I SA/Gd 1618/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marek Kraus po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Z. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 27 września 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości w 2011 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Z. W. (dalej jako Skarżący) reprezentowany przez pełnomocnika wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 27 września 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości w 2011 r. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek, Skarżący podniósł, że zaskarżona decyzja opiewa na kwotę 26.534, 00 zł i w tej chwili nie dysponuje środkami finansowymi w wysokości pozwalającej na zapłatę podatku w takiej kwocie. W ocenie Skarżącego, konieczność realizacji określonego w zaskarżonej decyzji zobowiązania podatkowego, którego wysokość kwestionuje, spowoduje dla niego daleko idące skutki majątkowe, bowiem w bardzo krótkim czasie będzie zmuszony do zaciągnięcia zobowiązań finansowych. Zaciągnięcie kredytu lub pożyczki będzie zaś wiązało się z koniecznością zapłacenia wysokich odsetek, jak również pokrycia wszystkich innych kosztów związanych z uruchomieniem środków. Skarżący zaznaczył, że nie ma pewności, czy jakakolwiek instytucja finansowa udzieli mu pożyczki lub kredytu w wysokości, pozwalającej na zrealizowanie zobowiązania podatkowego. Ponadto Skarżący podniósł, że jeśli jego zdolność kredytowa zostanie oceniona przez instytucje finansowe jako niewystarczająca, to będzie zmuszony sprzedać część majątku. W takiej sytuacji nastąpią trudne do odwrócenia skutki, ponieważ nie będzie miał możliwości anulowania transakcji w przypadku uwzględnienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – dalej w skrócie zwana "p.p.s.a.", Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić należy, że przepis art. 61 p.p.s.a. wskazuje na szkodę (majątkową, bądź niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 roku, GZ 138/04, dostępne, podobnie jak pozostałe orzeczenia sądów administracyjnych, w elektronicznej bazie orzeczeń sądów administracyjnych na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 roku, FZ 496/04). To wnioskujący ma więc obowiązek dokładnego przytoczenia okoliczności, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu, które także musi dokładnie wskazywać przyczyny wstrzymania lub odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji lub aktu. Na tle okoliczności faktycznych rozpoznawanej sprawy wniosek Skarżącego, w ocenie Sądu, powyższych wymogów nie spełnia. Skarżący w uzasadnieniu zawartego w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji wskazał ogólnikowo, że nie dysponuje środkami finansowymi w wysokości, pozwalającej na zapłatę podatku w takiej kwocie. W ocenie Skarżącego, konieczność realizacji określonego w zaskarżonej decyzji zobowiązania podatkowego, którego wysokość kwestionuje, spowoduje dla niego daleko idące skutki majątkowe, bowiem w bardzo krótkim czasie będzie zmuszony do zaciągnięcia zobowiązań finansowych. Zaciągnięcie kredytu lub pożyczki będzie zaś wiązało się z koniecznością zapłacenia wysokich odsetek, jak również pokrycia wszystkich innych kosztów związanych z uruchomieniem środków. Nie ulega wątpliwości, że do oceny zasadności wniosku konieczne jest dysponowanie aktualnymi danymi o stanie majątkowym podatnika. Zweryfikowanie przez Sąd tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku Skarżącego, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki musi się odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jego sytuacji majątkowej, wysokości uzyskiwanych dochodów, posiadanych oszczędnościach, czy ponoszonych wydatkach (por. postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 17 kwietnia 2012 r. sygn. akt I SA/Gd 322/12). Sąd podkreśla, że sama konieczność uregulowania należności nie jest przesłanką udzielenia ochrony tymczasowej. Regulowanie należności podatkowych zwykle polega na zmniejszaniu ilości środków pieniężnych pozostających w dyspozycji dłużnika, zatem kierując się taką przesłanką ochrony tymczasowej przed płaceniem podatków można udzielić każdemu, na kim ciąży dług, co sparaliżowałoby politykę fiskalną państwa (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 sierpnia 2014 r. sygn. akt II FZ 1045/14 publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Ponadto zdaniem Sądu, za gołosłowne należy uznać twierdzenia Skarżącego, że jeśli jego zdolność kredytowa zostanie oceniona przez instytucje finansowe jako niewystarczająca, to będzie zmuszony sprzedać część majątku. W takiej sytuacji nastąpią trudnie do odwrócenia skutki, ponieważ nie będzie miał możliwości anulowania transakcji w przypadku uwzględnienia skargi. Sąd zauważa, że obowiązek o charakterze pieniężnym, a takiego dotyczy niniejsza sprawa, ma z natury odwracalny charakter. Oznacza to, że w razie jego zrealizowania, a następnie uwzględnienia skargi, objęta zaskarżoną decyzją kwota pieniężna będzie podlegała zwrotowi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 sierpnia 2011 r., sygn. akt II GSK 1562/11). W związku z powyższym skoro Skarżący w złożonym wniosku nie wykazał w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to brak było podstaw do udzielenia ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jego wnioskiem. Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.