I SA/Gd 1673/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Wojtynowska po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. M. o wstrzymanie wykonania postanowienia w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 8 listopada 2013 r., nr [...] w przedmiocie zarzutów dotyczących postępowania egzekucyjnego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. A. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 8 listopada 2013 r., w zarzutów dotyczących postępowania egzekucyjnego. W złożonej skardze zawarto wniosek o "zawieszenie wszelkich działań mających na celu doprowadzenie do wyegzekwowania należności do chwili zakończenia postępowania w sprawie". Wniosek w tym zakresie nie został uzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej: "P.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Natomiast wniosek o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego podlega rozpatrzeniu przez właściwe organy egzekucyjne w trybie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r. poz. 1015 ze zm.). Z powyższego wynika, że sąd administracyjny nie ma kompetencji do zastępowania organów egzekucyjnych i wstrzymania postępowania egzekucyjnego, gdyż sąd powołany został do kontrolowania form działania lub bezczynności organów administracji publicznej określonych w art. 3 P.p.s.a. Niezależnie od powyższego, traktując złożony wniosek jako żądanie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. wskazać należy, że wstrzymaniu wykonania podlegają tylko takie akty, które nadają się do wykonania. Nie każdy zatem akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Jak bowiem wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 lutego 2009 r. (sygn. akt II FSK 136/09) przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wykonalność dotyczy zatem aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Cechy tej nie mają z kolei akty odmowne, jak również te z konstytutywnych aktów uprawniających, które nie wymagają żadnych działań ze strony uprawnionych podmiotów dla spowodowania określonego w nim stanu faktycznego lub prawnego (por. postanowienia NSA: z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II OSK 2059/09; z dnia 3 września 2009 r., sygn. akt II OZ 740/09; z dnia 16 listopada 2005 r., sygn. akt II OZ 962/05). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że przedmiotem sprawy jest ocena zasadności zarzutów skarżącego na prowadzone wobec niego postępowanie egzekucyjne. Zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej zawiera negatywną ocenę zarzutów zgłoszonych w tym postępowaniu egzekucyjnym. Tymczasem wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Uznanie zarzutów za niezasadne nie ma przymiotu wykonalności, nie powoduje powstania żadnych skutków w sferze interesu prawnego strony, nie nakłada na skarżącego nowych praw lub obowiązków, które mogłyby podlegać wykonaniu. Zaskarżone w sprawie postanowienie nie jest więc aktem podlegającym wykonaniu, a zatem nie ma możliwości wstrzymania jego wykonania. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na mocy art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. a contario, orzekł jak w sentencji postanowienia.