I SA/Gd 1635/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Wojtynowska po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. M. o wstrzymanie wykonania postanowienia w sprawie ze skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 8 maja 2013 r., nr [...] w przedmiocie kosztu ustalenia przez biegłego wartości budowli postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. W. M., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 8 maja 2013 r., w przedmiocie kosztu ustalenia przez biegłego wartości budowli. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W ocenie skarżącej za wstrzymaniem wykonania ww. postanowienia przemawia znaczna wysokość kosztów postępowania oraz określonego podatku, jak również niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca wskazuje, że podjęła działania w celu dobrowolnego uregulowania zaległości, gdyż m. in. wystąpiła z wnioskiem o rozłożenie na raty podatku za 2012 r. Sytuacja majątkowa skarżącej wynika z akt SKO, gdyż wniosła ona odwołanie od decyzji Burmistrza z dnia 4 lutego 2013 r., która odmawia rozłożenia na raty zapłaty podatku od nieruchomości za część IV raty 2011 r. oraz za 2012 r. w kwocie 4.138 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej "P.p.s.a."), przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd ocenia czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W postanowieniu z 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09 (LEX nr 564208) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. O spełnieniu przesłanek warunkujących uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności można natomiast mówić dopiero wówczas, gdy zostanie wykazane, że wykonanie tego aktu lub czynności spowoduje szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. w, GZ 138/04, niepubl.) Rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia. Skarżąca wskazała jedynie, że za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego postanowienia przemawia wysokość kosztów postępowania oraz wysokość określonego podatku. Skarżąca nie podała jednak żadnych konkretnych, popartych stosownymi dokumentami informacji, które pozwoliłyby Sądowi ocenić zasadność wniosku. Do jego oceny konieczne jest dysponowanie pełnymi danymi o stanie majątkowym podatnika. Zweryfikowanie przez Sąd tego, czy wykonanie postanowienia odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku skarżącej, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki musi się odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jej sytuacji majątkowej, rodzinnej, wysokości uzyskiwanych dochodów, posiadanych oszczędnościach, czy ponoszonych wydatkach. Jak wskazano wyżej, dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Zatem Sąd nie jest obowiązany do poszukiwania dowodów na poparcie twierdzeń wnioskodawczyni a w szczególności dowodów złożonych w toku odrębnych postępowań przed organami administracji. W ocenie Sądu, skarżąca nie wykazała istnienia przesłanek warunkujących uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Bez okoliczności uzasadniających wystąpienie przesłanki "znacznej szkody" lub "trudnych do odwrócenia skutków", o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., oraz bez przedstawienia stosownych dokumentów, potwierdzających ich istnienie, nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia warunków uzasadniających wstrzymanie wykonania postanowienia. Skoro zatem skarżąca nie wykazała w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to brak było podstaw do udzielenia stronie ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jej oczekiwaniami. Podkreślić jednocześnie należy, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia dotyczył kwestii obciążenia skarżącej kosztami opinii biegłego, a więc świadczenia pieniężnego, które ze swej natury mają charakter odwracalny. Zgodnie z powyższym, nawet w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonego postanowienia (czego na obecnym etapie sprawy Sąd nie przesądza), skarżąca nie poniesie szkody albowiem wówczas nastąpi zwrot egzekwowanej należności wraz z odsetkami. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji