I SA/Gd 158/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Romała, Sędziowie Sędzia WSA Irena Wesołowska, Sędzia WSA Ewa Wojtynowska (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz sądowy Agnieszka Rupińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 maja 2017 r. sprawy ze skargi J.G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 3 listopada 2016 r., nr [...], [...], [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji w sprawie ustalenia wysokości stawki karty podatkowej na 2015 rok oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z 3 listopada 2016 r. Dyrektor Izby Skarbowej, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.; dalej jako: O.p.) oraz art. 23, art. 25 ust. 1 pkt 3, ust. 6 pkt 1, pkt 2a i 2d, art. 28 ust. 1 pkt 1, art. 35 ust. 1-2, art. 36 ust. 1 pkt 1b, art. 40 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr 144, poz. 930 ze zm.; dalej jako: u.z.p.d.), utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z 23 czerwca 2016 r., który stwierdził wygaśnięcie własnej decyzji ostatecznej z 6 marca 2015 r. wydanej w sprawie ustalenia skarżącemu J.G. wysokości stawki karty podatkowej na 2015 rok. Stan sprawy jest następujący: w dniu 6 września 2010 r. skarżący złożył wniosek (PIT-16) w sprawie opodatkowania w formie karty podatkowej działalności gospodarczej w zakresie usług fryzjerskich dla kobiet oraz usług kosmetycznych. Skarżący rozszerzył działalność gospodarczą o usługi mycia i smarowania samochodów oraz inne usługi nie związane z ich naprawą (pkt 19 tabeli) w dniu 19 września 2011 r., o czym w tym samym dniu zawiadomił Naczelnika Urzędu Skarbowego (dalej jako: Naczelnik US, organ I instancji). Decyzją ostateczną z 6 marca 2015 r. Naczelnik US ustalił skarżącemu miesięczną stawkę karty podatkowej na 2015 r. w wysokości 405 zł dla działalności głównej prowadzonej pod adresem G., ul. [...] w zakresie usług mycia oraz smarowania samochodów i motocykli oraz innych usług niezwiązanych z ich naprawą oraz działalności dodatkowych prowadzonych pod adresem G., ul. S. w zakresie usług fryzjerskich dla kobiet i dziewcząt oraz usług kosmetycznych. Decyzja została wydana dla działalności gospodarczej prowadzonej bez zatrudnienia pracowników. Naczelnik US postanowieniem z dnia 5 listopada 2015 r. wszczął wobec skarżącego postępowanie podatkowe w sprawie wygaśnięcia ww. decyzji ostatecznej z dnia 6 marca 2015 r., a następnie decyzją z dnia 23 czerwca 2016 r. stwierdził jej wygaśnięcie w związku z zaistnieniem przesłanek, o których mowa w art. 40 ust. 1 pkt 1-3 u.z.p.d. Dyrektor Izby Skarbowej (dalej jako: Dyrektor IS, organ odwoławczy), po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, uznał rozstrzygnięcie organu I instancji za prawidłowe i zaskarżoną decyzją z 3 listopada 2016 r. utrzymał je w mocy. Dyrektor IS wskazał, że przedmiotem sporu jest kwestia, czy w sprawie wystąpiły okoliczności skutkujące utratą prawa do karty podatkowej albo mające wpływ na podwyższenie wysokości podatku dochodowego w formie karty podatkowej dla działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącego. Organ odwoławczy, na podstawie wyjaśnień skarżącego oraz zeznań złożonych przez jego córkę E.G., ustalił, że córka pomagała skarżącemu przy sprzątaniu, odbieraniu telefonów oraz na myjni oraz, że w roku 2015 nie zamieszkiwała wspólnie ze skarżącym. W konsekwencji organ odwoławczy przyjął (tak jak i Naczelnik US), że skarżący w prowadzonej działalności gospodarczej zatrudniał córkę, z którą nie pozostawał we wspólnym gospodarstwie domowym. W takiej sytuacji, aby nie utracić prawa do karty podatkowej skarżący był zobowiązany zawiadomić organ podatkowy o tej zmianie na podstawie art. 36 ust. 1 pkt 1 lit. b) u.z.p.d., gdyż skutkuje ona podwyższeniem o 40% stawki karty podatkowej określonej dla działalności prowadzonej bez zatrudnienia pracowników, o czym stanowi art. 28 ust. 1 pkt 1 u.z.p.d. Skarżący takiego zawiadomienia nie złożył, a zatem zaistniały przesłanki, o których mowa w art. 40 ust. 1 pkt 1 i 3 u.z.p.d. uprawniające organ podatkowy do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji. Organ odwoławczy ustalił także, że 16 marca 2015 r. skarżący zawarł z M.K. umowę zlecenia na sprzątanie pomieszczeń biurowych i miejsc przyległych, co stanowiło naruszenie art. 25 ust. 1 pkt 3 u.z.p.d. Podatnik opodatkowany w formie karty podatkowej może bowiem zatrudniać pracowników wyłącznie na umowę o pracę. Jedyny wyjątek stanowią usługi specjalistyczne. W konsekwencji organ I instancji zasadnie stwierdził wygaśnięcie decyzji na podstawie art. 40 ust. 1 pkt 1 u.z.p.d. Dyrektor IS podzielił, co do zasady, zarzut odwołania, że stosownie do art. 25 ust. 6 lit. d) u.z.p.d., do liczby pracowników nie wlicza się pracowników zatrudnionych wyłącznie do utrzymania czystości w zakładzie, pod warunkiem, że podatnik określił na piśmie zakres czynności tych pracowników. Zwrócił jednak uwagę, że przepis ten nie zwalniał skarżącego z obowiązku zawiadomienia o zmianie w stanie zatrudnienia, o którym mowa w art. 36 ust. 1 pkt 1 lit. b) u.z.p.d. W myśl art. 28 ust. 1 pkt 1 u.z.p.d. zmiana ta skutkuje bowiem podwyższeniem o 40% stawki karty podatkowej określonej dla działalności prowadzonej bez zatrudnienia pracowników a niezawiadomienie o tym fakcie skutkuje utratą prawa do karty podatkowej. Skarżący takiego zawiadomienia nie złożył, a zatem zaistniała także przesłanka, o której mowa w art. 40 ust. 1 pkt 3 u.z.p.d. uzasadniająca stwierdzenie wygaśnięcia decyzji. W dalszej kolejności organ odwoławczy powołał się na art. 36 ust. 1 u.z.p.d., zgodnie z którym skarżący był zobowiązany prowadzić ewidencję zatrudnienia. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z przepisami u.z.p.d. skarżący był zobowiązany zatrudnić córkę i zleceniobiorcę na umowę o pracę i wykazać te osoby w ewidencji zatrudnienia. Wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącego załączona do odwołania notatka nie spełnia wymogów tego rodzaju ewidencji, której wymogi zostały określone w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2012 r. w sprawie prowadzenia ewidencji zatrudnienia (Dz. U. Nr 219, poz. 1838). Dyrektor IS stwierdził, że skoro stan zatrudnienia w działalności gospodarczej skarżącego był wyższy od zgłoszonego przez niego we wniosku o zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej, a skarżący mimo obowiązku nie prowadził ewidencji zatrudnienia, to organ I instancji prawidłowo stwierdził wygaśnięcie decyzji także na podstawie art. 40 ust. 1 pkt 2 u.z.p.d. W tak ustalonym stanie faktycznym i prawnym Dyrektor IS stwierdził, że organ I instancji prawidłowo uznał, że w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 40 ust. 1 pkt 1-3 u.z.p.d. uzasadniające stwierdzenie wygaśnięcia decyzji ostatecznej ustalającej wysokość podatku w formie karty podatkowej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji pełnomocnik zarzucił naruszenie art. 258 § 1 pkt 4 i § 2 O.p. poprzez uznanie, że skarżący nie dopełnił warunków uprawniających do skorzystania z opodatkowania podatkiem dochodowym w formie karty podatkowej oraz art. 25 ust. 1 pkt 3 wraz z załącznikiem nr 4, art. 25 ust. 6 pkt 2, art. 35 oraz art. 40 u.z.p.d. poprzez ich błędne zastosowanie. W ocenie pełnomocnika organy podatkowe pominęły wyjaśnienia skarżącego i jego córki, które przemawiały za uznaniem, że skarżący nie zatrudniał swojej córki w prowadzonej działalności gospodarczej, w szczególności powoływane okoliczności świadczące o incydentalnym charakterze pomocy udzielanej skarżącemu przez córkę, która polegała na sprzątaniu gabinetu, braku umowy na świadczenie usług kosmetycznych, fryzjerskich oraz mycia pojazdów przez córkę, braku wynagrodzenia. Pełnomocnik zwrócił uwagę, że córka skarżącego jako członek rodziny została jedynie zgłoszona do ubezpieczenia zdrowotnego skarżącego. Pełnomocnik podniósł także, że córka skarżącego od urodzenia jest zameldowana w miejscu zamieszkania skarżącego i – wbrew ustaleniom organów podatkowych – prowadzi z nim wspólne gospodarstwo domowe. Okoliczność, że w roku 2015 czasowo zamieszkiwała u swojego partnera sama w sobie nie przemawia za uznaniem, że nie zamieszkiwała ona u skarżącego, gdzie znajdował się jej ośrodek czynności życiowych. Pełnomocnik skarżącego odniósł się także do kwestii zatrudnienia M. K. i wskazał, że skarżący zlecał sprzątanie pomieszczeń biurowych na podstawie umowy zlecenia, z której nie wynika wysokość wynagrodzenia (było ono przyznawane uznaniowo i nie musiało być w każdym miesiącu tej samej wysokości, o czym decydował skarżący). Zdaniem pełnomocnika, zgodnie z przepisami Kodeksu pracy, skarżący nie był zobowiązany do prowadzenia ewidencji zatrudnienia – prowadził ewidencję przychodów zleceniobiorcy z tytułu cywilnoprawnych, która w jego ocenie winna zostać uznana za ewidencję zatrudnienia, gdyż spełnia jej wymogi określone rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2012 r. Pełnomocnik wskazał, że od każdej umowy skarżący odprowadzał składki do ZUS i jako płatnik zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych, co – w jego ocenie – zastępuje powiadomienie organu podatkowego. Jednocześnie, pełnomocnik powołał się na notatkę, która w jego ocenie winna zostać uznana za ewidencję zatrudnienia, gdyż spełnia jej wymogi określone rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2012 r. Zdaniem pełnomocnika powyższe okoliczności przeczą twierdzeniom organów podatkowych, że skarżący zatrudniał pracowników w rozumieniu art. 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (j.t. Dz.U. z 2014 r. poz. 1502 ze zm.). W odpowiedzi na skargę Dyrektor IS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Istota sporu sprowadza się do oceny, czy w rozpoznawanej sprawie zaistniała choćby jedna przesłanka (przesłanki) do wydania decyzji "wygaszającej" uprzednio wydaną decyzję w trybie art. 40 ust. 1 pkt 1-3 u.z.p.d. Przede wszystkim należy podkreślić, że tzw. karta podatkowa jest formą opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych, przeznaczoną dla prowadzących działalność zarobkową w mniejszych rozmiarach. Skorzystanie z tej formy opodatkowania ma charakter fakultatywny, uzależnione jest też od spełnienia szeregu warunków. Jeżeli podatnik zdecyduje się na poddanie się tej uproszczonej i niedostępnej dla wszystkich podatników formie opodatkowania, obowiązany jest w pełni zastosować się do wymogów przewidzianych w przepisach Rozdziału III u.z.p.d., dotyczących tzw. karty podatkowej. Odnosi się to zwłaszcza do restrykcyjnie uregulowanych obowiązków informacyjnych wobec właściwego organu podatkowego w zakresie wszelkich zmian, które nastąpiły u podatnika, a które mogą mieć wpływ na możliwość opodatkowania w formie karty podatkowej, jak również na ustaloną wysokość opodatkowania. Konsekwencje zaniedbania tych obowiązków są daleko idące, gdyż polegają na utracie prawa do korzystania z tej formy opodatkowania i powstaniu obowiązku płacenia podatku dochodowego na tzw. zasadach ogólnych (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 marca 2016 r., II FSK 3921/13, publ. w internetowej bazie CBOSA). Stosownie do art. 40 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 u.z.p.d. w sytuacji, gdy podatnik poda we wniosku o zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej dane niezgodne ze stanem faktycznym, powodujące nieuzasadnione zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej bądź ustalenie wysokości podatku dochodowego w formie karty podatkowej w kwocie niższej od należnej (pkt 1), lub prowadzi nierzetelnie (niezgodnie ze stanem faktycznym) ewidencję zatrudnienia bądź, mimo obowiązku, nie prowadzi tej ewidencji, a stwierdzony stan zatrudnienia jest wyższy od zgłoszonego naczelnikowi urzędu skarbowego (pkt 2), lub nie zawiadomi naczelnika urzędu skarbowego w terminie, o którym mowa w art. 36 ust. 7, o zmianach powodujących utratę warunków do opodatkowania w formie karty podatkowej albo mających wpływ na podwyższenie wysokości podatku dochodowego w formie karty podatkowej, bądź w zawiadomieniu poda dane w tym zakresie niezgodne ze stanem faktycznym (pkt 3) – naczelnik urzędu skarbowego stwierdza wygaśnięcie decyzji ustalającej wysokość podatku dochodowego w formie karty podatkowej. Nie ulega zatem wątpliwości, że organ podatkowy ma obowiązek wydania decyzji stwierdzającej wygaśnięcie decyzji ustalającej wysokość karty podatkowej, jeżeli stwierdzi, że podatnik w złożonym uprzednio wniosku podał choćby jedną z okoliczności warunkujących przyznanie prawa do tej formy opodatkowania, w sposób niezgodny z rzeczywistością. Sąd stwierdza, że organy podatkowe prawidłowo uznały, że skarżący utracił prawo do opodatkowania prowadzonej przez siebie działalności w formie karty podatkowej. W sprawie zaistniały bowiem okoliczności wymienione w punktach od 1 do 3 art. 40 ust. 1 u.z.p.d. Za bezsporne uznać należy, że zgodnie z wnioskiem skarżący powinien świadczyć usługi w zakresie mycia oraz smarowania samochodów i motocykli oraz innych usług nie związanych z ich naprawą (poz. 19 tabeli miesięcznych stawek podatku dochodowego w formie karty podatkowej oraz poz. 19 tabeli charakterystyki działalności usługowej i wytwórczo-usługowej objętej opodatkowaniem w formie karty podatkowej) i działalność dodatkową – usługi fryzjerskie dla kobiet i usługi kosmetyczne, bez zatrudniania pracowników. Bezsporne jest także, że skarżący w 2015 r. nie zatrudniał osób na podstawie umowy o pracę. Organy podatkowe ustaliły natomiast, że skarżący w prowadzonej działalności gospodarczej korzystał z pracy córki oraz M. K., z którym 16 marca 2015 r. zawarł umowę zlecenia na sprzątanie pomieszczeń. Organy podatkowe ustaliły, że córka pomagała skarżącemu w sprzątaniu i na myjni oraz odbierała telefony. Córka skarżącego miała współpracować ze skarżącym w prowadzeniu gabinetu kosmetycznego (od 2010 r. posiada ona certyfikat uprawniający ja do wykonywania depilacji laserowej), jednak do tego rodzaju współpracy nie doszło. Organy podatkowe ustaliły także, że w roku 2015 córka skarżącego nie pozostawała z nim we wspólnym gospodarstwie domowym – zamieszkiwała u swojego partnera, na którego utrzymaniu pozostawała. W ocenie Sądu powołane okoliczności, przyjęte na podstawie zeznań córki skarżącego do protokołu z przesłuchania świadka z 11 kwietnia 2016 r., przeprowadzonego w obecności skarżącego (k. 65-67 akt podatkowych), nie zostały przez skarżącego skutecznie podważone. Odmienne twierdzenia skarżącego i jego pełnomocnika w tym zakresie, które zostały podniesione na etapie postępowania odwoławczego, i nie zostały poparte jakimikolwiek dowodami, Sąd uznał za gołosłowne. Wobec powyższego organy podatkowe prawidłowo uznały, że skoro skarżący przy prowadzeniu działalności zatrudniał członka rodziny, z którym nie pozostawał we wspólnym gospodarstwie domowym, to dane, które podał we wniosku o zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej były niezgodne ze stanem faktycznym i skutkowały ustaleniem wysokości podatku w tej formie w kwocie niższej od należnej. W myśl art. 28 ust. 1 pkt 1 u.z.p.d., w razie zatrudnienia przez podatnika przy prowadzeniu działalności określonej w art. 23 ust. 1 pkt 1 (działalności usługowej określonej w części I tabeli stanowiącej załącznik nr 3 do ustawy, w zakresie wymienionym w załączniku nr 4 do ustawy przy zatrudnieniu nie przekraczającym stanu określonego w tabeli – przyp. Sądu), pełnoletnich członków rodziny, nie licząc małżonka, a także w razie zatrudnienia osób, o których mowa w art. 25 ust. 6 pkt 2 lit. d) (pracowników zatrudnionych wyłącznie przy sprzedaży wyrobów, przyjmowaniu zleceń na usługi, utrzymywaniu czystości w zakładzie, prowadzeniu kasy i księgowości, kierowców i konwojentów pod warunkiem, że podatnik określił na piśmie zakres czynności tych pracowników – przyp. Sądu), podwyższa się stawkę karty podatkowej z tytułu zatrudnienia każdej z tych osób za miesiące, w których była zatrudniona o 40% stawki określonej dla działalności prowadzonej bez zatrudnienia pracowników. W rozpoznawanej sprawie zawiadomienie przez skarżącego Naczelnika US o zatrudnieniu córki skutkowałoby podwyższeniem wysokości podatku dochodowego w formie karty podatkowej z kwoty 405 zł do kwoty 769 zł. Sąd zwraca uwagę, że w stanie faktycznym sprawy stosownie do art. 36 ust. 1 pkt 1 lit. b) i ust. 7 u.z.p.d. na skarżącym ciążył obowiązek zawiadomienia Naczelnika US o zmianie w stanie zatrudnienia, najpóźniej w terminie siedmiu dni od powstania okoliczności powodujących zmianę. Przedmiotowe zawiadomienie skarżący miał obowiązek złożyć według ustalonego wzoru, podając przy tym podać szczegółowy zakres czynności, które córka miała wykonywać. Poza sporem pozostaje, że skarżący wymaganej informacji nie złożył. Odnosząc się do korzystania przez skarżącego z usług w zakresie sprzątania pomieszczeń świadczonych przez M. K. na podstawie umowy zlecenia i wpływu tej okoliczności na zaskarżone rozstrzygnięcie wymaga podkreślenia, że zgodnie z art. 25 ust. 1 pkt 3 i ust. 3 u.z.p.d. podatnicy prowadzący działalność, o której mowa w art. 23, podlegają opodatkowaniu w formie karty podatkowej, jeżeli przy prowadzeniu działalności nie korzystają z usług osób nie zatrudnionych przez siebie na podstawie umowy o pracę oraz z usług innych przedsiębiorstw i zakładów, chyba że chodzi o usługi specjalistyczne. Za usługi specjalistyczne w rozumieniu ust. 1 pkt 3 uważa się czynności i prace wchodzące w inny niż zgłoszony zakres działalności, niezbędne do całkowitego wykonania wyrobu lub świadczonej usługi, w tym również czynności i prace towarzyszące, o których mowa w załączniku nr 4. Na podstawie analizy treści art. 25 ust. 3 w powiązaniu z art. 25 ust. 1 pkt 3 u.z.p.d. usługi specjalistyczne dotyczą bezpośrednio prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej, tzn. wykonywanych usług na rzecz posiadanych klientów. Na takie rozumienie tego pojęcia wskazuje wprost brzmienie art. 25 ust. 3 u.z.p.d.: "czynności i prace (...) niezbędne do całkowitego wykonania wyrobu lub świadczonej usługi". Z powyższą wykładnią koreluje również treść art. 25 ust. 1 pkt 3 u.z.p.d., w której warunek dotyczący zatrudniania i korzystania z usług innych przedsiębiorców odnosi się do zakresu prowadzonej działalności (sformułowanie "przy prowadzeniu działalności"). Zatem obostrzenie to zakazuje korzystania z usług przy prowadzeniu działalności gospodarczej (poza usługami specjalistycznymi). W świetle powyższego nie może budzić żadnych wątpliwości, że za usługi specjalistyczne w zakresie mycia oraz smarowania samochodów i motocykli oraz inne usługi nie związane z ich naprawą nie sposób uznać – jak chce tego pełnomocnik – sprzątania pomieszczeń wykorzystywanych przez skarżącego do prowadzenia działalności gospodarczej. Jak słusznie przyjęły organy podatkowe mimo, że do liczby pracowników nie wlicza się pracowników zatrudnionych wyłącznie przy utrzymywaniu czystości w zakładzie pod warunkiem, że podatnik określił na piśmie zakres czynności tych pracowników, o czym stanowi wprost art. 25 ust. 6 pkt 2 lit. d) u.z.p.d., to okoliczność ta nie zwalniała skarżącego z obowiązku zawiadomienia Naczelnika US o zmianie w stanie zatrudnienia. Poza sporem pozostaje, że skarżący wymaganej informacji nie złożył. Zastosowanie do kwestii zatrudnienia M. K. mają przywoływane już przez Sąd przepisy art. 28 ust. 1 pkt 1 u.z.p.d. oraz art. 36 ust. 1 pkt 1 lit. b) i ust. 7 u.z.p.d., które były już przedmiotem rozważań Sądu w części dotyczącej oceny stanowiska organów podatkowych dotyczącego zatrudnienia przez skarżącego swojej córki i z tej przyczyny Sąd postanowił ich ponownie nie przywoływać, wskazując, że mają one zastosowanie także w kwestii usług świadczonych na rzecz skarżącego przez M. K. w zakresie sprzątania pomieszczeń. Sąd podziela także stanowisko organów podatkowych, które uznały, że w sprawie zaistniała także podstawa do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji ustalającej wysokość podatku dochodowego w formie karty podatkowej, o której mowa w art. 40 ust. 1 pkt 2 u.z.p.d. Pełnomocnik skarżącego zdaje się nie zauważać, że zgodnie z art. 35 ust. 1 i ust. 4 u.z.p.d. podatnicy opodatkowani w formie karty podatkowej, z wyjątkiem prowadzących parkingi, jeżeli przy prowadzeniu działalności zatrudniają pracowników, w tym również wymienionych w art. 25 ust. 6 pkt 1, oraz osoby, o których mowa w art. 25 ust. 6 pkt 2 lit. a), d), f) i g), są obowiązani prowadzić książkę ewidencji zatrudnienia tych osób, zwaną dalej "ewidencją zatrudnienia", której sposób prowadzenia określi Minister właściwy do spraw finansów publicznych w drodze rozporządzenia. Organy podatkowe dowiodły, że skarżący w działalności gospodarczej zatrudniał swoją córkę oraz M. K. Wbrew obowiązującym przepisom z żadną z tych osób nie zawarł umowy o pracę, jak również nie prowadził wymaganej przepisami ewidencji zatrudnienia. Sąd podziela argumentację Dyrektora IS, że ani z notatki sporządzonej przez skarżącego dotyczącej zawartej umowy zlecenia ani też prowadzonej przez niego ewidencji przychodów zleceniobiorcy z tytułu umów cywilnoprawnych w 2015 r. nie sposób uznać za ewidencję zatrudnienia, o której mowa w art. 35 u.z.p.d. Z treści rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2002 r. w sprawie prowadzenia ewidencji zatrudnienia wynika, że powinna zawierać co najmniej numer wpisu; imię i nazwisko osoby zatrudnionej; numer PESEL i NIP osoby zatrudnionej; datę rozpoczęcia i zakończenia przez tę osobę zatrudnienia; adnotacje o przerwach w zatrudnieniu. Nadto, podatnik ma obowiązek zbroszurować ewidencji i kolejno ponumerować jej karty. Przedstawione przez skarżącego na etapie postępowania odwoławczego oraz sądowego dokumenty, tj. notatka oraz ewidencja przychodów nie spełniają ww. wymogów. W tym stanie sprawy Sąd uznał, że organy podatkowe prawidłowo przyjęły, że skarżący nie dopełnił określonych w przepisach u.z.p.d. warunków uprawniających go do zachowania prawa do skorzystania z ryczałtowej formy opodatkowania i zasadnie stwierdziły wygaśnięcie decyzji ustalającej wysokość podatku dochodowego w formie karty podatkowej na rok 2015. Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), oddalił skargę.