I SA/Gd 1684/19

Dnia 7 października 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Rischka po rozpoznaniu w dniu 7 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. T. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 22 lipca 2019 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2014 rok postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. D. T. - dalej jako "Skarżąca" wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 22 lipca 2019 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2014 rok. Pismem z dnia 19 września 2019 r. Skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu Skarżąca wskazała, że zaskarżona decyzja nakłada obowiązek finansowy w postaci kwoty sięgającej obecnie prawie 30.000 zł (odsetki są doliczane w zastraszającym tempie). Organ pierwszej instancji zajął konto Skarżącej, pozbawiając ją tym samym środków do życia. Skarżąca wyjaśniła, że jest pracownikiem na umowie o pracę, osiąga wynagrodzenie w wysokości ok. 2500 zł, które wraz z emeryturą męża wystarcza na utrzymanie, jednakże jakiekolwiek (nawet minimalne) uszczuplenie dochodów, przy zwiększających się kosztach utrzymania i wszelkich opłatach, powoduje zachwiane "płynności finansowej". Wiąże się to z wyborem np. pomiędzy niewykupieniem leków (oboje z mężem chorują przewlekle) a nieopłaceniem bieżących rachunków. Zdaniem Skarżącej, decyzja o zajęciu konta bankowego spowodowała istotną dolegliwość finansową, która będzie nie do odwrócenia w możliwym do stwierdzenia czasie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 – dalej jako "p.p.s.a."), Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Rozstrzygając zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Ustawa wymienia w tym przepisie dwie przesłanki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z poglądami doktryny i orzecznictwa przy rozpoznawaniu przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody należy w szczególności przyjąć, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. W ocenie Sądu wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został uzasadniony w sposób należyty, jednakże z innych przyczyn Sąd uznał go za zasadny. Wskazać należy, że Skarżąca ograniczyła się bowiem wyłącznie do ogólnikowego i hipotetycznego wskazania, że wykonanie decyzji może spowodować znaczne szkody, a wykonanie decyzji uniemożliwi zaspokajanie potrzeb Skarżącej i jej męża. Wprawdzie świadczenie pieniężne, wokół spełnienia którego toczy się spór w niniejszej sprawie jest z natury rzeczy świadczeniem odwracalnym, jednakże rozważając skutki zapłaty należności, należało mieć na uwadze jego wysokość, która w rozpoznawanej sprawie wynosi ok. 30.000 złotych, jak również sytuację majątkową, rodzinną i zdrowotną Skarżącej. Jakkolwiek Skarżąca w złożonym wniosku nie przedstawiła swojej sytuacji majątkowej, rodzinnej i zdrowotnej, niemniej jednak wynika ona z akt sprawy. Do akt postępowania, w związku z ubieganiem się przez Skarżącą o przyznanie prawa pomocy, załączony został wniosek obrazujący sytuację wnioskodawczyni. Z analizy tego oświadczenia wynika, że zaskarżona decyzja i kwoty w niej wykazane pozostają całkowicie poza jej możliwościami finansowymi. Skarżąca podała, że do końca października 2019 r. będzie zatrudniona w biurze poselskim, jednakże od listopada pozostanie bez pracy. Skarżąca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z mężem emerytem, którego świadczenie emerytalne nie jest wysokie. Miesięczne koszty utrzymania domu wynoszą odpowiednio: 1200 -1400 latem i 2500-3000 zł zimą, z uwagi na ogrzewanie gazem. Mając na względzie przedstawioną powyżej sytuację materialną i zdrowotną strony, jak również biorąc pod uwagę wysokość kwoty orzeczonej decyzją zaskarżoną w niniejszej sprawie, nie może ulegać wątpliwości, że wyegzekwowanie kwoty, która orzeczona została na podstawie zaskarżonej decyzji, groziłoby Skarżącej pogorszeniem sytuacji finansowej i zdrowotnej. Dodatkowo nie może ujść uwadze fakt, że brak wstrzymania wykonania decyzji mógłby prowadzić do następstw trudnych do odwrócenia nie tylko dla samej Skarżącej, ale także dla jej męża. Zwrócenia uwagi wymaga bowiem to, że Skarżąca i jej mąż są przewlekle chorzy, osiągają niewielkie dochody i ponoszą wysokie koszty utrzymania. Wyegzekwowanie kwoty wynikającej z zaskarżonej decyzji stanowiłoby w ocenie Sądu, zagrożenie dla prawidłowego funkcjonowania nie tylko samej Skarżącej, ale również dla członków jej najbliższej rodziny. Należy zauważyć, że Sąd badając przesłanki odnoszące się do wstrzymania wykonania decyzji nie powinien skupiać się jedynie na ocenie tego, jak wykonanie decyzji wpłynie na sytuację wnioskodawcy. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. nie łączy bowiem stanu wyrządzenia szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wyłącznie z osobą skarżącego. Uzasadnia to konieczność przeprowadzania oceny potrzeby udzielenia ochrony tymczasowej również przez pryzmat uwarunkowań odnoszących się na tle okoliczności sprawy do podmiotów innych, niż skarżący (por. postanowienie NSA z dnia 24 października 2013 r., II GZ 571/13, dostępne pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w postanowieniu.