I SA/Gd 1581/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędziowie Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), Sędzia WSA Bogusław Woźniak, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Sylwia Górny, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi K. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 16 września 2013 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 rok oddala skargę. Naczelnik Urzędu Skarbowego na podstawie posiadanych informacji ustalił, że K. J. otrzymał z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych PIT-11A (informację o dochodach uzyskanych od organu rentowego). Na podstawie powyższej informacji ustalono, że w 2010 r. podatnik uzyskał przychód z emerytury - renty oraz innych krajowych świadczeń w wysokości 15.660,40 zł, zaliczki zaś na podatek pobrane i odprowadzone przez płatnika wyniosły 492,00 zł, a kwota składki na ubezpieczenie zdrowotne wyniosła 1.213,68 zł. W związku z niezłożeniem zeznania podatkowego za rok 2010 Naczelnik Urzędu Skarbowego pismem z dnia 18 maja 2012 r. wezwał podatnika do złożenia wymaganego zeznania podatkowego. W piśmie z dnia 30 maja 2012 r. podatnik wyjaśnił, że w 2010 r. poza emeryturą nie miał innych dochodów i nie korzystał z innych odliczeń, tym samym rozliczenie z ZUS uznał za prawidłowe, dlatego nie złożył za ten okres zeznania podatkowego PIT-37. Naczelnik Urzędu Skarbowego pismem z dnia 25 lipca 2012 r. ponownie bezskutecznie wezwał podatnika do złożenia zeznania podatkowego za rok 2010. Postanowieniem z dnia 12 lutego 2012 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego wszczął postępowanie podatkowe wobec K. J. w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 rok. Pismem z dnia 13 lutego 2012 r Naczelnik Urzędu Skarbowego wezwał podatnika do przedłożenia wszelkich dokumentów wskazujących na fakt, posiadania prawa do skorzystania w 2010 r. z jakichkolwiek ulg podatkowych mogących mieć wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. W odpowiedzi na powyższe podatnik w piśmie z dnia 4 stycznia 2013 r. wyjaśnił, że w dniu 4 stycznia 2010 r. złożył do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oświadczenie o zamiarze opodatkowania swoich dochodów - czyli emerytury - łącznie z małżonką nie osiągającą żadnych dochodów. Podatnik wskazał, że przedmiotowy wniosek został przyjęty i uwzględniony na co wskazuje wysokość zaliczek na podatek dochodowy w PIT-11A za rok 2010 i tym samym uznał, że prawidłowo wywiązał się ze swoich zobowiązań podatkowych za 2010 r. Podatnik wyjaśnił, że brak złożenia zeznania PIT-37 za 2010 r. w przepisanym terminie nie był spowodowany zaniedbaniem, czy też celowym działaniem a jedynie tym, że był przekonany o tym, że otrzymane rozliczenie z ZUS, przy braku innych przychodów niż emerytura, nie wymaga już złożenia zeznania podatkowego za rok 2010. Do pisma podatnik dołączył PIT-37 za 2010 r. wraz z oświadczeniem małżonki, że w 2010 r. nie osiągnęła żadnych przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym za 2010 r. Decyzją z dnia 10 czerwca 2013 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego określił K. J. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. w wysokości 1.049,00 zł. W uzasadnieniu organ podatkowy wyjaśnił, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych, dokonując poboru zaliczek na podatek dochodowy od wypłacanej emerytury, pobierał zaliczkę na podatek dochodowy z uwzględnieniem złożonego przez podatnika w dniu 4 stycznia 2010 r. oświadczenia o zamiarze opodatkowania uzyskanych w 2010 r. dochodów wraz z małżonką. Zdaniem organu, zamiar ten nie został jednak zrealizowany, albowiem w ustawowym terminie do dnia 2 maja 2011 r. podatnik nie złożył zeznania podatkowego, pomimo istnienia takiego obowiązku. W zaistniałej sytuacji przy obliczaniu zobowiązania podatkowego za ten okres obowiązuje rozliczenia w sposób indywidualny, co z kolei oznacza konieczność dokonania zwrotu otrzymanej uprzednio w trakcie roku kwoty – w postaci obniżenia miesięcznych zaliczek na podatek. Pismem z dnia 28 czerwca 2013 r. K. J. odwołał się od powyższej decyzji zarzucając jej zbyt wysoki poziom restrykcyjności polegający na nieuwzględnieniu kwoty wolnej przysługującej z tytułu będącej na jego utrzymaniu żony, która w 2010 r. nie posiadała żadnych przychodów. Podatnik wyjaśnił, że złożył oświadczenie o zamiarze opodatkowania się wspólnie z małżonką nie otrzymującą żadnych dochodów i na podstawie tego oświadczenia Zakład Ubezpieczeń Społecznych sporządził i przekazał imienną informację o wysokości uzyskanego dochodu za 2010 r. Podatnik tłumaczył fakt niezłożenia zeznania podatkowego za rok podatkowy 2010 nieznajomością przepisów, a w głównej mierze błędną informacją udzieloną przez pracownika Urzędu Skarbowego. Decyzją z dnia 16 września 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że stosownie do treści art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w roku 2010 - osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez wzglądu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy). Jak wynika z treści art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody z wyjątkiem dochodów zwolnionych na podstawie art. 21, 52, 52a i 52c wymienionej ustawy oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. W myśl ust. 10 ww. art. 6 cyt. ustawy sposób opodatkowania, o którym mowa w ust. 2 i 4, nie ma zastosowania do podatników, którzy wniosek, wyrażony w zeznaniu podatkowym, określony w ust. 2 i 4, złożą po terminie, o którym mowa w art. 45 ust. 1. Jak wynika z treści art. 6. ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - małżonkowie podlegający obowiązkowi podatkowemu, o którym mowa w art. 3 ust. 1, między którymi istnieje przez cały rok podatkowy wspólność majątkowa, pozostający w związku małżeńskim przez cały rok podatkowy, mogą być jednak, z zastrzeżeniem ust. 8, na wniosek wyrażony we wspólnym zeznaniu rocznym, z zastrzeżeniem art. 6a, opodatkowani łącznie od sumy swoich dochodów określonych zgodnie z art. 9 ust. 1 i 1a, po uprzednim odliczeniu, odrębnie przez każdego z małżonków, kwot określonych w art. 26 i art. 26c; w tym przypadku podatek określa się na imię obojga małżonków w podwójnej wysokości podatku obliczonego od połowy łącznych dochodów małżonków, z tym że do sumy tych dochodów nie wlicza się dochodów (przychodów) opodatkowanych w sposób zryczałtowany. Stosownie do art. 6 ust. 3 przedmiotowej ustawy zasada wyrażona w ust. 2 ma zastosowanie również, jeżeli jeden z małżonków w roku podatkowym nie uzyskał przychodów ze źródeł, z których dochód jest opodatkowany zgodnie z art. 27, lub osiągnął dochody w wysokości nie powodującej obowiązku uiszczenia podatku. Z treści art. 6 ust. 10 ww. ustawy wynika, że sposób opodatkowania, o którym mowa w ust. 2 i 4. nie ma zastosowania do podatników, którzy wniosek wyrażony w zeznaniu podatkowym, określony w ust. 2 i 4, złożą po terminie, o którym mowa w art. 45 ust. 1. Zgodnie z art. 45 ust. 1 ustawy podatnicy są obowiązani składać urzędom skarbowym zeznanie, według ustalonego wzoru, o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym, w terminie do dnia 30 kwietnia roku następującego po roku podatkowym, z zastrzeżeniem ust. 7 i 8. Zgodnie z art. 45 ust. 6 ww. ustawy podatek dochodowy wynikający z zeznania jest podatkiem należnym od dochodów podatnika uzyskanych w roku podatkowym, chyba że właściwy organ podatkowy lub właściwy organ kontroli skarbowej wyda decyzję, w której określi inną wysokość podatku. W razie niezłożenia zeznania o wysokości osiągniętego dochodu, właściwy organ podatkowy lub właściwy organ kontroli skarbowej wyda decyzję określająca wysokość zobowiązania w podatku dochodowym. Zdaniem organu z przywołanych przepisów wynika, że małżonkowie mogą skorzystać z uprzywilejowanej formy opodatkowania, polegającej na określeniu podatku na imię obojga małżonków w podwójnej wysokości podatku obliczonego od połowy łącznych dochodów małżonków. Jednakże takie wyliczenie podatku możliwe jest wyłącznie w przypadku spełnienia wszystkich warunków wymienionych w art. 6 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a w szczególności przez złożenie wniosku w tym zakresie w rocznym zeznaniu podatkowym. Zauważyć równocześnie należy, że sposób opodatkowania przewidziany dla małżonków w świetle postanowień ust. 10 art. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie ma zastosowania do podatników, którzy wniosek, wyrażony w zeznaniu podatkowym złożą po terminie, o którym mowa w art. 45 ust. 1, tj. po 30 kwietnia roku następującego po roku podatkowym. Możliwość skorzystania z uprzywilejowanej formy opodatkowania małżonków została z woli ustawodawcy w sposób wyraźny uzależniona od konieczności złożenia wniosku w terminie do 30 kwietnia roku następującego po roku podatkowym według ustalonego wzoru, jakim jest druk zeznania podatkowego. Termin złożenia zeznania podatkowego za 2010 r. upłynął w dniu 2 maja 2011 r. Organ uwzględnił, że podatnik stosownie do treści art. 32 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych złożył w dniu 4 stycznia 2010 r. w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych oświadczenie o zamiarze opodatkowania dochodów łącznie z małżonką nie osiągającą żadnych dochodów. Tym samym organ rentowy obliczył wysokość zaliczek zgodnie z treścią art. 32 ust. 1a pkt 1 ww. ustawy zaliczki za wszystkie miesiące roku podatkowego wynoszą 18 % dochodu uzyskanego w danym miesiącu i są dodatkowo pomniejszane za każdy miesiąc o kwotę stanowiącą 1/12 kwoty zmniejszającej podatek, określonej w pierwszym przedziale skali podatkowej i wystawił PIT-11A tj. informację o dochodach uzyskanych od organu rentowego stosownie do treści art. 34 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W związku z otrzymaniem PIT-11A skarżący był zobowiązany w terminie wskazanym w treści art 45 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych tj. do dnia 2 maja 2011 r. (30 kwietnia 2011 r. przypadał w sobotę) złożyć zeznanie podatkowe za rok 2010. Natomiast jak wynika z akt sprawy podatnik zeznanie o wysokości dochodu (poniesionej straty) PIT-37 za rok 2010 wybierając preferencyjny sposób opodatkowania dochodów (tj. przysługujący małżonkom spełniającym wymogi wyrażone w treści art. 6 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych) złożył osobiście w dniu 7 stycznia 2013 r., a więc po upływie ustawowego terminu. Zdaniem organu, składając zeznanie podatkowe za rok 2010 po terminie podatnik utracił prawo do skorzystania z preferencyjnego opodatkowania swoich dochodów za ten rok. W ocenie organu na podatniku ciążył obowiązek złożenia zeznania za 2010 rok, z którego się nie wywiązał. Okoliczności, które spowodowały ten brak nie mają jednakże wpływu na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej złożenie w organie rentowym oświadczenia o zamiarze wspólnego opodatkowania dochodów z małżonkiem spowodowało potrącenie zaliczek na podatek w niższej wysokości, z kolei niezłożenie przez podatnika zeznania w ustawowym terminie miało ten skutek, iż podatnik utracił prawo do preferencji w rozliczeniu podatku wspólnie z małżonkiem. Nie zgadzając się z decyzją organu odwoławczego K. J. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, w której zawarł wniosek o przywrócenie prawa do wspólnego rozliczenia swojej emerytury za 2010 r. z małżonką. W uzasadnieniu podatnik wskazał, że w 2010 r. nie złożył zeznania podatkowego PIT-37 gdyż postępował zgodnie z informacjami, które uzyskał w Urzędzie Skarbowym. Podatnik wyjaśnił, że był to pierwszy rok kiedy poprosił ZUS o dokonanie tego rozliczenia z uwzględnieniem nieuzyskującej żadnych dochodów żony. Podatnik uznał za całkowicie niezrozumiałe stanowiska organów podatkowych obu instancji, które nie kwestionowały faktu otrzymania błędnej informacji, co do konieczności złożenia PIT-37 za 2010 r. a mimo to uznały podatnika jako winnego zaistniałej sytuacji. Skarżący wskazał, że swoim postępowaniem nie utajnił żadnego przychodu a tym bardziej nie uszczuplił należnego Skarbowi Państwa podatku. Podatnik wyjaśnił, że złożenie PIT-37 za rok 2010 r. nie zmieniłoby rozliczenia jego emerytury dokonanej przez ZUS a tym samym byłoby obojętne w stosunku do zobowiązania podatkowego, dlatego zwrócił się z wnioskiem do Sądu o przywrócenie prawa do rozliczenia emerytury w sposób, jaki dokonał tego organ rentowy. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga K. J. nie zasługuje na uwzględnienie. W świetle przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 15 poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta - jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270). Zgodnie z art. 134 § 1 tej ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Sąd stanął na stanowisku, że postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją przeprowadzone zostało zgodnie z regułami określonymi w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz.749) a określona wysokość zobowiązania podatkowego jest konsekwencją prawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy, całokształtu zebranego materiału dowodowego i obowiązujących przepisów prawa, w szczególności ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r., Nr 14, poz. 176 ze zm.). W ocenie Sądu stan faktyczny w niniejszej sprawie nie jest sporny. Organ podatkowy, na podstawie obowiązujących przepisów zasadnie skonstatował, że małżonkowie mogą skorzystać z uprzywilejowanej formy opodatkowania, polegającej na określeniu podatku na imię obojga małżonków w podwójnej wysokości podatku obliczonego od połowy łącznych dochodów małżonków. Jednakże takie wyliczenie podatku możliwe jest wyłącznie w przypadku spełnienia wszystkich warunków wymienionych w art. 6 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a w szczególności przez złożenie wniosku w tym zakresie w rocznym zeznaniu podatkowym. Zdaniem Sądu organ prawidłowo przyjął, że możliwość skorzystania z uprzywilejowanej formy opodatkowania małżonków została z woli ustawodawcy w sposób wyraźny uzależniona od konieczności złożenia wniosku w terminie do 30 kwietnia roku następującego po roku podatkowym według ustalonego wzoru, jakim jest druk zeznania podatkowego. Termin złożenia zeznania podatkowego za 2010 r. upłynął w dniu 2 maja 2011 r. (30 kwietnia 2011 r. przypadał w sobotę). W ocenie Sądu organ prawidłowo ustalił, że skarżący stosownie do treści art. 32 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych złożył w dniu 4 stycznia 2010 r. w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych oświadczenie o zamiarze opodatkowania dochodów łącznie z małżonką nie osiągającą żadnych dochodów. Tym samym organ rentowy obliczył wysokość zaliczek zgodnie z treścią art. 32 ust. 1a pkt 1 ww. ustawy zaliczki za wszystkie miesiące roku podatkowego wynoszą 18 % dochodu uzyskanego w danym miesiącu i są dodatkowo pomniejszane za każdy miesiąc o kwotę stanowiącą 1/12 kwoty zmniejszającej podatek, określonej w pierwszym przedziale skali podatkowej i wystawił PIT-11A tj. informację o dochodach uzyskanych od organu rentowego stosownie do treści art. 34 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W związku z otrzymaniem PIT-11A skarżący był zobowiązany w terminie wskazanym w treści art 45 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych tj. do dnia 2 maja 2011 r. złożyć zeznanie podatkowe za rok 2010. Z akt sprawy bezsprzecznie wynika, że skarżący zeznanie o wysokości dochodu (poniesionej straty) PIT-37 za rok 2010, wybierając preferencyjny sposób opodatkowania dochodów (tj. przysługujący małżonkom spełniającym wymogi wyrażone w treści art. 6 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych) złożył osobiście w dniu 7 stycznia .2013 r., a więc ponad rok i 8 miesięcy po upływie ustawowego terminu. W ocenie Sądu termin złożenia zeznania podatkowego i wniosku o preferencyjne opodatkowanie jest terminem prawa materialnego i nie podlega przywróceniu ze względu na skutki prawne jakie wywiera w zakresie stosunku materialnego łączącego podatnika ze Skarbem Państwa. Wyznacza on datę, do której może być ukształtowane prawo podatnika do opodatkowania połowy dochodów w podwójnej wysokości. Nie budzi wątpliwości Sądu, że podatnik składając zeznanie podatkowe za rok 2010 po terminie utracił prawo do skorzystania z preferencyjnego opodatkowania swoich dochodów za ten rok. Zdaniem Sądu, Dyrektor Izby Skarbowej prawidłowo przyjął, że otrzymana informacja o dochodach uzyskanych od organu rentowego - Zakładu Ubezpieczeń Społecznych PIT-11A zobowiązywała skarżącego do złożenia w terminie określonym w treści art. 45 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zeznania podatkowego za rok 2010. Należy zaznaczyć również, że powyższa informacja PIT-11A zawierała w swojej części szczegółowe objaśnienia dotyczące techniki wypełnienia zeznań podatkowych PIT-36 albo PIT-37. Tym samym obowiązek i sposób wypełniania zeznania podatkowego był jasno i precyzyjnie wyjaśniony w otrzymanej przez skarżącego informacji PIT-11A. Z treści pisma skarżącego z dnia 4 stycznia 2013 r. można wnioskować, że po uważnym zapoznaniu się z treścią tego formularza, również skarżący fakt ten zauważył. W ocenie Sądu organ zasadnie skonstatował, że fakt złożenia oświadczenia na podstawie art. 32 ust. 1a pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych nie zwalnia podatnika z obowiązku złożenia zeznania podatkowego w ustawowym terminie, a tym samym wniosku o zastosowanie opodatkowania w sposób przewidziany dla wspólnie rozliczających się małżonków. Skoro zatem brak jest normy prawa zezwalającej na późniejsze złożenie takiego wniosku, to zawarcie takiego wniosku w zeznaniu podatkowym z uchybieniem terminu (w tym przypadku w dniu 7 stycznia 2013 r.) nie wywołuje skutku prawnego. Nie budzi wątpliwości Sądu, że na skarżącym ciążył obowiązek złożenia zeznania za 2010 rok, z którego się nie wywiązał. Okoliczności, które spowodowały ten brak nie mają jednakże wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. W ocenie Sądu złożenie w organie rentowym oświadczenia o zamiarze wspólnego opodatkowania dochodów z małżonkiem spowodowało potrącenie zaliczek na podatek w niższej wysokości, z kolei niezłożenie zeznania w ustawowym terminie miało ten skutek, iż podatnik utracił prawo do preferencji w rozliczeniu podatku wspólnie z małżonkiem. W efekcie powyższego, wbrew twierdzeniom skarżącego, powstanie kwota do zapłaty. W tym stanie rzeczy, zdaniem Sądu brak jest możliwości skorzystania przez skarżącego ze sposobu opodatkowania przewidzianego dla małżonków wspólnie rozliczających się za rok podatkowy 2010. Zarówno w odwołaniu, jak i w skardze strona nie zakwestionowała prawidłowości wymiaru zobowiązania podatkowego. W ocenie Sądu Naczelnik Urzędu Skarbowego - określając wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. dokonał prawidłowych wyliczeń, czemu dał wyraz w uzasadnieniu decyzji. W ocenie Sądu organy prawidłowo wskazały przepisy prawa materialnego, na podstawie których dokonały rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, a podniesione w skardze zarzuty nie są zasadne. Reasumując Sąd stwierdził brak nieprawidłowości w postępowaniu prowadzonym przez organy podatkowe na jakie podatnik wskazywał w środku zaskarżenia. Postępowanie podatkowe było prowadzone rzetelnie, w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Organ zgromadził kompletny materiał dowodowy, który następnie został oceniony zgodnie z treścią art. 191 ordynacji podatkowej. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a., nie stwierdził naruszeń prawa materialnego ani też przepisów postępowania, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.