I SA/Gd 1700/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Irena Wesołowska po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. R. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 28 września 2017 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia 28 września 2017 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania M. R., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Pomorskiego Urzędu Skarbowego z dnia 26 maja 2017 r. orzekającą o odpowiedzialności skarżącego - jako byłego członka zarządu spółki - za jej zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące: od marca do grudnia 2012 r. i od stycznia do maja 2013 r. Na powyższą decyzję organu odwoławczego M. R. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, wnosząc jednocześnie o wstrzymanie jej wykonania. W ocenie strony skarżącej, wykonanie zaskarżonej decyzji - z uwagi na jej specyficzny charakter, pozwalający na egzekwowanie wprost z majątku osobistego skarżącego zaległości podatkowych spółki, w znacznej kwocie przewyższającej w rażącym stopniu wartość majątku osobistego skarżącego wraz z odsetkami za zwłokę oraz kosztami postępowania egzekucyjnego, li tylko z uwagi na to, że w spornym okresie pełnił on funkcję prezesa zarządu spółki - może prowadzić do nieodwracalnych dla skarżącego skutków lub niebezpieczeństwa wyrządzenia mu znacznej szkody. Podkreślono, że na gruncie przedmiotowej sprawy już w istocie fakt wynikającej z zaskarżonej decyzji ogromnej kwoty zaległości podatkowych nasuwa wniosek, iż podejmowane przez organy podatkowe czynności mające na celu jej wyegzekwowanie muszą wiązać się z niebezpieczeństwem wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody. Podniesiono, że egzekwowanie roszczeń objętych zaskarżoną decyzją doprowadzi do utraty przez skarżącego składników majątkowych oraz środków zgromadzonych na rachunku bankowym, wyczerpujących cały jego majątek. Kwoty wynikające z zaskarżonej decyzji przekraczają rażąco wartość majątku osobistego skarżącego. Końcowo wskazano, że decyzją z dnia 5 lipca 2017 r. dokonano zabezpieczenia na majątku skarżącego zaległości w kwocie 10.035.809 zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę w łącznej wysokości 4.271.112 zł i kosztami postępowania egzekucyjnego w łącznej wysokości 130.121,80 zł. Zaakcentowano, że skarżący nie dał organowi podatkowemu podstaw do uznania, iż dokonuje bądź mógłby dokonywać czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogłyby utrudnić lub udaremnić egzekucję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) - dalej jako "P.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Postanowienia, o których mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 P.p.s.a.). Z przytoczonych powyżej przepisów wynika, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu jest wykazanie przez zainteresowanego okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wykonanie aktu administracyjnego zwykle wiąże się z dolegliwością dla jego adresata, ale taka dolegliwość sama w sobie nie uzasadnia wstrzymania jego wykonania. Należy przy tym wskazać, że inicjatywa w zakresie wykazania przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania aktu należy do strony skarżącej, bowiem jej rzeczą, jako strony postępowania sądowoadministracyjnego, jest wykazywanie zasadności złożonego wniosku poprzez wskazanie istnienia materialnoprawnych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 5 lutego 2014 r. sygn. akt I FSK 2165/13, LEX nr 1451966). Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Odnosząc powyższe uwagi do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że skarżący nie wykazał, iż wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować wskazane wyżej następstwa, albowiem wniosek o jej wstrzymanie został uzasadniony w sposób bardzo ogólnikowy. W uzasadnieniu wniosku wskazano jedynie, że egzekwowanie roszczeń objętych zaskarżoną decyzją doprowadzi do utraty przez skarżącego składników majątkowych oraz środków zgromadzonych na rachunku bankowym, wyczerpujących cały jego majątek. Podając, że kwoty wynikające z zaskarżonej decyzji przekraczają rażąco wartość majątku osobistego skarżącego, nie wskazano, jakie są to składniki majątkowe (nieruchomości, ruchomości, zasoby pieniężne, papiery wartościowe itp.), ile ich jest i jaka jest ich choćby szacunkowa wartość. Do wniosku nie załączono również żadnych dokumentów, które w sposób jednoznaczny i przekonywający wskazywałyby, że wykonanie decyzji mogłoby się wiązać ze stratami dla skarżącego. Tymczasem do oceny zasadności wniosku konieczne jest dysponowanie aktualnymi i pełnymi danymi o sytuacji majątkowej strony, gdyż zweryfikowanie tego, czy wykonanie zaskarżonego aktu odbędzie się z uszczerbkiem dla jej majątku, prowadząc do powstania znacznej szkody bądź spowoduje trudne do odwrócenia skutki, musi się odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jej aktualnym stanie majątkowym, wysokości uzyskiwanych dochodów, posiadanych zasobach pieniężnych, obciążeniach, czy ponoszonych wydatkach. Należy podkreślić, że sam fakt istnienia obowiązku wykonania decyzji sam w sobie nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wstrzymanie jej wykonania. Konieczność zapłaty podatku i związane z tym uszczuplenie majątku podatnika są zwykłym następstwem takiej decyzji. Obowiązkiem strony było uprawdopodobnienie, że na skutek egzekucji zaległości grozi jej szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku realizacji zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Tego jednak skarżący nie wykazał. Również przekonanie strony skarżącej o wadze podniesionych w skardze zarzutów nie jest wystarczającym argumentem, aby uznać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 9 września 2004 r. sygn. akt FZ 358/04 (LEX nr 799460), który Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, stanowisko strony skarżącej, że skarżone orzeczenie jest merytorycznie niesłuszne i narusza prawo, nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu na podstawie art. 61 P.p.s.a. W orzecznictwie podkreśla się, że sąd ma obowiązek uwzględniać z urzędu, a więc i bez wniosków strony, okoliczności decydujące o wstrzymaniu bądź odmowie wstrzymania wykonania aktu lub czynności zaskarżonych do sądu (por. postanowienie NSA z dnia 31 marca 2005 r. sygn. akt II OZ 155/05, OwSS 2005/3/72). W niniejszym przypadku za uwzględnieniem wniosku mogłaby przemawiać wysoka kwota egzekwowanej zaległości podatkowej (10.035.809 zł bez odsetek i kosztów egzekucyjnych), jednakże Sąd nie mógł odnieść tej kwoty do wartości posiadanego przez skarżącego majątku (na jego istnienie wskazano we wniosku), środków zgromadzonych na rachunku bankowym, czy też osiąganych przez skarżącego aktualnie dochodów. Jak już wyżej podkreślono - skarżący nie dołączył do wniosków żadnych dokumentów, uniemożliwiając tym samym Sądowi dokonanie oceny faktycznego wpływu wykonania przedmiotowej decyzji na jego sytuację majątkową. Końcowo należy wskazać, że postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. To jednak w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, aby powołane w nim okoliczności wskazywały na wystąpienie w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz poparcie zawartych we wniosku twierdzeń stosownymi dokumentami (por. postanowienie NSA z dna 20 lipca 2015 r. sygn. akt II FZ 542/15, LEX nr 1754857). Biorąc pod uwagę przedstawione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.