I SA/Gd 1663/96

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 7 sierpnia 1998 r. sprawy ze skargi "A.P." Spółki cywilnej - Karoliny B. i Tomasza W. z siedzibą w T. na decyzję Izby Skarbowej w T. z dnia 8 sierpnia 1996 r. (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń 1996 rok - oddala skargę. Po przeprowadzeniu kontroli podatkowej w firmie "A.P." Spółka cywilna Karolina B. i Tomasz W. Pierwszy Urząd Skarbowy w T. decyzją z dnia 15 maja 1996 r. (...), wydaną na podstawie art. 5 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./, art. 10 ust. 2a, art. 2 ust. 3 pkt 1, art. 25 ust. 1 pkt 3 i art. 27 ust. 4 i 5 pkt 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50/ określił podatnikowi podatek od towarów i usług za miesiąc styczeń 1996 r. w kwotach innych niż wykazane w deklaracji VAT-7 za ten miesiąc oraz ustalił podatek sankcyjny, zwiększający podatek należny w kwocie 387 zł., odpowiadającej trzykrotności zawyżenia podatku naliczonego. Rozstrzygnięcie to zapadło z powodu nieuznania prawa Spółki do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony przy zakupie chłodziarki oraz z powodu nienaliczenia przez Spółkę podatku należnego od przekazanych na cele reklamy kalendarzy w ilości 3.000 sztuk wykonanych uprzednio na zamówienie Spółki przez "A.A.R." za kwotę 25.180 zł., w tym VAT 4.180 złotych. W odwołaniu Spółka wniosła o uchylenie decyzji wywodząc, że bezzasadnie nie uwzględniono w niej prawa do obniżenia podatku należnego w związku z zakupem chłodziarki, bowiem zakup tego towaru ma związek z uzyskiwanym przychodem, ponieważ sprzęt ten służy firmie na targach do przechowywania produktów w odpowiedniej temperaturze, jest też wykorzystywany w tym celu w pozostałym czasie. Spółka zakwestionowała też prawidłowość stanowiska Urzędu w przedmiocie obowiązku uiszczania podatku VAT od przekazanych na cele reklamy kalendarzy, wywodząc, że zostały one wykonane w wyniku realizacji usługi sklasyfikowanej pod symbolem 22.22.12. Usługa ta nie podlega refakturowaniu oraz opodatkowaniu podatkiem należnym wszelkie koszty ponoszone w związku z reklamą firmy są wkalkulowane w cenę sprzedawanych towarów, od których naliczany jest podatek VAT, zatem budżet nie ponosi z tego tytułu żadnego uszczerbku. Izba Skarbowa w T. decyzją z dnia 8 sierpnia 1996 r. (...) uchyliła zaskarżoną decyzję w części dotyczącej określenia kwoty podatku naliczonego obniżającej podatek należny i stosowania sankcji i określiła podatek naliczony i należny za miesiąc styczeń 1996 r. i kwotę podlegającą zwrotowi na rachunek bankowy Spółki. Organ odwoławczy uwzględnił odwołanie w części dotyczącej prawa podatnika do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony przy zakupie chłodziarki, podzielając stanowisko Spółki o zasadności uwzględnienia kosztu nabycia tego towaru w postaci odpraw amortyzacyjnych. Izba Skarbowa nie uznała natomiast za trafny pogląd w sprawie kalendarzy wywodząc, że w świetle obowiązujących aktualnie przepisów w sprawie Klasyfikacji Wyrobów i Usług /zarządzenie nr 47 Prezesa GUS - Dz.Urz. GUS 1994 nr 24/ Spółka nie zakupiła usługi, lecz nabyła towar wykonany na jej zamówienie, sklasyfikowany w SWW pod symbolem 27 13, który następnie przekazała na cele reprezentacji i reklamy. Czynność ta podlega opodatkowaniu zgodnie z art. 2 ust. 3 pkt 1 ustawy o VAT. W skardze do sądu administracyjnego pełnomocnik Spółki wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji wywodząc, że narusza ona art. 2 ust. 3 pkt 1 ww. ustawy w stopniu istotnym dla wyniku sprawy. Według skarżącego rezultaty usług obcych przekazane przez podatnika na potrzeby reklamy nie podlegają opodatkowaniu podatkiem należnym. Od podatku powinien być również zwolniony towar przeznaczony na cele reklamy na takiej samej zasadzie jak usługi obce. Izba Skarbowa w T. w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368/ Sąd sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę zaskarżonych do niego rozstrzygnięć pod względem ich zgodności. Po skonfrontowaniu zarzutów skargi z zaskarżoną decyzją Sąd uznał, że skarga jest bezzasadna. Opodatkowanie podatkiem od towarów i usług przekazania przez podatnika na potrzeby reklamy wykonanych uprzednio na jego zamówienie kalendarzy reklamowych znajduje uzasadnienie w art. 2 ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./. W myśl tych przepisów opodatkowaniu podatkiem VAT - oprócz czynności wymienionych w art. 2 ust. 1 i 2 ustawy - podlega również przekazanie przez podatnika towarów oraz świadczenia usług na potrzeby reprezentacji i reklamy. Organy podatkowe zasadnie uznały przedmiotowe kalendarze za towary w rozumieniu art. 4 pkt 1 ustawy o VAT powołując odpowiednie przepisy o statystyce państwowej. Skoro cel wykorzystania kalendarzy jest bezsporny, niezrozumiałe wręcz są wywody strony skarżącej o braku podstaw do opodatkowania tej czynności poprzez twierdzenie, że chodzi o "obcą usługę". W sprawie nie jest przedmiotem sporu czynność, w wyniku której kalendarze zostały wytworzone, lecz dalszy obrót tymi przedmiotami, które niewątpliwie są rzeczami ruchomymi użytymi w celach reklamowych, zatem podlegają opodatkowaniu stosownie do przepisów powołanych w decyzji. Wobec oczywistej bezzasadności skargi Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym orzekł o jej oddaleniu.