I SA/Gd 1589/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędzia NSA Alicja Stępień, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 26 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi W.S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 13 października 2021 r. nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w zakresie zarzutów zgłoszonych w sprawie egzekucji administracyjnej oddala skargę. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: Zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze z dnia 13 października 2021 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.), w skrócie "k.p.a." oraz art. 17 § 1, art. 18, art. 33 § 1, art. 34 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2020 poz. 1427), dalej "u.p.e.a.", po rozpatrzeniu zażalenia W. S. na postanowienie Wójta Gminy [...] z dnia 11 maja 2021 r. w przedmiocie stanowiska wierzyciela w zakresie zarzutów zgłoszonych w sprawie egzekucji administracyjnej utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ II instancji wskazał, że organ egzekucyjny - Naczelnik Urzędu Skarbowego, działając na wniosek Wójta Gminy, wszczął wobec W. S. egzekucję administracyjną obowiązku polegającego na zapłacie podatku od nieruchomości za 2017 r. Organ egzekucyjny skierował egzekucję do wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanej. Pismem z dnia 8 kwietnia 2021 r. zobowiązana wniosła zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej - zarzut nieistnienia obowiązku oraz braku doręczenia upomnienia. Strona skorzystała z uprawnienia do wniesienia zarzutów po doręczeniu zawiadomienia o zajęciu wierzytelności. Strona w piśmie z dnia 8 kwietnia 2021 r. nie odwołała się do treści art. 33 § 1 u.p.e.a. Stwierdziła, że nie otrzymała ani decyzji podatkowych, ani tytułów wykonawczych. Nie zna numerów decyzji oraz tytułów. Wie jedynie, że zajęto jej rachunek bankowy. Kolegium wyjaśniło, że zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym to kwalifikowane pismo procesowe, a więc takie, które musi spełniać odpowiednie wymogi formalne. W kontekście art. 33 § 1 u.p.e.a. oraz podstaw, na jakich można oprzeć zarzut, Kolegium stwierdziło, że żądanie skarżącej odwołuje się do zarzutu, o którym mowa w punkcie 1, a więc nieistnienia obowiązku. Brak doręczenia decyzji podatkowej względem osoby fizycznej oznacza bowiem, że jej zobowiązanie nie powstaje w związku z czym nie można prowadzić egzekucji celem jego zaspokojenia. Kolegium odnotowało, że obowiązek, którego dotyczy egzekucja administracyjna to niewykonane przez zobowiązaną powinność uiszczenia III raty podatku od nieruchomości za rok 2017 r. Wysokość zobowiązania wynika z decyzji z dnia 1 lutego 2017 r. Zarzut nieistnienia obowiązku byłby uzasadniony, gdyby decyzji ustalającej zobowiązanie nie doręczono podatnikowi. Zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości od osób fizycznych powstaje bowiem poprzez doręczenie decyzji ustalającej to zobowiązanie co wynika z art. 21 § 1 pkt 2 O.p. Sytuacja taka nie miała jednak miejsca. Decyzja podatkowa z dnia 1 lutego 2017 r. została wysłana na adres zobowiązanej przy ul. [...] w Ż. Adres ten uznać należy za adres jej miejsca zamieszkania. Adres ten wskazała w informacjach składanych organowi podatkowemu z tytułu podatku od nieruchomości w roku 2014. Skarżąca nie korygowała informacji w tym zakresie, posługiwała się tym adresem w postępowaniu, składając zarzuty oraz zażalenie. W tym stanie rzeczy Kolegium uznało, że organ miał wszelkie podstaw ku temu, aby pod tenże adres wysyłać wydawane przez siebie rozstrzygnięcia. Decyzja nie została przez zobowiązaną podjęta. Doręczenie nastąpiło zatem poprzez tzw. podwójne awizo. Zgodnie z treścią dokumentu pocztowego pierwsze awizo miało miejsce w dniu 3 marca 2017 r. Powtórne awizo miało miejsce w dniu 13 marca 2017 r. Zgodnie z art. 150 § 3 i 4 O.p. decyzję uznać należy za doręczoną po upływie 14 dni od pierwszego awiza, a więc 17 marca 2017 r. Od decyzji nie wniesiono odwołania w terminie ustawowym. Wniesione odwołanie uznane zostało za wniesione z uchybieniem terminu. W powyższych okolicznościach organ odwoławczy uznał, że decyzja ustalająca zobowiązanie podatkowe za rok 2017 weszła do obrotu prawnego i skutkowała powstaniem zobowiązania podatkowego. Ponadto stała się ostateczna i w związku z tym ustalone nią zobowiązanie nadawało się do egzekucji administracyjnej. Zdaniem Kolegium, pozostałe zarzucane przez stronę nieprawidłowości wskazane zostały dopiero w zażaleniu na postanowienie organu I instancji. Są one albo bezzasadne albo nie stanowią zarzutów w rozumieniu art. 33 u.p.e.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku W. S. podniosła, że organ odniósł się tylko do postępowania egzekucyjnego nie odnosząc się do samego odwołania od decyzji z dnia 1 lutego 2017 r. i uznał iż utrzymuje w mocy zaskarżone postanowienie. Zdaniem skarżącej, nie sposób zgodzić się z takim stanowiskiem i taką oceną przedmiotowej sprawy, gdyż narusza ona podstawowe zasady prawa i Konstytucję. Zdaniem skarżącej, decyzja z dnia 1 lutego 2017 r. jest wydana niezgodnie z obowiązującym prawem, zawiera błędny stan prawny co do określenia wielkości powierzchni budynku. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko w sprawie. W piśmie procesowym z dnia 11 kwietnia 2022 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymała dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosła o uwzględnienie skargi. Pełnomocnik podniosła, że nie jest uprawnione twierdzenie organu o skuteczności doręczenia we wskazanych trybach doręczenia zastępczego na adres zamieszkania z uwagi na fakt, że zarówno skarżąca, jak też jej pełnomocnik nie przebywali pod adresem zamieszkania w Ż., lecz w zakładach karnych. Zatem decyzja z dnia 1 lutego 2017 r., którą niezasadnie uznano za doręczoną 17 marca 2017r. oraz dwa upomnienia na III i IV ratę podatku za 2017 r. również niezasadnie uznane za doręczone są jedynie dowodem na nieistnienie obowiązku mogącego być podstawą egzekucji administracyjnej. Stanowisko wierzyciela, że decyzja ustalająca zobowiązanie podatkowe stała się ostateczna i dlatego mogła być podstawą wystawienia tytułu wykonawczego jest nieuprawnione i niepełne, nie zawiera odniesienia się do faktów i twierdzeń skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r., poz. 137) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 329; powoływanej dalej w skrócie jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W pierwszym rzędzie skład orzekający zwraca uwagę, że dnia 30 lipca 2020 r. weszła w życie rozległa nowela – stanowiącej podstawę procedowania organów w niniejszej sprawie – ustawy z dnia z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 1438 ze zm.), tj. ustawa z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 2070 ze zm.). Jedną z zasadniczych zmian wprowadzonych ww. nowelą była modyfikacja trybu rozpatrywania zarzutów zgłaszanych w postępowaniu egzekucyjnym. Mianowicie przed wprowadzeniem zmian, zarzuty były rozpatrywane przez organ egzekucyjny, który był z zasady zobligowany do uzyskania stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów. Stanowisko wierzyciela było przy tym wiążące w zakresie zarzutów, o których była mowa w art. 33 § 1 pkt 1–5 i 7 ustawy egzekucyjnej w ówcześnie obowiązującym brzmieniu. Jednocześnie art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. wykluczał w ówczesnym brzmieniu możliwość zaskarżenia postanowień wierzyciela, przedmiotem których było stanowisko w zakresie zgłoszonego zarzutu, ponieważ strona miała możliwość kwestionowania ww. stanowiska w ramach skargi na postanowienie organu egzekucyjnego w sprawie zgłoszonych zarzutów (por. szerzej odnośnie do modelu proceduralnego uprzednio obowiązującego np. uchwała NSA o sygn. I FPS 4/06, ONSAiWSA 2007/5/112). W obecnym brzmieniu tryb ten ukształtowano w odmienny sposób, tj. poprzez powierzenie wierzycielowi kompetencji do rozpatrywania zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Ratio legis tej zmiany opiera się na założeniu, że rozstrzygnięcie w sprawie zarzutu ma charakter merytoryczny, odnoszący się bezpośrednio do zakresu obowiązków zobowiązanego. Rozstrzygnięcia tego rodzaju nie powinny być zatem podejmowane przez organ egzekucyjny, ponieważ zadaniem organu egzekucyjnego jest wyłącznie stosowanie przymusu egzekucyjnego w celu doprowadzenia do wykonania obowiązku ustalonego przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Związanie organu egzekucyjnego stanowiskiem wierzyciela w sprawie zarzutów w poprzednim stanie prawnym prowadziło do swego rodzaju fikcji podejmowania rozstrzygnięcia przez organ egzekucyjny (por. P. Przybysz, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, wyd. IX, LEX/el. 2021, Komentarz do art. 34). Powyższe pociągnęło za sobą również modyfikację trybu zaskarżenia ww. postanowień w ten sposób, że obecnie przedmiotem skargi mogą być postanowienia wierzyciela dotyczące zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, o których mowa w art. 34 § 2 ustawy egzekucyjnej, jako że służy na nie zażalenie (§ 3 ww. artykułu w obecnym brzmieniu). Aktualna treść art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. jest bowiem następująca: kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy zarzuty zgłoszone przez skarżącą w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym zasługiwały na uwzględnienie. Zdaniem Sądu, analiza akt sprawy oraz zaskarżonego postanowienia nie daje podstaw do przyjęcia, że w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym doszło do uchybień wskazywanych przez stronę. Zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. § 2 stwierdza, że podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest: 1.nieistnienie obowiązku; 2.określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, b) dokumentu, o którym mowa w art. 3 a § 1, c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu; 3.błąd co do zobowiązanego; 4.brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane; 5.wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części; 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku: a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b. Należy też wskazać, że sposób rozpatrzenia przez wierzyciela zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej normuje art. 34 § 2 u.p.e.a., który stanowi, że wierzyciel wydaje postanowienie, w którym: 1) oddala zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej; 2) uznaje zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej: a) w całości, b) w części i w pozostałym zakresie oddala ten zarzut; 3) stwierdza niedopuszczalność zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, jeżeli: a) zarzut jest albo był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym, administracyjnym lub sądowym, b) zobowiązany kwestionuje w całości albo w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługuje środek zaskarżenia. Wyjaśnić należy, że zarzut w obecnym stanie prawnym jest środkiem prawnym o jednolitym charakterze. Zobowiązany, wnosząc zarzut, kwestionuje możliwość prowadzenia egzekucji, podważając prawidłowość tytułu wykonawczego. Z tytułu wykonawczego wynika domniemanie istnienia obowiązku oraz spełnienia wszystkich przesłanek dopuszczalności wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Zachowuje aktualność w obecnym stanie prawnym pogląd prawny, że podstawą zarzutu mogą być wyłącznie okoliczności wymienione w ustawie, to jest obecnie w art. 33 § 2 u.p.e.a. (por. wyrok NSA z 27.10.1999 r., IV SA 1104/96, LEX nr 47780). Jeżeli zobowiązany zawrze w piśmie skierowanym do organu egzekucyjnego, oprócz zarzutów sformułowanych na podstawie okoliczności wskazanych w art. 33 § 2 u.p.e.a., także inne zastrzeżenia, to organ egzekucyjny powinien dokonać analizy treści pisma i oddzielnie rozpatrzyć zarzuty oraz inne zastrzeżenia zobowiązanego dotyczące egzekucji. Zastrzeżenia, które nie stanowią zarzutu w rozumieniu art. 33 §1 , a dotyczą egzekucji, mogą być uznane za skargę na czynności egzekucyjne, a w przypadku egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym – również za zażalenie na postanowienie o zastosowaniu środka egzekucyjnego. W orzecznictwie wskazano, że nie nadaje się biegu zastrzeżeniom niemogącym stanowić podstawy zarzutów, jeżeli pismo zobowiązanego zawierające zarzuty zostało sporządzone przez profesjonalnego pełnomocnika (zob. uzasadnienie wyroku NSA z 15.04.2011 r., II FSK 220/10, LEX nr 1081347). Ponadto zachowuje aktualność w obecnym stanie prawnym pogląd prawny, że podstawy poszczególnych zarzutów wyłączają się wzajemnie (wyrok NSA z 12.01. 2018 r., II FSK 3535/15, LEX nr 2440687). Nie można zatem przywoływać jednej okoliczności jako podstawy dwóch lub więcej zarzutów. Zobowiązany nie może po upływie terminu do wniesienia zarzutu uzupełniać zarzutu zgłoszonego w terminie, powołując nowe jego podstawy, gdyż zarzut w tym zakresie jest spóźniony i nie podlega rozpatrzeniu. Mając powyższe na uwadze, zdaniem Sądu, trafnie zatem Kolegium wyjaśniło, że zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym to kwalifikowane pismo procesowe, a więc takie, które musi spełniać odpowiednie wymogi formalne. Zgodnie z art. 33 § 4 u.p.e.a. zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej określa istotę i zakres żądania oraz dowody uzasadniające to żądanie. W związku z tym w postępowaniu zbadane zostają jedynie zarzuty zgłoszone w terminie przez zobowiązanego, wszelkie inne okoliczności nie podlegają rozpatrzeniu ani nie są badane przez organ z urzędu. Podstawy zarzutów zostały w sposób enumeratywny wskazane przez ustawodawcę w art. 33 § 1 u.p.e.a. w związku z czym wierzyciel ani organ odwoławczy nie mogą brać pod uwagę twierdzeń zobowiązanego, które nie korespondują z podstawami zarzutów. W ocenie Sądu, zasadnie Kolegium stwierdziło, że żądanie skarżącej odwołuje się do zarzutu, o którym mowa w punkcie 1, a więc nieistnienia obowiązku. Brak doręczenia decyzji podatkowej względem osoby fizycznej oznacza bowiem, że jej zobowiązanie nie powstaje w związku z czym nie można prowadzić egzekucji celem jego zaspokojenia. Wskazać należy, że obowiązek, którego dotyczy egzekucja administracyjna to niewykonane przez zobowiązaną powinność uiszczenia raty podatku od nieruchomości za rok 2017 r. Wysokość zobowiązania wynika z decyzji z dnia 1 lutego 2017 r. Zarzut nieistnienia obowiązku byłby uzasadniony, gdyby decyzji ustalającej zobowiązanie nie doręczono podatnikowi. Zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości od osób fizycznych powstaje bowiem poprzez doręczenie decyzji ustalającej to zobowiązanie, co wynika z art. 21 § 1 pkt 2 O.p. Sytuacja taka nie miała jednak miejsca. Decyzja podatkowa z dnia 1 lutego 2017 r. została wysłana na adres zobowiązanej przy ul. [...] w Ż. Adres ten uznać należy za adres jej miejsca zamieszkania. Adres ten wskazała w informacjach składanych organowi podatkowemu z tytułu podatku od nieruchomości w roku 2014. Strona nie korygowała informacji w tym zakresie, posługiwała się tym adresem w postępowaniu, składając zarzuty oraz zażalenie. W tym stanie rzeczy Kolegium zasadnie uznało, że organ miał wszelkie podstawy ku temu, aby pod tenże adres wysyłać wydawane rozstrzygnięcia. Decyzja nie została przez zobowiązaną podjęta. Doręczenie nastąpiło zatem poprzez tzw. podwójne awizo. Zgodnie z treścią dokumentu pocztowego pierwsze awizo miało miejsce w dniu 3 marca 2017 r. Powtórne awizo miało miejsce w dniu 13 marca 2017 r. Zgodnie z art. 150 § 3 i 4 O.p. decyzję uznać należy za doręczoną po upływie 14 dni od pierwszego awiza, a więc 17 marca 2017 r. Od decyzji nie wniesiono odwołania w terminie ustawowym. Wniesione odwołanie uznane zostało przez organ odwoławczy za wniesione z uchybieniem terminu. Dodać należy, że stwierdzenie uchybienia terminu nie jest zależne od swobodnego uznania organu, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej. Skuteczne uchylenie się od skutków uchybienia terminu możliwe jest jedynie przy zastosowaniu dopuszczalnych środków prawnych przewidzianych w danym postępowaniu, pozwalających na uniknięcie negatywnych konsekwencji uchybienia terminu. Środkiem takim jest złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania oraz jego uwzględnienie przez organ odwoławczy. Tymczasem skarżąca takiego wniosku nie złożyła. W powyższych okolicznościach przyjąć należy, że decyzja ustalająca zobowiązanie podatkowe za rok 2017, wbrew zarzutom skargi, weszła do obrotu prawnego i skutkowała powstaniem po stronie skarżącej zobowiązania podatkowego. Decyzja ta stała się ostateczna i ustalone nią zobowiązanie nadawało się do egzekucji administracyjnej. Podkreślić przy tym należy, że kwestia prawidłowości doręczenia skarżącej decyzji w sprawie ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2017 rok była przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w wyroku z dnia 26 kwietnia 2022 r., sygn. akt I SA/Gd 1588/21, którym oddalona została skarga W. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 13 października 2021 r. w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Ocenę wyrażoną w tym orzeczeniu należało zatem w pełni podzielić. Konkludując, w ocenie Sądu, organy prawidłowo oddaliły zarzut skarżącej, nie uznając zasadności argumentacji, że egzekwowany obowiązek w istocie nie istnieje. Zaakcentować jeszcze raz należy, że postępowanie dotyczące zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, o którym mowa w art. 33 – 35 u.p.e.a. jest postępowaniem incydentalnym w ramach postępowania egzekucyjnego. Postępowanie dotyczące zgłoszonego zarzutu nie dotyczy zatem sprawy, w której orzeczono o określonym obowiązku, lecz jest toczącym się w ramach sprawy egzekucyjnej postępowaniem, w którym bada się szczególny środek zaskarżenia zobowiązanego. Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, że zasadnie organ odwoławczy stwierdził, że pozostałe zarzucane przez stronę skarżącą nieprawidłowości wskazane zostały dopiero w zażaleniu na postanowienie organu I instancji nie stanowią zarzutów w rozumieniu art. 33 u.p.e.a. I tak, skarżąca wskazała, że nie doręczono jej upomnienia. Tymczasem upomnienie nr [...] wysłane zostało pod adres przy ul. [...] w Ż. Także to pismo było podwójnie awizowane w dniu 26 października 2017 r. oraz w dniu 3 listopada 2017 r. Stosownie do treści art. 44 k.p.a. w razie niemożności doręczenia pisma operator pocztowy przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego (§ 1). Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (§ 2). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 4). Zasadnie uznano zatem upomnienie za doręczone zobowiązanej w dniu 9 listopada 2017 r. na zasadzie art. 44 k.p.a. Podniesiony zarzut braku doręczenia upomnienia należało zatem uznać za bezzasadny. Odnośnie braku doręczenia tytułu wykonawczego, podnieść należy, że okoliczność ta nie może stanowić podstawy zarzutu. Nie została bowiem wymieniona w art. 33 § 1 u.p.e.a. Odnośnie kwestii niezawiadomienia o wszczęciu postępowania, to zasadnie Kolegium stwierdziło, że także ta okoliczność nie może stanowić zarzutu, albowiem nie została wymieniona w art. 33 § 1 u.p.e.a. Jedynie na marginesie wyjaśnić należy, że postępowanie egzekucyjne nie należy do postępowań, o których wszczęciu informuje się zobowiązanego stosownie do art. 61 k.p.a. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, zaakcentować należy, że w postępowaniu egzekucyjnym nie mogą być rozpatrywane zastrzeżenia, które nie są związane z samym postępowaniem egzekucyjnym, ale dotyczą postępowania jurysdykcyjnego. Środki zaskarżenia w postępowaniu egzekucyjnym nie mogą być wykorzystywane do weryfikacji decyzji, stanowiącej podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. Podkreślić należy, że w niniejszej sprawie organ prowadził postępowanie z poszanowaniem zasad wyrażonych w art. 6, art. 8 i art. 9 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. Zdaniem Sądu, nałożony na organy obowiązek prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.) oraz działania w granicach i na podstawie obowiązującego prawa (art. 6 k.p.a.) nie oznacza, iż organy obowiązane są interpretować fakty i przepisy prawa jedynie w sposób zadowalający dla strony, a więc w sposób zbieżny z jej stanowiskiem. Podniesione przez skarżącą zarzuty stanowią w istocie polemikę, z prawidłowymi ustaleniami organów. Ta zaś - jako nieznajdująca oparcia w przepisach prawa, a przy tym pozbawiona mocy przekonywania wobec braku jej odzwierciedlenia w aktach sprawy, nie mogła doprowadzić do wniosków odmiennych, aniżeli te przedstawione w niniejszym uzasadnieniu. Zaznaczyć przy tym należy, że ani niezadowolenie strony z zapadłego rozstrzygnięcia, ani też subiektywne jej przekonanie o wadliwości zaskarżonego aktu prawnego, nie mogą same w sobie stanowić podstawy uwzględnienia skargi. Poddane kontroli Sądu postanowienie w pełni odpowiada przy tym wymogom z art. 124 § 1 i 2 k.p.a. Uznając, że zaskarżone postanowienie w przedstawionych warunkach faktycznych i prawnych nie naruszało prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, wobec braku podstaw do usunięcia zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego, na mocy art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.