I SA/Gd 156/08

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. U. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie orzeczenia odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki postanawia 1. przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od wpisu od skargi, 2. odmówić przyznania prawa pomocy w pozostałej części. P. U. wnioskiem z dnia 14 stycznia 2008 r., którego braki formalne poprzez wskazanie zakresu żądania uzupełnione zostały w dniu 11 kwietnia 2008 r. (data stempla pocztowego) zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 cyt. ustawy przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym następuje gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wskazane przepisy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zatem rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez skarżącego oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz przedłożonych przy sprawie o sygn. akt I SA/Gd 157/08 dokumentów, ustalono, że na utrzymaniu wnioskodawcy pozostaje małoletnia córka, na rzecz której uiszcza on alimenty w kwocie 550 zł miesięcznie (dowód: potwierdzenia przekazania świadczeń za okres od października do grudnia 2007 r. oraz za marzec i kwiecień 2008 r.), do końca stycznia br. uzyskiwał dochody ze stosunku pracy w wysokości 875 zł brutto (¼ etatu), aktualnie nie osiąga on dochodów (dowód: kopia świadectwa pracy z dnia 30 listopada 2007 r., uchwały nadzwyczajnego zgromadzenia wspólników z dnia 28 lutego 2007 r. w przedmiocie odwołania skarżącego z funkcji prezesa zarządu), poza samochodem marki Ford Escort rok produkcji 1999 o wartości około 8 000 zł nie posiada innego majątku, w tym nieruchomości, oszczędności (dowód: dodatkowe oświadczenie z dnia 11 kwietnia 2008 r. o nieposiadaniu rachunków, na których gromadzone są środki pieniężne). W uzasadnieniu wnioskodawca podniósł, iż z uwagi na trudną sytuację finansową korzysta z pomocy matki. Biorąc pod uwagę powołane okoliczności, uznano, że skarżący wykazał, że na dzień wydania niniejszego postanowienia nie ma realnych możliwości poniesienia powstałych kosztów sądowych, tj. wpisu od skargi. Za taką oceną przemawia okoliczność pozostawania przez wnioskodawcę bez pracy, a także brak zasobów pieniężnych. Jednocześnie nie można przyjąć, że skarżący nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych, które powstaną w przyszłości w związku z dochodzeniem swoich racji przed Sądem. Zauważyć bowiem należy, że przy ocenie zasadności przyznania stronie prawa pomocy nie można poprzestać na badaniu jej rzeczywistych dochodów. Rozstrzygając w tym przedmiocie, należy również mieć na uwadze jej możliwości zarobkowe i możliwości uzyskania dochodu w przyszłości (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 31 maja 2006 r., sygn. akt III SAB/Wa 1/06, niepubl.). Z tych względów na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.