I SA/Gd 1614/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2014 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Spółki Akcyjnej na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 12 sierpnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług p o s t a n a w i a: zawiesić postępowanie sądowe. Wnioskiem z dnia 13 maja 2013 r. A Spółka Akcyjna zwróciła się do Ministra Finansów o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie określenia momentu powstania obowiązku podatkowego z tytułu odsprzedaży mediów dla najemców lokali użytkowych. Opisując we wniosku stan faktyczny, który miał być podstawą wydanej indywidualnej interpretacji, strona skarżąca wskazała, że w ramach opodatkowanej podatkiem od towarów i usług działalności oddaje w najem lokale użytkowe najemcom prowadzącym działalność gospodarczą. Zgodnie z zapisami zawieranych umów skarżąca obciąża najemców oprócz czynszu najmu, także opłatami za media takimi jak energia elektryczna, internet i telefon, dokonując udokumentowania przedmiotowej sprzedaży (refakturowania) fakturami VAT w oszacowanych kwotach opisanych powyżej wydatków (w przypadku energii elektrycznej w oparciu o podliczniki dla danego lokalu) oraz dodatkowo obciąża najemców opłatami eksploatacyjnymi za usługi dodatkowe, takie jak opłaty za wywóz nieczystości, opłaty za pobór wody i ścieków komunalnych, klimatyzację, obciążając ich w tym zakresie zaliczkowo co miesiąc, rozliczając je w okresach półrocznych. Strona skarżąca zadała następujące pytania: w jakim terminie skarżąca powinna wykazać w ewidencji prowadzonej dla celów podatku od towarów i usług oraz zadeklarować podatek należny w deklaracji VAT-7 z tytułu odsprzedaży (refakturowania) energii elektrycznej, usług telekomunikacyjnych oraz usług internetowych najemcom lokali użytkowych? Czy w terminie otrzymania faktury VAT dokumentującej refakturowaną usługę? Czy w terminie nabycia energii elektrycznej odsprzedanej dla najemcy? Czy w terminie płatności, jaki został określony w fakturze VAT dokumentującej sprzedaż najemcom energii elektrycznej, usług telekomunikacyjnych oraz odsprzedaży usług za internet? Kiedy powstanie obowiązek podatkowy w zakresie podatku od towarów i usług dotyczący usług dodatkowych (wywozu śmieci, poboru wody i odprowadzania ścieków komunalnych) płatnych co miesiąc zaliczkowo przez najemców (razem z opłatą za czynsz) a rozliczanych w okresach półrocznych? Zdaniem strony skarżącej obowiązek podatkowy z tytułu odsprzedaży energii elektrycznej oraz odsprzedaży usług telekomunikacyjnych winien być określony zgodnie z zasadami określonymi w art. 19 ust. 13 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn. Dz.U. z 2011 r. nr 177, poz. 1054 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, dokumentującej odsprzedaż (refakturowanie) energii i usług telekomunikacyjnych. W interpretacji indywidualnej z dnia 12 sierpnia 2013 r. nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej, działający z upoważnienia Ministra Finansów, uznał stanowisko skarżącej za nieprawidłowe. Organ stwierdził, że świadczenia z tytułu dostawy energii elektrycznej, wody, odprowadzania ścieków komunalnych, wywozu śmieci, nie stanowią odrębnych usług, ale są elementem pewnej całości, stanowiącej jedno świadczenie - usługę najmu (dzierżawy). W związku z tym powinny zostać zaliczone do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług z zastosowaniem właściwej dla tej usługi stawki podatkowej. Dla usług tych ponoszonych w związku z zawartą umową najmu lub dzierżawy, stanowiących części składowe usługi najmu lub dzierżawy, zastosowanie ma art. 19 ust. 13 pkt 4 ustawy o VAT. Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą otrzymania całości lub części zapłaty, nie później niż z upływem terminu płatności określonego w umowie lub fakturze (jak z tytułu świadczenia usługi najmu/dzierżawy). Jako usługi samodzielne organ uznał odsprzedaż usług telekomunikacyjnych i opłaty za internet. Po wyczerpaniu drogi wezwania do usunięcia naruszenia prawa, w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji zarzucając jej naruszenie: art. 5, art. 7, art. 8 ust. 2a, art. 19 ust. 13 lit. a-c, art. 29 ust. 1, art. 30 ust. 3 ustawy o VAT w związku z art. 659, art. 670 § 1 i art. 3511 Kodeksu cywilnego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej działając w imieniu Ministra Finansów podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej interpretacji. Wniósł także o zawieszenie postępowania sądowego do czasu udzielenia odpowiedzi przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej na pytanie prejudycjalne Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 października 2013 r., dotyczące wykładni przepisów prawa wspólnotowego, w sprawie o sygn. akt I FSK 1389/12. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270) – dalej w skrócie p.p.s.a., Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Z sytuacją, w której rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego postępowania mamy do czynienia wówczas, gdy orzeczenie, które zapadnie w tym drugim postępowaniu, będzie stanowić podstawę rozstrzygnięcia w zawieszonym postępowaniu sądowoadministracyjnym. W takim przypadku w sprawie sądowoadministracyjnej występuje tzw. zagadnienie wstępne (kwestia prejudycjalna), czyli sytuacja, w której uprzednie rozstrzygnięcie określonego zagadnienia występującego w sprawie, może wpływać na wynik postępowania, a tym samym uzasadnia celowość wstrzymania czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym do czasu rozstrzygnięcia tej istotnej kwestii. W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie zachodzi konieczność zawieszenia postępowania z uwagi na postępowanie toczące się przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej zainicjowane pytaniem prejudycjalnym zadanym przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 22 października 2013 r., I FSK 1389/12. Zgodnie z treścią pytania powstała wątpliwość: "1) Czy przepisy art. 14 ust. 1, art. 15 ust. 1 i art. 24 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U.UE.L.06.347.1 ze zm.; dalej zwanej Dyrektywą 112) należy interpretować w ten sposób, że dochodzi do dostaw przez wynajmującego energii elektrycznej, cieplnej i wody oraz usług wywozu nieczystości na rzecz najemcy lokalu, bezpośrednio zużywającego te towary i usługi, które dostarczane są do tego lokalu przez wyspecjalizowane podmioty trzecie, w sytuacji gdy stroną umów o dostawy tych towarów i świadczenie usług jest wynajmujący przenoszący jedynie koszty ich poniesienia na najemcę lokalu z nich faktycznie korzystającego? 2) W przypadku pozytywnej odpowiedzi na pytanie pierwsze - czy koszty energii elektrycznej, cieplnej i wody oraz wywozu nieczystości zużytych przez najemcę lokalu powiększają u wynajmującego podstawę opodatkowania (czynsz), o której mowa w art. 73 Dyrektywy 112, z tytułu świadczenia usługi najmu, czy też przedmiotowe dostawy i usługi stanowią świadczenia odrębne od usługi wynajmu lokali?" Nie może budzić wątpliwości, że w następstwie rozpoznania przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej ww. pytań zostanie rozstrzygnięta kwestia prawna, która ma kluczowe znaczenie dla rozpoznawanej sprawy. Sąd doszedł więc do wniosku, że konieczne jest zawieszenie postępowania sądowego w tej sprawie – pytania prejudycjalne są bowiem środkiem służącym zapewnieniu jednolitości (spójności) stosowania prawa unijnego w zakresie tych przepisów krajowych, które podlegają procesowi harmonizacji (por. wyrok TS UE z dnia 22 lutego 1990 w sprawie C-221/88, Zb. Orz.1990,s.I-495). Takimi przepisami jest polska ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn. Dz.U. z 2011 r. nr 177, poz. 1054 ze zm.). Oczekiwanie przez inne sądy krajowe na rozstrzygnięcie Trybunału Sprawiedliwości w przedmiocie pytania prejudycjalnego zadanego przez jeden z sądów krajowych w sprawie istotnej w konkretnym sporze, stanowi realizację zasady lojalnej współpracy z art. 4 ust.3 Traktatu o Unii Europejskiej (wersja skonsolidowana Dz. Urz. UE C 83 z 30 marca 2010 r., s.13). Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.