I SA/Gd 1632/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Wojtynowska po rozpoznaniu w dniu 12 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku "A" Sp. z o. o. z siedzibą w K. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 11 sierpnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Spółka w skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek o wstrzymanie pełnomocni strony podał, że opiera go "przede wszystkim na wiarygodności zarzutu wadliwości zaskarżonej decyzji". Ponadto wskazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować utratę płynności finansowej spółki oraz wyrządzić jej znaczną i nieodwracalną szkodę. Podkreślił, że ze względu na dokonane przez urzędy celne zatrzymania urządzeń do gier, wymierzanie kar pieniężnych oraz wystawianie tytułów wykonawczych kondycja finansowa spółki zastała mocno naruszona. Spółka nie tylko nie osiąga planowanych zysków, ale ponosi straty finansowe. Względem majątku spółki prowadzone są już liczne postępowania egzekucyjne, a zastosowane środki egzekucyjne w postaci m.in. zajęć ruchomości i rachunków bankowych, a także dokonywane przez nią wpłaty na poczet kar utrudniają jej normalne funkcjonowanie. Powyższe może, zdaniem pełnomocnika, doprowadzić do szybkiej upadłości spółki, a zatem do sytuacji, w której ani wygranie sporu, ani późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, nie przywróci pierwotnego stanu rzeczy i nie naprawi szkody. Pełnomocnik wskazał, że spółka zasługuje na tymczasową ochronę we wnioskowanym zakresie także ze względu na pytanie prawne skierowane do Trybunału Konstytucyjnego przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 15 stycznia 2014 r. dotyczące zgodności z Konstytucją przepisów ustawy o grach hazardowych. Końcowo wskazano orzeczenia, w których zarówno sądy jak i organy celne przychyliły się do wniosków strony o wstrzymanie wykonania decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści powołanego przepisu wynika, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji jest wykazanie przez zainteresowaną stronę okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wykonanie aktu administracyjnego, zwykle wiąże się z dolegliwością dla podatnika, ale taka dolegliwość sama w sobie nie uzasadnia wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Należy przy tym wskazać, że inicjatywa w zakresie wykazania przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania aktu należy do strony skarżącej, bowiem jej rzeczą, jako strony postępowania sądowoadministracyjnego, jest wykazywanie zasadności złożonego wniosku poprzez wskazanie istnienia materialnoprawnych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. W postanowieniu z 18 maja 2004 r., FZ 163/04 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, skarżąca ma bowiem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (tak m.in.: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 listopada 2006 r., II FZ 585/06). Wobec powyższego, nie wystarczy więc ogólny wywód strony. Twierdzenia strony powinny wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wywody w tej materii powinny być poparte nie tylko szczegółową argumentacją, ale także materiałem dowodowym (vide: B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 206; zob. nadto postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 stycznia 2012 r., II FSK 2910/11). Przenosząc powyższe uwagi na grunt analizowanej sprawy Sąd stwierdza, że pełnomocnik skarżącej nie uzasadnił wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w należyty sposób. W ocenie Sądu nie zostały wykazane żadne tezy bądź twierdzenia odnoszące się wprost do wniosku i przemawiające za jego uwzględnieniem. Pełnomocnik podniósł argument "wiarygodności zarzutu wadliwości zaskarżonej decyzji" wobec pytania prawnego skierowanego do Trybunału Konstytucyjnego przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 15 stycznia 2014 r. i wydanie decyzji przez organy administracji z naruszeniem prawa unijnego oraz w oparciu o nienotyfikowane przepisy techniczne ustawy o grach hazardowych. Podniósł także możliwość utraty przez spółkę płynności finansowej z uwagi na zatrzymanie urządzeń do gier przez urzędy celne oraz konieczność uiszczania kar pieniężnych w sytuacji, gdy dokonanie czynu z art. 107 ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz.186 ze zm.) nie zostało prawomocnie stwierdzone, co może spowodować upadłość spółki, a to z kolei doprowadzi do wyrządzenia nieodwracalnej szkody. Pełnomocnik podkreślił, że w stosunku do spółki prowadzone są liczne postępowania egzekucyjne w oparciu o dotychczas wydane tytuły wykonawcze, co bardzo utrudnia jej funkcjonowanie z uwagi na m.in. zajęcia ruchomości czy rachunków bankowych oraz dokonywanie przez spółkę wpłat na poczet kar, które są dla niej ogromnym ciężarem finansowym. Zdaniem Sądu argumenty podniesione przez pełnomocnika strony skarżącej nie uprawdopodabniają w sposób należyty wystąpienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wobec braku jakichkolwiek dokumentów obrazujących sytuację finansową spółki nie można przyjąć, że niewstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia spółce konkretnej – znacznej szkody lub spowodowania konkretnych – trudnych do odwrócenia skutków. Nie przedstawiono żadnych danych, które w sposób jednoznaczny i przekonujący wskazywałyby, że wykonanie decyzji (tj. zapłata kwoty 12.000 zł) wiąże się ze stratami dla skarżącej; nieznana jest bowiem wysokość uzyskiwanych przez spółkę przychodów, czy ponoszonych przez nią uzasadnionych kosztów związanych z prowadzoną działalnością. To zaś powoduje odmowę przychylenia się do wniosku, gdyż to na stronie spoczywa ciężar udowodnienia, iż znajduje się sytuacji uzasadniającej przyznanie ochrony tymczasowej. Natomiast okoliczności powoływane przez pełnomocnika spółki Sąd uznał za zbyt ogólnikowe, by móc ocenić, czy w niniejszej sprawie zaistnieją okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Strona ograniczyła się do wskazania jedynie pewnych elementów mogących sugerować jej pogarszającą się sytuację finansową, takich jak zajmowane ruchomości, rachunki bankowe, ponoszenie straty. Jak już wskazano, wobec braku stosownych dokumentów, samo tylko wskazanie, że wobec majątku spółki prowadzona jest egzekucja a zastosowane środki egzekucyjne utrudniają wykonywanie działalności gospodarczej nie stanowi podstawy do zastosowania ochrony tymczasowej. Z tego też powodu brak jest również podstaw, aby uznać, że wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzi do upadłości spółki. Sąd wyjaśnia także, że przy rozstrzyganiu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu brak jest podstaw do jego oceny pod kątem zasadności wniesionej skargi. W postanowieniu z 28 kwietnia 2005 r., II OZ 184/05 Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, że niezgodność danego aktu z prawem, która będzie przedmiotem oceny Sądu pierwszej instancji w toku rozprawy, i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 p.p.s.a. to dwie różne kwestie. O ile bowiem pierwsza z nich (kontrola legalności aktu) jest celem postępowania sądowoadministracyjnego, to druga – jako poprzedzająca merytoryczne rozstrzygnięcie sądu – ma odmienną funkcję. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności danego aktu z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcie Sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności zaskarżonego aktu. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.