I SA/Gd 1570/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T.S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 15 stycznia 2014 r., Nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: odrzucić zażalenie skarżącego na postanowienie tutejszego Sądu z dnia 11 marca 2015 r., sygn. akt I SA/Gd 1570/13. Postanowieniem z dnia 11 marca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił zażalenie skarżącego wniesione na postanowienie z dnia 22 grudnia 2014r. w przedmiocie odrzucenia zażalenia. Powyższe postanowienie z dnia 11 marca 2015 r. wysłane zostało na adres pełnomocnika strony. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru tej przesyłki (k. 195), z powodu nieobecności adresata przesyłka została awizowana dwukrotnie: po raz pierwszy w dniu 16 marca 2015r. i po raz drugi w dniu 25 marca 2015 r. Następnie przesyłka została wydana przez operatora pocztowego adresatowi w dniu 1 kwietnia 2015 r. W dniu 8 kwietnia 2015 r. strona wniosła zażalenie na powyższe postanowienie z dnia 11 marca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zażalenie wniesione na postanowienie tutejszego Sądu z dnia 11 marca 2015r. należało odrzucić z uwagi na wniesienie tego środka odwoławczego po upływie ustawowego terminu. Zgodnie z art. 194 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia. W rozpatrywanej sprawie przesyłka zawierająca zaskarżone postanowienie została doręczona stronie skarżącej w trybie art. 73 p.p.s.a. Z przepisu tego wynika, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72 (tj. w sposób właściwy lub zastępczy), pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej, dokonując jednocześnie zawiadomienia adresata o tym fakcie (§ 1). Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe - na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (§ 2). W przypadku niepodjęcia pisma w tym terminie pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (§ 4). Jak wynika z adnotacji na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki zawierającej zaskarżone postanowienie, z powodu nieobecności adresata przesyłka ta została awizowana dwukrotnie: po raz pierwszy w dniu 16 marca 2015 r. i po raz drugi w dniu 25 marca 2015 r. Uwzględniając zatem zasadę wynikającą z art. 73 § 4 p.p.s.a. doręczenie uważa się za dokonane w dniu 30 marca 2015 r., tj. z upływem czternastu dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej. Wprawdzie strona odebrała powyższą przesyłkę w dniu 1 kwietnia 2015 r., jednakże fakt ten nie uchyla skutków doręczenia wynikających z powołanych wyżej przepisów. Doręczenie pisma w toku postępowania sądowoadministracyjnego może nastąpić tylko raz, zważywszy, że skutki procesowe ustawa łączy z doręczeniem w formie prawem przepisanej, a nie z faktycznym otrzymaniem tego pisma przez stronę. Przetrzymanie i wydanie przez urząd pocztowy pisma po upływie tego terminu niewątpliwie stanowi uchybienie, jednakże nie modyfikuje zaistniałego już skutku prawnego doręczenia. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 27 września 2013 r., sygn. akt II OZ 810/13 "jeżeli pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej, to doręczenie uważa się za dokonane z upływem czternastego dnia od dnia złożenia pisma. Nie ma przy tym znaczenia moment faktycznego odbioru pisma – i to nawet jeżeli odbiór ten nastąpił po upływie wskazanego wyżej okresu". Podobny pogląd wyrażony został przez NSA m.in. w wyroku z dnia 18 maja 2010 r., sygn. akt II FSK 70/09 i postanowieniu z dnia 12 stycznia 2012 r. w sprawie o sygn. akt II FSK 2916/11, (dostępne w internetowej bazie orzeczeń na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Biorąc pod uwagę, że zaskarżone postanowienie doręczone zostało stronie skarżącej w trybie art. 73 § 1 i 4 p.p.s.a. w dniu 30 marca 2015 r., siedmiodniowy termin do wniesienia zażalenia na postanowienie tutejszego Sądu z dnia 11 marca 2015 r. upłynął – z uwzględnieniem faktu, że poniedziałek 6 kwietnia 2015 r. był dniem ustawowo wolnym od pracy - w dniu 7 kwietnia 2015 r. Uznać zatem należało, że wnosząc zażalenie w dniu 8 kwietnia 2015 r. skarżący uczynił to po upływie ustawowego terminu. Zgodnie z art. 178 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. wniesienie zażalenia po upływie terminu skutkuje odrzuceniem zażalenia przez wojewódzki sąd administracyjny. Podkreślenia wymaga, że strona, która uchybiła terminowi do wniesienia środka odwoławczego może, gdy uważa, iż nastąpiło to bez jej winy, wnieść o jego przywrócenie. W przedmiotowej sprawie skarżący jednak z możliwości takiej nie skorzystał i nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia. Końcowo Sąd zauważa, odnosząc się do zarzutów strony, że jest to kolejne już w tej sprawie postanowienie w przedmiocie odrzucenia zażalenia z powodu wniesienia go po upływie ustawowego terminu, w związku z nieprawidłowym działaniem poczty polegającym na wydaniu przesyłki adresatowi po upływie czternastu dni przechowywania jej w placówce pocztowej. Wniesienie zażalenia z uchybieniem terminu jest okolicznością obiektywną i Sąd przy jej ustalaniu nie może kierować się tym, czy strona jest czy nie jest "profesjonalnym prawnikiem". Strona zawsze ma możliwość skorzystania z porady profesjonalnego pełnomocnika i jakkolwiek w niektórych sytuacjach byłoby to wskazane, niemniej jednak wybór co do skorzystania z takiej porady leży tylko i wyłącznie w gestii samej strony. Mając powyższe na uwadze, Sąd na mocy art. 178 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.