I SA/Gd 1683/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Irena Wesołowska, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Fabińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 7 lutego 2018 r. sprawy ze skargi R. J. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w z dnia 12 października 2017 r. nr [...] w przedmiocie odroczenia terminu zapłaty zaległości podatkowej oddala skargę. Pismem z dnia 16 lutego 2017 r. R.J. (dalej: strona, skarżący) zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego (dalej: Naczelnik US) z wnioskiem o odroczenie terminu zapłaty zaległości podatkowej z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych za 2008 rok wraz z odsetkami za zwłokę do czasu rozpoznania jego wniosku z dnia 29 grudnia 2016 r. o rozłożenie ww. zaległości podatkowej na raty. Swoją prośbę strona uzasadniła zamiarem dokonania dobrowolnej spłaty ww. zaległości oraz faktem, że wszczęcie postępowania egzekucyjnego stanowiłoby zbyt wielką dolegliwość. Decyzją z dnia 31 maja 2017 r. Naczelnik US odmówił podatnikowi udzielenia wnioskowanej ulgi. R.J. wniósł odwołanie od powyższej decyzji, w którym zarzucił organowi pierwszej instancji niewłaściwe zastosowanie art. 122, art. 187 § 1 i § 2, art. 210 § 1 punkty 2, 5 i 6, art. 210 § 4 oraz art. 201 § 3 w związku z art. 204 § 1 i art. 67a § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz.U. z 2015r., poz. 613 ze zm.), zwanej dalej także O.p. W uzasadnieniu odwołania strona wskazała, że w niniejszej sprawie konieczne jest ustalenie jej sytuacji majątkowej w odniesieniu do łącznej kwoty zaległości, która na dzień wydania decyzji nie była jeszcze stwierdzona prawomocnym orzeczeniem sądu. Wynik niniejszej sprawy jest natomiast związany z rozstrzygnięciami, które mają zapaść w innych sprawach. W opinii strony, materiał dowodowy zebrany w sprawie jest niezupełny z przyczyn niezależnych od niej. Strona zarzuciła również, że organ pierwszej instancji wydając skarżoną decyzję dokonał nieprawidłowych ustaleń faktycznych w sprawie. Ponadto Naczelnik Urzędu Skarbowego obciążył odwołującego zawyżoną kwotą odsetek za zwłokę i nie wyjaśnił, w jaki sposób dokonał ich wyliczenia, natomiast w ocenie strony na skutek decyzji organu odwoławczego zmieniła się data płatności podatku (na 14 dni od daty doręczenia decyzji ostatecznej, zamiast 14 dni od daty doręczenia uchylonej decyzji organu pierwszej instancji). W tej sytuacji odsetki (o ile w ogóle obowiązek istnieje) mogły być naliczane z upływem 14 dni od dnia doręczenia decyzji ostatecznej. Dalej strona wskazała, że Naczelnik Urzędu Skarbowego nie dokonał rzetelnej i wyczerpującej analizy jej sytuacji finansowej, a wbrew jego twierdzeniom w sprawie wystąpiły okoliczności nadzwyczajne przemawiające za udzieleniem wnioskowanej ulgi. Organ pierwszej instancji nie wziął bowiem pod uwagę, że postępowanie dotyczące wymiaru podatku zostało wszczęte ze znaczną zwłoką, co naraziło odwołującego na naliczenie wysokich odsetek za zwłokę. Poza tym w trakcie postępowania nie uwzględniono informacji i dokumentów znanych organowi z urzędu. Podniesiono też, że Naczelnik Urzędu Skarbowego wszczął postępowanie egzekucyjne, pomimo wystąpienia przez stronę z wnioskiem o rozłożenie na raty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę. Pismem z dnia 14.09.2017r. strona dodatkowo wskazała na naruszenie przepisu art. 68 § 4 Ordynacji podatkowej oraz art. 68 § 4a ww. ustawy w związku z doręczeniem przez Naczelnika US, a następnie Dyrektora Izby Skarbowej decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe po upływie wyznaczonego do tego pięcioletniego terminu. Decyzją z dnia 12 października 2017 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 67a § 1 pkt 2 O.p. organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym może odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę. Przesłanka ważnego interesu podatnika wymaga wykazania konkretnych okoliczności, które są wyjątkowe, niezależne od woli i sposobu postępowania podatnika i które uniemożliwiły mu wywiązanie się z ciążących na nim względem Skarbu Państwa obowiązków. Do takich zaliczyć można sytuacje, gdy podatnik nie jest w stanie uregulować zaległości podatkowych, trwale utracił możliwości zarobkowania lub utracił majątek. O istnieniu ważnego interesu podatnika nie decyduje jednak subiektywne przeświadczenie wnioskodawcy. Przez interes publiczny należy zaś rozumieć dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa takich jak sprawiedliwość, równość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów. Organ wskazał, że strona do wniosku o udzielnie ulgi nie dołączyła żadnych materiałów dowodowych obrazujących jej sytuację majątkową. Pismem z dnia 15 marca 2017r., doręczonym stronie w dniu 31 marca 2017 r. Naczelnik US wezwał stronę do wypełnienia i dostarczenia oświadczenia o sytuacji finansowo - majątkowej wraz z dokumentami potwierdzającymi wysokość bieżących dochodów uzyskiwanych przez wszystkich członków rodziny zamieszkujących we wspólnym gospodarstwie domowym, dokumentami potwierdzającymi wysokość ponoszonych wydatków związanych z utrzymaniem gospodarstwa domowego oraz dowodami ich opłacenia, a także umowami kredytowymi w przypadku posiadania kredytów. Na wniosek strony termin do złożenia ww. dokumentów został przedłużony do dnia 31 maja 2017 r., upłynął jednak bezskutecznie. Także w złożonym odwołaniu strona nie przedstawiła żadnych dokumentów dotyczących jej sytuacji majątkowej. W odwołaniu strona wskazała jako nadzwyczajną okoliczność przemawiającą za udzieleniem jej wnioskowanej ulgi fakt, iż postępowanie w sprawie zostało wszczęte ze znaczną zwłoką. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej zauważył jednak, że fakt powstania zaległości podatkowej oraz odsetek za zwłokę od tej zaległości nie był skutkiem braku działania organu podatkowego, a konsekwencją niewykonania przez stronę jej obowiązków podatkowych. Odnosząc się do zarzutu dokonania przez organ podatkowy nieprawdziwych ustaleń faktycznych dotyczących obciążenia strony zawyżoną kwotą odsetek za zwłokę, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej uznał zarzut ten za bezzasadny. W aktach sprawy znajdują się dokumenty wskazujące termin, od którego naliczono odsetki za zwłokę, jak również wysokość tychże odsetek wyliczonych na dzień złożenia wniosku o odroczenie terminu płatności zaległości podatkowej. Naczelnik US prawidłowo określił kwotę należnych odsetek od ww. zaległości podatkowej, wyłączając ich naliczanie za okres od 13 lipca 2014 r. do 27 grudnia 2016 r. - zgodnie z art. 54 § 1 pkt 3 O.p. W konkluzji Dyrektor Izby Administracji Skarbowej stwierdził, że strona nie wykazała wystąpienia przesłanek ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego przemawiających za udzieleniem pomocy przewidzianej w art. 67a § 1 pkt 2 O.p. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzucając naruszenie: a) przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 122, art. 187 § 1 i § 2, art. 210 § 1 pkt 2, 5 i 6, art. 210 § 4 O.p. oraz art. 201 § 3 w zw. z art. 204 § 1 O.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie; b) przepisów prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy, to jest: - art. 67a § 1 pkt 2 O.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnej odmowie udzielenia ulgi w formie odroczenia terminu zapłaty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę; - art. 68 § 4 O.p. (w brzemieniu obowiązującym w dacie doręczenia decyzji Naczelnika US z dnia 1 kwietnia 2014 r. ustalającej wysokość podatku) w zw. z art. 2, art. 32 ust. 1 w zw. z art. 64 i art. 190 ust. 4 Konstytucji RP na skutek nieuwzględnienia sprzeczności z Konstytucją RP przepisu art. 68 § 4 O.p. i przedawnienia pięcioletniego terminu do wydania przez Naczelnika US decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r.; - art. 68 § 4 O.p. (w brzmieniu obowiązującym do dnia utraty obowiązującej przez ten przepis, to jest do dnia 28 lutego 2015 r.), art. 4 ustawy z dnia 16 stycznia 2015 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz O.p. (Dz.U. z 2015 r. poz. 251) obowiązujący od 28 lutego do 31 grudnia 2015 r., art. 68 ust. 4a O.p. (w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2016 r.) w zw. z art. 25f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2016 r. w zw. z art. 2, art. 32 ust. 1 w zw. z art. 64 i art. 190 ust. 4 Konstytucji RP poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na nieuwzględnieniu przedawnienia prawa do wydania przez Dyrektora Izby Skarbowej decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. W uzasadnieniu złożonej skargi skarżący powielił argumenty przedstawione w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Materialną podstawą uzyskania ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych jest art. 67a § 1 i 2 O.p. Stanowi on, że w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym organ podatkowy na wniosek podatnika, może odroczyć termin płatności podatku lub rozłożyć zapłatę podatku na raty (pkt 1), odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek (pkt 2), umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną (pkt 3). Z powyższego przepisu wynika, że decyzje wydane na jego podstawie mają charakter uznaniowy. Oznacza to, że organ podatkowy może, ale nie musi wydać decyzji pozytywnej, czyli zastosowanie ustanowionej w nim ulgi podatkowej jest prawem, a nie obowiązkiem organów podatkowych. W postępowaniu w przedmiocie udzielenia ulgi w spłacie zaległości podatkowej organ podatkowy winien w pierwszej kolejności ustalić, czy zachodzi jedna z przesłanek wymienionych w ww. przepisie. Brak wystąpienia którejkolwiek z przesłanek pozytywnych uzasadnia odmowę udzielenia wnioskowanej ulgi. Z uwagi na nieostrość pojęć "ważnego interesu podatnika" i "interesu publicznego", a przez to ich szeroki zakres, zasadniczy wpływ na sprecyzowanie tych pojęć ma orzecznictwo sądowe. Sądy administracyjne rozpatrując konkretne sprawy wskazują na przesłanki, których wystąpienie świadczyło o istnieniu "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego". Przeglądu i analizy części poglądów judykatury w tej kwestii dokonał WSA w Lublinie w uzasadnieniu wyroku z dnia 15 marca 2013 r., (sygn. akt I SA/Lu 612/12, www.orzeczenia.nsa.gov.pl), a jej wynikiem jest możliwość wskazania na kilka głównych tez precyzujących te niedookreślone pojęcia. Zatem w świetle orzecznictwa "ważny interes podatnika" to sytuacja, gdy z powodu nadzwyczajnych, losowych przypadków podatnik nie jest w stanie uregulować zaległości podatkowych. Będzie to utrata możliwości zarobkowania, utrata losowa majątku. Interes publiczny to z kolei sytuacja, gdy zapłata zaległości podatkowych spowoduje konieczność sięgania przez podatnika do środków pomocy państwa, gdyż nie będzie w stanie zaspokajać swoich potrzeb materialnych. Ponadto przesłanki ważnego interesu podatnika i interesu publicznego należy oceniać nie tylko w kontekście osobistej sytuacji majątkowej podatnika, lecz także z uwzględnieniem związku zachodzącego pomiędzy obniżeniem zdolności płatniczej, a zajściem wypadków powodujących i uzasadniających niemożność zapłaty. Sądy administracyjne wskazują także, że przesłanka "ważnego interesu podatnika" wymaga ustalenia sytuacji majątkowej podatnika, skutków ekonomicznych, jakie wystąpią w wyniku realizacji zobowiązania dla niego i jego rodziny. Jednak organ podatkowy musi mieć na uwadze i to, że między innymi względy społeczne wymagają również, żeby zobowiązanie podatkowe było realizowane, a podatnik pochopnie nie był z nich zwalniany. Istotne też jest, że "ważnego interesu podatnika" nie można utożsamiać z subiektywnym przekonaniem podatnika o potrzebie uzyskania ulgi w spłacie zaległości podatkowej. Przeciwnie, przez "ważny interes podatnika" należy rozumieć nadzwyczajne względy, które mogłyby zachwiać podstawami egzystencji podatnika i że udzielenie ulgi w spłacie zaległości podatkowych lub odsetek uzasadnione będzie jedynie w takich wypadkach, które spowodowane zostały działaniem czynników, na które podatnik nie może mieć wpływu i które są niezależne od sposobu jego postępowania. Pojęcia "ważnego interesu podatnika" nie można ograniczać tylko i wyłącznie do sytuacji nadzwyczajnych czy też zdarzeń losowych uniemożliwiających uregulowanie zaległości podatkowych, albowiem pojęcie to funkcjonuje w zdecydowanie szerszym znaczeniu, uwzględniającym nie tylko sytuacje nadzwyczajne, ale również normalną sytuację ekonomiczną podatnika, wysokość uzyskiwanych przez niego dochodów oraz wydatków. W orzecznictwie podkreśla się przy tym, iż to po stronie podatnika, który ubiega się o przyznanie ulgi w postaci umorzenia zaległości, jako tego, kto występuje o określone uprawnienie, leży obowiązek wykazania, że w dotyczącej go sprawie spełnione są przesłanki, o których mowa w art. 67a § 1 O.p. Odnośnie pojęcia "interesu publicznego" analiza orzecznictwa pozwala na sformułowanie jednolitego poglądu, według którego pojęcie to należy rozumieć jako dyrektywę postępowania nakazującą respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie do organów władzy, równość traktowania osób w podobnej sytuacji, czy realizację zobowiązań podatkowych. Właściwa ocena występowania bądź braku przesłanek zastosowania ulgi podatkowej w konkretnej sprawie może być dokonana tylko po wszechstronnym i wnikliwym rozważeniu całokształtu materiału dowodowego (art. 191 Ordynacji podatkowej), a poprzedzać ją powinno wyczerpujące zebranie materiału dowodowego (art. 187 Ordynacji podatkowej) oraz dokładne wyjaśnienie i rozważenie wszystkich okoliczności faktycznych (art. 121 Ordynacji podatkowej). Odnosząc powyższe do rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że organy podatkowe obu instancji uczyniły zadość obowiązkom ciążącym na nich z mocy powołanych wyżej przepisów. Niezupełność materiału dowodowego jest skutkiem biernej postawy samego podatnika. Nie udzielił on bowiem organom żadnych informacji dotyczących swojej sytuacji majątkowej ani osobistej, ani nie przedłożył żadnej dokumentacji ją potwierdzającej, mimo że organ wystosował stosowne wezwanie i przedłużył skarżącemu termin do jego wykonania o dwa miesiące. Co więcej, żądanych przez organ informacji i dokumentacji skarżący nie zawarł również we wniesionych do organu drugiej instancji odwołaniu, w wypowiedzeniu się w sprawie materiałów dowodowych ani nawet we wniesionej skardze. Tym samym skarżący nie sprostał ciążącemu na nim obowiązkowi wykazania, że w dotyczącej go sprawie spełnione są przesłanki, o których mowa w art. 67a § 1 O.p. W skardze skarżący podnosi, cyt. "w postępowaniu dot. udzielenia ulgi konieczne jest ustalenie mojej sytuacji majątkowej w odniesieniu do kwoty zaległości podatkowej" – pomija jednak, że niemożność ustalenia tej sytuacji jest konsekwencją jego biernej postawy. Znajdujące się w posiadaniu organu dokumenty nie mogą obrazować pełnej sytuacji majątkowej skarżącego, tym bardziej jeśli chodzi o aktualne na dzień złożenia wniosku dane. Powtórzyć należy, że ciężar wykazania okoliczności świadczących o zaistnieniu przesłanek ważnego interesu podatnika oraz interesu publicznego spoczywał przede wszystkimi na skarżącym, jako podmiocie zainteresowanym, na którego wniosek zostało wszczęte postępowanie o zastosowanie ulg określonych w art. 67a § 1 O.p. Całkowity brak współpracy skarżącego w wyjaśnianiu tych okoliczności powoduje, że organ nie miał innej możliwości, niż orzec na podstawie materiału dowodowego, który udało mu się zgromadzić z urzędu. Obowiązek wynikający z art. 187 § 1 O.p. wprawdzie zobowiązuje organy do zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego, jednak nie oznacza to, że na organach ciąży nieograniczony obowiązek aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie uprawnienia strony do skorzystania z wnioskowanej przez nią ulgi. Skarżący nie przedstawił sytuacji, w jakiej się obecnie znajduje, stąd też brak jest podstaw do przyjęcia, że w sprawie zachodzą nadzwyczajne okoliczności uzasadniające odstąpienie od egzekwowania zaległości podatkowych poprzez zastosowanie ulgi we wnioskowanym zakresie. Kolejno Sąd wskazuje, że w toku postępowania w przedmiocie udzielenia ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych nie jest dopuszczalne kwestionowanie wysokości podstawy zaległości podatkowej czy też toczącego się w stosunku do wnioskodawcy postępowania egzekucyjnego. Zagadnienia te zostały bowiem rozstrzygnięte w toku odrębnych postępowań, w ramach których skarżącemu przysługiwały stosowne środki zaskarżenia. W związku z tym powyższe kwestie nie podlegały rozpatrzeniu ani kontroli w toku niniejszego postępowania sądowo-administracyjnego. Również kwestia prawidłowości wysokości wyliczonych odsetek od zaległości podatkowej nie ma znaczenia w niniejszej sprawie w sytuacji prawidłowego stwierdzenia przez organy braku przesłanek zastosowania ulgi w postaci rozłożenia na raty zaległości podatkowej. Przedawnienie prawa do wydania decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe jest kwestią badaną w postępowaniu wymiarowym i pozostaje ono poza zakresem sprawy w przedmiocie udzielenia ulgi w spłacie zaległości podatkowej. Tym samym nie podlegają rozpatrzeniu zarzuty naruszenia art. 68 § 4a O.p., art. 4a ustawy z dnia 16 stycznia 2015 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz O.p. w zw. z art. 25f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w zw. z art. 2, art. 32 ust. 1, art. 64 i art. 190 ust. 4 Konstytucji RP przez ww. decyzję Dyrektora IS z dnia 8 grudnia 2016 r. oraz naruszenia art. 68 § 4 O.p. w zw. z art. 2, art. 32 ust. 1, art. 64 i art. 190 ust. 4 Konstytucji RP przez poprzedzającą ją decyzję Naczelnika US z dnia 28 kwietnia 2014 r. Sąd informacyjnie jedynie wskazuje, że wyrokiem z dnia 15 listopada 2017 r., sygn. akt I SA/Gd 412/17, WSA w Gdańsku oddalił skargę R.J., uznając m.in. zarzut przedawnienia prawa do wydania decyzji ustalającej za nieuzasadniony. Również okoliczności dotyczące toczącego się w stosunku do skarżącego postępowania egzekucyjnego nie mają wpływu na rozstrzygnięcie w przedmiocie ulgi w spłacie zaległości podatkowej. W związku z powyższym nie zasługują na uwzględnienie zarzuty naruszenia przepisów art. 201 § 3 w zw. z art. 204 § 1 O.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. Wprawdzie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej powinien wziąć pod uwagę fakt zmiany wysokości kwoty zaległości podatkowej i odsetek za zwłokę w trakcie toczącego się postępowania odwoławczego, jednakże w świetle poczynionych powyżej ustaleń, powyższe nie miało wpływu na wynik sprawy. Sąd uznał za bezzasadny zarzut naruszenia art. 67a § 1 pkt 2 O.p., bowiem prawidłowo uznały organy podatkowe, że w niniejszej sprawie nie doszło do ziszczenia się przesłanek ważnego interesu podatnika ani interesu publicznego przemawiających za udzieleniem skarżącemu ulgi w spłacie zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę poprzez jej odroczenie. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania uregulowanych w O.p., na podstawie których orzekał organ odwoławczy i które miały zastosowanie w niniejszej sprawie, tj. art. 122, art. 187 § 1 i § 2, art. 210 § 1 pkt 2, 5 i 6 oraz art. 210 § 4 O.p. Przytaczając powyższe przepisy skarżący nie wskazał, na czym polegało ich naruszenie przez organ, ograniczając się do stwierdzenia, że zostały niewłaściwe zastosowane, gdyż uzasadnienie zaskarżonej decyzji zostało sporządzone nieprawidłowo, co pozbawiło skarżącego informacji o przesłankach rozstrzygnięcia. Dla uznania skuteczności podniesionego zarzutu konieczne jest jego prawidłowe sformułowanie poprzez wskazanie konkretnego przepisu prawa, który został naruszony oraz – przy odwołaniu się do okoliczności zaistniałych w konkretnej sprawie – wskazanie, jakie działanie bądź zaniechanie organu stanowiło naruszenie wskazanego przepisu. Skarżący nie dopełnił tych wymogów. Mając na uwadze treść ogólnych zasad postępowania podatkowego, Sąd doszedł do przekonania, że stan faktyczny sprawy ustalony przez organy nie budzi wątpliwości i ustalono go z poszanowaniem obowiązujących reguł, a sprawa została wyjaśniona w sposób umożliwiający wydanie prawidłowej decyzji, co czyni bezzasadnym zarzut naruszenia art. 122 O.p. Podstawę podjętego rozstrzygnięcia stanowił materiał dowodowy zgromadzony przez organy przy całkowicie biernej postawie wnioskującego o ulgę podatnika, a ocena tego materiału dowodowego dokonana została zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, uwzględniającą ocenę faktów mających znaczenie prawne, zasady logiki, doświadczenia życiowego i reguły logicznego wnioskowania (co uniemożliwia uwzględnienie zarzutu naruszenia art. 187 O.p.). Wbrew zarzutom skargi, organy podatkowe wydały decyzje w sposób prawidłowy, dokonując całościowego ustalenia stanu faktycznego oraz wykładni znajdujących do niego zastosowanie przepisów prawa, doprowadzając tym samym do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Sąd nie dostrzegł w tym zakresie naruszenia określonej w art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z art. 210 § 4 O.p. zasady sporządzania uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji organu podatkowego. Podkreślić przy tym należy, że zarzut błędu w ustaleniach faktycznych nie może sprowadzać się do samej tylko polemiki z ustaleniami poczynionymi w uzasadnieniu rozstrzygnięcia organu, do odmiennej oceny materiału dowodowego, lecz powinien polegać na wykazaniu, jakich uchybień w świetle norm prawnych, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego dopuściły się organy podatkowe. Jeżeli skarżący usiłuje wywieść korzystne dla siebie rezultaty podatkowe, kwestionując zarazem ustalenia organów, to na niego przechodzi obowiązek wykazania, że przyjęte przez organy ustalenia są nieprawidłowe lub niekompletne. Po dokonaniu kontroli, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji odpowiadają prawu, a ocena przeprowadzonego postępowania nie ujawniła wad, o których mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369), dających podstawę do ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ww. ustawy, oddalił skargę.