych i biernych, skrzynek rozdzielczych, zakończeń sieci kablowej w mieszkaniach, 3. regulacji parametrów sieci: budynkowej, dystrybucyjnej, elementów czynnych i biernych. Powyższe faktury i specyfikacje obejmują wyłącznie robociznę, natomiast materiały i większość narzędzi (np. wiertarki, kombinerki, prasa do złączy, klucze do złączy, miernik sygnału) potrzebnych do wykonania w/w prac zgodnie z wyjaśnieniem złożonym w dniu 7 maja 2005 r. przez Pana P. P. były własnością TK "A" lub Konsorcjum "C". Ponadto Pan P. oświadczył, że: • w 2005 r. firma jego mieściła się w S., ale większą część miesiąca spędzał w L., • posiada wykształcenie średnie techniczne o specjalności technik - elektryk, • nie posiada żadnych dodatkowych uprawnień, • poszczególne prace naprawcze trwały od 15 minut do 1,5 godziny plus dojazd, • prace zlecone wykonywał osobiście, • z uwagi na brak własnego samochodu przemieszczał się samochodem należącym do Spółki "A", • prace wykonywał bez planów i projektów, • elementy do wymiany urządzeń pobierał w siedzibie Spółki "A", a rzadko psujące się, nietypowe, zamawiał u Pana K., • uszkodzone elementy: cenniejsze oddawał do naprawy Panu K., a pozostałe wyrzucał, • awarie zgłaszane były telefonicznie w siedzibie Spółki w L., bądź też w Spółdzielni Mieszkaniowej w L., • liczbę napraw spisywał na kartkach (których już nie posiada), na podstawie których w porozumieniu z Panem K. sporządzał specyfikacje, • ceny za usługi ustalał w konsultacji z Panem K., • zapłatę za wykonane prace otrzymywał z opóźnieniem do dwóch miesięcy od daty wystawienia faktury - pieniądze przywożono do L., czasem jechał po nie do S., • wypłaty dokonał osobiście Pan K. Organ I instancji w wyniku przeprowadzenia m. in. czynności sprawdzających w Przedsiębiorstwie Usługowym "B" ustalił ponadto, że w 2005 r.: • Pan P. P. płacił zryczałtowany podatek dochodowy w wysokości 5,5%, • nie prowadził ewidencji zakupu, • w deklaracjach VAT-7 wykazywał jedynie podatek należny, • nie posiadał żadnych planów ani projektów technicznych dotyczących serwisowanych sieci, • był również pracownikiem KONSORCJUM "C" Sp. z o.o. z siedzibą w U. i dla tej firmy świadczył także usługi jako Przedsiębiorstwo Usługowe "B" P. P., • zapłata za wystawione faktury odbywała się wyłącznie w formie gotówkowej. Gdy chodzi o faktury wystawione przez Spółkę "C" w treści faktur podobnie jak w przypadku faktur wystawionych przez Przedsiębiorstwo Usługowe "B" P. P. jako zakres prac określono: roboty budowlano - montażowe oraz remonty i konserwacje związane z obiektami budownictwa mieszkalnego i infrastrukturą towarzyszącą dotyczące sieci rozprowadzającej sygnał telewizyjny i internetowy, wraz z urządzeniami, obiektami oraz przyłączami do budynków mieszkalnych administrowanych przez Spółdzielnie Mieszkaniowe, Towarzystwo Budownictwa Społecznego, Wspólnoty Mieszkaniowe, Wojskową Agencja Mieszkaniową i innych administratorów w miejscowości L. i S. - za miesiąc (...). Natomiast w treści faktury nr 289/05 jako zakres prac określono: roboty budowlano - montażowe oraz remonty i konserwacje związane z obiektami budownictwa - mieszkalnego i infrastrukturą towarzyszącą dotyczące sieci rozprowadzającej sygnał telewizyjny i internetowy, wraz z urządzeniami, obiektami oraz przyłączami do budynków mieszkalnych administrowanych przez Spółdzielnie Mieszkaniowe, Towarzystwo Budownictwa Społecznego, Wspólnoty Mieszkaniowe, Wojskową Agencję Mieszkaniową i innych administratorów jest w miejscowości S. i R. - za miesiąc maj 2005 r. Do każdej faktury, podobnie jak w przypadku faktur wystawionych przez Przedsiębiorstwo Usługowe "B" P. P., załączono specyfikację wykonanych prac remontowo - konserwacyjnych w budynkach mieszkalnych. I tak zgodnie ze specyfikacjami w miesiącu kwietniu i maju wykonywano: • naprawy i strojenia urządzeń sieci magistralnej, • demontażu, montażu uszkodzonych elementów sieci kablowej magistralnej, • regulacji parametrów sieci dystrybucyjnej, • pomiaru i strojenia parametrów technicznych elementów sieci kablowej stanowiącej wyposażenie budynków mieszkalnych, • pomiaru skuteczności zerowania. Natomiast w sierpniu i wrześniu zgodnie z załączonymi specyfikacjami Spółka "C" wykonała prace identyczne jak Przedsiębiorstwo Usługowe "B" P. P. Powyższe faktury i specyfikacje podobnie jak w przypadku faktur wystawionych przez Przedsiębiorstwo Usługowe "B" P. P. obejmowały wyłącznie robociznę. Celem ustalenia czy prace objęte w/w fakturami zostały faktycznie wykonane, pismem z dnia 24 kwietnia 2007 r. organ I instancji zwrócił się do podmiotów wskazanych na fakturach wystawionych przez Firmę "B" i "C" Sp. z o.o., tj. Spółdzielni Mieszkaniowej, Towarzystwa Budownictwa Społecznego, Wspólnot Mieszkaniowych, Wojskowej Agencji Mieszkaniowej i innych administracji w miejscowości L. i S. z prośbą m. in. o wskazanie: • Czy i komu podmioty te w 2005 r. zlecały konserwację kabla telewizyjnego? • Jaki zakres prace te obejmowały? • Na jakiej ulicy i w którym bloku wykonano prace? • Czy prace remontowe były odbierane przez w/w podmioty? • Czy opłaty miesięczne na rzecz Telewizji Kablowej "A" obejmowały emitowany sygnał telewizyjny, czy też za serwisowanie gniazd abonenckich? W odpowiedzi na powyższe pismo Spółdzielnia Mieszkaniowa w L. wyjaśniła, że: w 2005 r. jak również w latach poprzednich i następnych na mocy zawartych umów w ramach opłaty abonamentowej za rozprowadzenie programów telewizyjnych i radiowych w sieci telewizji kablowej usługi realizował operator Telewizja Kablowa "A" Sp. z o.o., a "C" w ramach konserwacji instalacji antenowej stanowiące trwałe wyposażenie budynku mieszkalnego stanowiącego zasób mieszkaniowy Spółdzielni Mieszkaniowej w L. zgodnie z umową z dnia 10 sierpnia 1998 r. prowadziło bieżącą eksploatację i konserwację. W związku z faktem, iż Spółdzielnia posiada sieci kablowe w całych swoich zasobach w miejscowości L., realizacja usług wynikająca z zawartych umów obejmuje całe zasoby mieszkaniowe i wszystkich lokatorów zamieszkałych w zasobach Spółdzielni w L. Spółdzielnia w związku z realizowanymi umowami nie prowadzi ewidencji odbiorów prac związanych z konserwacją remontami, modernizacjami sieci kablowej, gdyż zakres i częstotliwość ich występowania są tak duże, że dla tych celów istniałaby potrzeba zatrudnienia dodatkowych pracowników, na których Spółdzielnię nie stać. Ponadto potwierdzeniem zrealizowania usługi jest m. in. brak kolejnych interwencji na danym adresie. Ponadto Spółdzielnia poinformowała, że nie posiada dokumentów związanych zrealizowaniem bieżących usterek zgłaszanych przez lokatorów, a następnie przekazywanych do realizacji TVK "A" lub PKF "C" przez dział techniczno - administracyjny w 2005 r., gdyż nie jest prowadzona rejestracja zgłoszeń dokonywanych napraw. Miesięczne rozliczenia z Telewizją Kablową "A" obejmowały emitowany sygnał telewizyjny w całości, jak również serwisowanie gniazd abonenckich oraz sieci telewizji kablowej na mocy koncesji wydanej przez KRRiT. Pozostałe podmioty poinformowały, że nie zlecały w 2005 r. konserwacji kabla telewizyjnego. Na potwierdzenie dokonywanych częstych napraw wynikających z uszkodzeń mechanicznych i włamań do urządzeń tele - internetowych Spółka przedłożyła dokumenty z Prokuratury Rejonowej w L. - postanowienia o umorzeniu dochodzenia i wpisaniu sprawy do rejestru spraw przestępstw. W toku postępowania organ I instancji zwrócił się ponadto pismem z dnia 25 kwietnia 2007 r., do innego operatora znajdującego się na tym terenie tj. "D" S.A. z/s w G., Przedsiębiorstwo w L. o udzielenie informacji: • czy podmiot ten w 2005 r. ponosił koszty konserwacji kabla telewizyjnego w L.? • jaki zakres obejmowały te prace? • jakie materiały potrzebne były do zrealizowania tych prac? • kto jest właścicielem kabla, przez który emituje się sygnał telewizyjny? • jaki był koszt remontów i konserwacji w przeliczeniu na jedno gniazdo abonenckie? W odpowiedzi na powyższe pismo Spółka "D" S.A. z/s w G. poinformowała, iż jest właścicielem sieci telekomunikacyjnej zlokalizowanej w L. W 2005 r. poniosła nakłady: a) na modernizację sieci (wzrost jej wartości) w łącznej kwocie 55.116,00 zł. Prace modernizacyjne związane byty z przebudową kabla magistralnego w związku z prowadzonymi w L. robotami i drogowymi oraz instalacją nowych gniazd abonenckich w związku z rozpoczęciem świadczenia usługi dostępu do Internetu, b) na konserwację i serwis w łącznej kwocie 39.580,00 zł, w tym materiały 8.167,00 zł. Prace te służyły utrzymaniu właściwego sianu technicznego sieci. W przypadku modernizacji głównymi materiałami byty kable oraz gniazda montowane u abonentów. W przypadku konserwacji i serwisu byty to różnego rodzaju materiały eksploatacyjne. Na koniec 2005 r. w L. przyłączonych do sieci było 2.685 abonentów (2.608 na początek roku) telewizji kablowej i 324 użytkowników Internetu (99 na początku roku). W przedstawionych powyżej okolicznościach faktycznych organy podatkowe obu instancji na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych zasadnie uznały, że wydatki w kwocie 743.200,00 zł (564.200,00 + 179.200,00 zł) nie stanowią kosztów uzyskania przychodów, bowiem zafakturowane przez Przedsiębiorstwo Usługowe "B" P. P. z siedzibą w S. oraz [...] "C" Spółka z o.o. z siedzibą w U. usługi napraw nie zostały wykonane. Kwestie kwalifikowania poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodów regulują przepisy art. 15 i 16 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 z późń. zm.). Artykuł 15 ust. 1 tej ustawy stanowi, że kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu uzyskania przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Użyty przez ustawodawcę zwrot w celu uzyskania przychodów oznacza, że aby określony wydatek mógł być zaliczony do kosztów uzyskania przychodów, to między poniesieniem tego wydatku, a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek przyczynowy tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ lub może mieć wpływ na powstanie łub zwiększenie przychodu. Organ podatkowy ma zatem obowiązek uznać konkretny wydatek za koszt uzyskania przychodów, jeżeli podatnik spełni jednocześnie następujące warunki: • faktycznie poniesie wydatek, który nie został wymieniony w katalogu kosztów zawartych wart. 16 ust. 1 w/w ustawy, nie uznanych za koszty poniesione w celu uzyskania przychodu, • wykaże związek tego kosztu z uzyskanym lub racjonalnie spodziewanym przychodem, • przedstawi dowód umożliwiający obiektywną ocenę, że okoliczności dotyczące powstania tego wydatku faktycznie miały miejsce - na gruncie bowiem ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, zaistnienia zdarzeń gospodarczych nie domniemywa się; konieczne jest wykazanie ich faktycznego zaistnienia. Niespełnienie któregoś z w/w warunków pozbawia podatnika możliwości zaliczenia poniesionego wydatku do kosztów uzyskania przychodów. Jak trafnie zatem podkreślono w zaskarżonej decyzji, z powyższych przepisów wynika, że o możliwości zaliczenia przez podatnika danego wydatku do kosztów uzyskania przychodów decyduje m. in. to, czy fakt poniesienia przez podatnika danego wydatku został należycie udowodniony, przy czym w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że to na podatniku spoczywa ciężar udowodnienia faktów, jeżeli wywodzi on z nich korzystne dla siebie skutki prawne, a niewątpliwie do takich należy możliwość zaliczenia wydatków do kosztów uzyskania przychodów. Nie może on ciążących na nim obowiązków przerzucać na organy podatkowe. Wprawdzie art. 122 Ordynacji podatkowej nakłada na organy podatkowe obowiązek podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, jednakże nie może to oznaczać obciążenia organu nieograniczonym obowiązkiem poszukiwania faktów. Zatem obowiązek przedłożenia takiego zestawu dowodów, z których wynika, że określony wydatek został poniesiony, a jego poniesienie służyło uzyskaniu przychodu spoczywa na podatniku To podatnik musi wykazać organom podatkowym spełnienie przesłanek wynikających z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, przy czym właściwe udokumentowanie wydatków winno odbywać się już w momencie ich ponoszenia, a jeśli podatnik tego obowiązku nie dopełnił, to w jego interesie leży przedstawienie materiału dowodowego, z którego wynikałoby jednoznacznie, że usługi zostały wykonane, w trakcie toczącego się postępowania. Biorąc pod uwagę powyższe Dyrektor Izby Skarbowej w zaskarżonej decyzji zasadnie stwierdził, że w przedmiotowej sprawie - strona, ani na etapie postępowania prowadzonego przez organ I instancji, ani na etapie postępowania odwoławczego, nie przedstawiła żadnych dowodów (z wyjątkiem faktur) potwierdzających wykonanie kwestionowanych usług. Składane w trakcie postępowania podatkowego przez stronę wyjaśnienia dotyczące konserwacji instalacji antenowych na podstawie faktur wystawionych przez Firmę "B" P. P. oraz [...] "C" na rzecz TK. "A" należy - uznać za niewiarygodne, bowiem wskazane na fakturach podmioty tj: Spółdzielnia Mieszkaniowa, Towarzystwo Budownictwa Społecznego, Wspólnoty Mieszkaniowe, Wojskowa Agencja Mieszkaniowa i inne administracje w miejscowości L. i S. nie potwierdziły faktu wykonania takich prac w zarządzanych przez ich zasobach mieszkaniowych przez TK "A" w badanym roku. Spółdzielnia Mieszkaniowa w L. wyjaśniła zaś, że w 2005 r. jak również w latach poprzednich i następnych na mocy zawartych umów w ramach opłaty abonamentowej za rozprowadzenie programów telewizyjnych i radiowych w sieci telewizji kablowej usługi realizował operator Telewizja Kablowa "A" Sp. z o.o., a zgodnie z umową z dnia 10 sierpnia 1998 r. bieżącą eksploatację i konserwację - w ramach konserwacji instalacji antenowej stanowiącej trwałe wyposażenie budynku mieszkalnego stanowiącego zasób mieszkaniowy Spółdzielni Mieszkaniowej w L. - prowadziło [...] "C". Jednocześnie jak wynika to z materiału dowodowego Spółdzielnia Mieszkaniowa w L. zapłaciła Spółce "C" w roku 2005 r. kwotę 939.267,59 zł za roboty budowlano - montażowe. Ponadto wbrew twierdzeniom skarżącej - treść wszystkich faktur wystawionych przez Spółkę "C" na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej całkowicie pokrywa się z treścią faktur wystawionych przez Firmę "B" P. P. dla Telewizji Kablowej "A". Pozostałe podmioty poinformowały natomiast, że w 2005 r. nie zlecały konserwacji kabla telewizyjnego. Ponadto w ewidencji księgowej Spółki brak jest zapisów świadczących o dokonanych przez stronę zakupach materiałów mogących służyć do wykonania zafakturowanych usług. Z materiału dowodowego dalej wynika, że Telewizja Kablowa "A" Sp. z o.o. posiadała w 2005 r. zezwolenia z dnia 4 kwietnia 2003 r. wydane przez Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty: 1. TVK nr 48/2003 na eksploatację publicznej sieci kablowej przeznaczonej do rozpowszechniania lub rozprowadzania programów radiofonicznych i telewizyjnych na obszarze miasta i gminy L. ze stacją czołową przy ul. [...] w L., 2. TVK nr 47/2003 na eksploatację publicznej sieci kablowej przeznaczonej do rozpowszechniania lub rozprowadzania programów radiofonicznych i telewizyjnych w miejscowości S. stacją czołową w os. [...] w S. Powyższe zezwolenia zostały wydane na okres 10 lat. Natomiast jak trafnie zauważa organ odwoławczy z treści faktury z dnia 17 maja 2005 r., nr 289/05 wystawionej przez Spółkę "C" wynika, że wykonała ona na rzecz Spółki "A" prace - roboty budowlano -montażowe oraz remonty i konserwacje związane z obiektami budownictwa mieszkalnego i infrastrukturą towarzyszącą dotyczące sieci rozprowadzającej sygnał telewizyjny i internelowy, wraz z urządzeniami, obiektami oraz przyłączami do budynków mieszkalnych administrowanych przez Spółdzielnie Mieszkaniowe, Towarzystwo Budownictwa Społecznego, Wspólnoty Mieszkaniowe, Wojskową Agencją Mieszkaniową i innych administratorów - w miejscowości S. i R. - za miesiąc maj 2005 r. Powyższe wskazuje, że Spółka zleciła roboty budowlano - montażowe oraz remonty i konserwacje w budynkach mieszkalnych administrowanych przez Spółdzielnie Mieszkaniowe, Towarzystwo Budownictwa Społecznego, Wspólnoty Mieszkaniowe, Wojskową Agencję Mieszkaniową i innych administratorów - w miejscowości S. i R. - do których nie dostarczała sygnału TVK (brak m. in. stosownych umów na dostarczanie sygnału TVK). Spółka nie posiadała również zezwolenia na eksploatację publicznej sieci kablowej przeznaczonej do rozpowszechniania lub rozprowadzania programów radiofonicznych i telewizyjnych w miejscowości S. i R. W konsekwencji powyższych ustaleń stwierdzić należy, że Dyrektor Izby Skarbowej w sposób całkowicie uprawniony wskazał, że poniesionych przez Spółkę wydatków z tytułu zakupu usług prac remontowo - konserwacyjnych w budynkach mieszkalnych nie można było uznać za koszty uzyskania przychodu, skoro strona w trakcie całego postępowania kontrolnego i podatkowego nie przedłożyła wiarygodnych dowodów potwierdzających wykonanie w/w usług. Zaewidencjonowane przez Spółkę wydatki na rzecz Przedsiębiorstwa Usługowego "B" P. P. oraz [...] "C" Spółka z o.o., wynikające ze spornych faktur na łączną kwotę 743.200,00 zł nie mogły zatem być uznane za koszty uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych. Zgromadzony materiał dowodowy i przedstawione powyżej ustalenia wskazują, że wystawione przez Przedsiębiorstwo Usługowe "B" P. P. z siedzibą w S. oraz [...] "C" Spółka z o.o. z siedzibą w U. faktury nie odzwierciedlają rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych, lecz dokumentują czynności, które nie zostały wykonane przez wystawców faktur. Zasadnym było zatem stwierdzenie nierzetelności prowadzonych przez Spółkę "A" ksiąg rachunkowych w zakresie zaewidencjonowania w poczet kosztów uzyskania przychodów zdarzeń udokumentowanych tymi fakturami i nieznanie ksiąg za dowód w tym zakresie. W oparciu o całokształt zgromadzonego w sprawie materiału organy podatkowe jednakże zasadnie stwierdziły, że dane wynikające z ksiąg Spółki, uzupełnione dowodami uzyskanymi w toku postępowania, pozwalają na określenie podstawy opodatkowania, a tym samym nie zachodzą przesłanki do szacowania podstawy opodatkowania. Odnosząc się do zarzutu skarżącej, iż przesłanką nie uznania przez Organy podatkowe wydatków poniesionych przez Spółkę na podstawie faktur wystawionych przez P. P. był fakt nieregulowania przez niego należności publicznoprawnych, stwierdzić należy, że jak wykazano to w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji podstawą do nie uznania tych wydatków był fakt nie wykonania wskazanych w wystawionych fakturach usług, co potwierdza cały zebrany w sprawie materiał dowodowy, a nie to, czy wystawca tychże faktur, regulował swoje zobowiązania publicznoprawne. Jednocześnie Dyrektor Izby Skarbowej trafnie zauważa, że twierdzenie Spółki, iż okolicznością uzasadniającą skorzystanie z usług P. P. w takim zakresie jak wynika to z faktur (mimo zatrudniania w tym czasie dwóch konserwatorów), była jego całodobowa dyspozycyjność nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym, bowiem z akt sprawy wynika, iż: 1. po pierwsze P. P. w 2005 r. był zatrudniony na umowę o pracę w Spółce "C" z siedzibą w U., 2. po drugie wykonywał na rzecz tej Spółki również usługi jako Firma "B" z siedzibą w S., 3. mieszkał - co potwierdził w składanych wyjaśnieniach - w L. Również w ocenie sądu nie zasługuje na uwzględnienie podniesiony w skardze zarzut, iż nie można porównywać działalności Skarżącej Spółki z działalnością innego operatora tj. TV "D" znajdującego się na tym samym terenie w oparciu o ilość odbiorców. Wręcz przeciwnie dokonanie takiego porównania było jak najbardziej zasadne, skoro w 2005 r.: • oba podmioty uzyskiwały przychód z tyt. dostarczania sygnału TVK., • oba podmioty ponosiły wydatki na konserwację i naprawę obsługiwanej sieci kablowej, • posiadają zbliżoną ilość gniazd abonenckich, • działają na tym samym terenie. Ponadto przedmiotowe porównanie nakładów na konserwacje i serwis było jedynie jedną z okoliczności uwzględnionych przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy i nie przesądzało o dokonanej przez Organy podatkowe kwalifikacji spornych wydatków. Za bezzasadny uznać należy również zarzut naruszenia przez organ II instancji art. 199a § 3 Ordynacji podatkowej przy dokonaniu wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów wydatków w kwocie 743.200,00 zł. W myśl art. 199a § 3 Ordynacji podatkowej jeżeli z dowodów zgromadzonych w foku postępowania, w szczególności zeznań strony, chyba że strona odmawia składania zeznań, wynikają wątpliwości co do istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, z którym związane są skutki podatkowe, organ podatkowy występuje do sądu powszechnego o ustalenie istnienia lub nieistnienia tego stosunku prawnego lub prawa. Jak trafnie stwierdza Dyrektor Izby Skarbowej zgodnie z art. 199a § 3 Ordynacji podatkowej obowiązek wystąpienia do Sądu powszechnego z powództwem o ustalenie istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa powstaje w sytuacji, gdy ze zgromadzonych dowodów wynikają wątpliwości, co do istnienia tegoż stosunku prawnego, z którym związane .są skutki podatkowe. W mniejszej sprawie natomiast organy podatkowe nie kwestionowały istnienia stosunków prawnych między stronami - nie miały bowiem wątpliwości, że Spółka zawarła skuteczne pod względem prawnym umowy z firmami "B" i "C" Sp. z o.o. Organy zakwestionowały natomiast wykonanie przez kontrahentów Spółki usług udokumentowanych wystawionymi przez nich fakturami. W tej sytuacji na organach podatkowych nie spoczywał obowiązek wystąpienia do sądu powszechnego o ustalenie istnienia lub nieistnienia tego stosunku prawnego lub prawa. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy również za bezzasadny uznać należy zarzut naruszenia przepisów art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 122 Ordynacji podatkowej w foku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. W myśl art. 187 Ordynacji podatkowej organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, który - zgodnie z art. 180 § 1 - stanowić winno wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Zgodnie natomiast z treścią art. 191 Ordynacji podatkowej organ podatkowy oceniała na podstawie zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Wynikający z ww. przepisu obowiązek rozpatrzenia całego materiału dowodowego jest ściśle związany z zasadą swobodnej oceny dowodów. Oznacza to, że Organ prowadzący postępowanie musi dążyć do ustalenia prawdy materialnej i według swej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania oceniać wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych, oraz wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne. Jak na wstępie już podkreślono w rozważanej sprawie organy zebrały obszerny materiał dowodowy, który stanowił wystarczającą podstawę do rozpatrzenia zarzutów sprecyzowanych w stosunku do decyzji organu pierwszej instancji oraz zweryfikowania prawidłowości rozstrzygnięcia dokonanego zaskarżoną decyzją. Materiał ten został w całości przeanalizowany, w pełni uwzględniony przy rozpatrywaniu sprawy, zaś wyciągnięte wnioski nie przeczą zasadom logiki oraz nie są sprzeczne ze zgromadzonymi w sprawie dowodami. Natomiast fakt, że oceniając przedłożone przez Spółkę dowody organ odwoławczy nie podzielił jej argumentów i wywiedzionych przez nią twierdzeń nie oznacza, że dowodów tych nie dopuścił, czy też nie dokonał ich oceny, jak również nie wskazuje na naruszenie wymienionych przez skarżącą przepisów Ordynacji podatkowej. Reasumując organy podatkowe w świetle zebranego materiału dowodowego zasadnie nie uznały za koszty uzyskania przychodów wydatków w kwocie 743.200,00 zł. Również w ocenie sądu nie budzi wątpliwości prawidłowość rozważań organów gdy chodzi o nieznanie za koszt uzyskania przychodów kwoty 32.238,77 zł dotyczącej wydatków z tytułu poniesionych rat leasingowych i usług serwisowych Minikoparki Bobcat X322. W przedmiotowej sprawie - jak wynika z jej akt - strona, ani na etapie postępowania prowadzonego przez organ I instancji, ani na etapie postępowania odwoławczego, nie przedstawiła żadnych dowodów potwierdzających, iż koparkę faktycznie wykorzystywała w swojej działalności gospodarczej w 2005 r., bądź też wynajmowała innym firmom. Składane zaś w trakcie postępowania podatkowego przez stronę wyjaśnienia należy - uznać za niewiarygodne. Spółka wskazała bowiem, iż koparka używana była do przełożenia kanalizacji teletechnicznej przy budowie Lidla i tunelu przy ul. T. Tymczasem jak wynika to z materiału przesłanego przez Inżyniera Kontraktu wykonawcą wskazanych robót tunelu była firma "G" S.A. K. Natomiast LIDL - jak to ustalił organ I instancji - powstał w latach wcześniejszych /k. nr 358/. Ponadto - jak wynika z dokumentacji technicznej /k. nr 296-302/ - Spółka nie była właścicielem kabli TV, które były objęte przebudową. A tylko z właścicielami urządzeń (TV "D", TV "H", wojsko) projekt przewidywał współpracę (np. w postaci nadzoru) przy wykonywaniu robót związanych z przebudową kanalizacji teletechnicznej. Jak trafnie zauważa organ odwoławczy - o tym, że koparka pracowała mógłby świadczyć zakup właściwego dla niej paliwa; jednakże brak dowodów na zakup takiego paliwa wraz z powyżej wskazanymi faktami uzasadnia przyjęcie, że koparka ta - mimo, iż na dzień 1 grudnia 2005 r. przepracowała 326 motogodzin - nie była wykorzystywana w prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej; sam fakt posiadania koparki nie może dowodzić jej faktycznego wykorzystywania przez Spółkę, a oświadczenia Pana K. nie mogą zastąpić materialnych dowodów księgowych, które są podstawą uznania wydatku za koszt uzyskania przychodu. Ponadto Pan K. nie przedstawił dowodów potwierdzających, iż zakup paliwa finansował z własnych środków. W tak ustalonym stanie faktycznym i prawnym sprawy poniesionych przez Spółkę wydatków z tytułu opłat leasingowych wynikających z umowy nr 07/10489/05 w kwocie 30.934,48 zł oraz wydatki w kwocie 1.304,29 zł z tytułu usług serwisowych wynikających z faktury VAT nr FU 027/12/05/SPW - nie można było uznać za koszty uzyskania przychodu. Strona w trakcie całego postępowania kontrolnego i podatkowego nie przedłożyła dowodów potwierdzających faktyczne wykorzystywanie Minikoparki Bocat X322 do celów prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. Z tych przyczyn na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 173, poz. 1270) należało orzec jak w wyroku.