I SA/Gd 1708/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Claudia Kozłowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 14 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi M. Dz. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 25 sierpnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie podatku akcyzowego oddala skargę. Decyzją z dnia 8 czerwca 2011 r. Dyrektor Izby Celnej uchylił w części decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 16 lutego 2011 r. i określił M.D. zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego 5 samochodów osobowych, a w pozostałym zakresie (odnośnie określenia zobowiązania podatkowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego 6 samochodów osobowych) utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Po rozpatrzeniu skargi M.D. na decyzję Dyrektora Izby Celnej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, wyrokiem z dnia 29 lutego 2012 r., sygn. akt I SA/Gd 734/11, oddalił skargę. Skarga kasacyjna od powyższego wyroku została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 18 marca 2014 r., sygn. akt I GSK 941/12. W dniu 3 marca 2015 r. do Dyrektora Izby Celnej wpłynął wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia 8 czerwca 2011 r. w związku z wydaniem postanowień przez Sąd Rejonowy oraz przez Prokuraturę Rejonową, umarzających postępowania prowadzone wobec M.D. Postanowieniem z dnia 16 marca 2015 r. Dyrektor Izby Celnej wznowił postępowanie. Decyzją z dnia 19 maja 2015 r. Dyrektor Izby Celnej odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Celnej z dnia 8 czerwca 2011 r. Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez skarżącą, Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia 25 sierpnia 2015 r. utrzymał w mocy swoje rozstrzygnięcie z dnia 19 maja 2015 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w rozpoznawanej sprawie nie zaistniały podstawy do wznowienia postępowania albowiem postanowienie o umorzeniu śledztwa zostało wydane w dniu 14 stycznia 2015 r., a zatem dowód ten nie istniał w chwili wydawania decyzji. Ponadto organ podniósł, że kwestia braku umyślności wskazana w postanowieniu, nie przesądza o braku odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe. Zdaniem organu nie można również uznać, że umorzenie postępowania karnego ma istotne znaczenie w przedmiotowej sprawie i tym samym nie mogło mieć wpływu na wydane rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy wskazał również, że w poprzednio prowadzonym postępowaniu nie istniały dowody z zeznań M.D. ani J.T. Ponadto, zdaniem organu, dowody, na które powołuje się skarżąca we wniosku o wznowienie postępowania nie stanowią zaprzeczenia dotychczasowych ustaleń wynikających z materiału dowodowego. Strona została uznana za podmiot dokonujący nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodów na podstawie pełnomocnictw, na których potwierdziła autentyczność swojego podpisu, zawierających dane identyfikujące przedmiotowe samochody. Powyższe przesądza o akceptacji przez M.D. dokonywania zakupów w jej imieniu i na jej rzecz. Jak dalej wskazał organ, M.D. podpisując upoważnienia godziła się tym samym na zawarcie transakcji kupna samochodów przez upoważnioną przez siebie osobę. Nieuzasadnione jest zatem twierdzenie pełnomocnika strony, że w materiale dowodowym stanowiącym podstawę wydania decyzji w postępowaniu podatkowym brak było istotnych dowodów jednoznacznie wskazujących na brak wiedzy i woli M.D., chociażby domniemanej, co do zakupu lub sprowadzenia aut z Niemiec. Zdaniem Dyrektora Izby Celnej skarżąca nie przedstawiła żadnych nowych okoliczności faktycznych ani dowodów, które mogłyby stanowić podstawę wznowienia postępowania w sprawie. Przedstawione we wniosku o wznowienie postępowania fakty, nie mogą zostać uznane za istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, o jakich mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Wynikały one ze zgromadzonego materiału dowodowego, który był przedmiotem rozważań i oceny organu podatkowego u podstaw wydania decyzji ostatecznej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku M.D. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej oraz poprzedzającej ją decyzji tego organu z dnia 19 maja 2015 r. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie art. 240 § 1 pkt 5 oraz art. 125 i art. 187 § 1 w zw. z art. 191 i 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Uzasadniając postawione zarzuty skarżąca podniosła, że wprawdzie podstawy wznowienia nie może stanowić dowód, który nie istniał w dniu wydania decyzji, gdyż został sporządzony w okresie późniejszym, to jednak wynikające z tego dowodu okoliczności mogły istnieć w dacie wydania decyzji co uzasadnia wznowienie postępowania. Taka sytuacja, zdaniem strony miała miejsce w rozpoznawanej sprawie w odniesieniu do zeznań M.D. W ocenie skarżącej, zeznania M.D. oraz oświadczenia J.T., jednoznacznie potwierdzają treść zeznań składanych wcześniej przez M.D. i gdyby były znane organowi przy wydawaniu decyzji w 2011 roku mogłyby mieć istotny wpływ na decyzję i ocenę wiedzy skarżącej co do transakcji zakupu samochodów. Jak wskazała skarżąca, z zeznań M.D. wynika przede wszystkim to, że skarżąca nie była informowana o przywozie samochodów do kraju, a ponadto nawet gdyby uznać, że skarżąca udzieliła pełnomocnictw M.D. to nie obejmowały one sprowadzania nabytych aut do Polski. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Dokonując oceny zaskarżonej decyzji stwierdzić należy, że nie została ona wydana z naruszeniem prawa, a zatem brak było podstaw do jej uchylenia. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w ramach którego taką decyzję wydano, było dotknięte kwalifikowaną wadą prawną wymienioną w przepisie art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Jest to zarazem jeden z nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego, mających na celu kontrolowanie prawidłowości decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Procedowanie w trybie nadzwyczajnym przez organ administracji jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, wyrażonej w art. 128 Ordynacji podatkowej. Zasada ta służy ochronie ogólnego porządku prawnego. Trwałość decyzji pozwala stronie polegać na rozstrzygnięciach organów państwa, a organy zabezpiecza przed wielokrotnym rozstrzyganiem tych samych spraw. Dlatego też tryby nadzwyczajne służą do weryfikacji decyzji ostatecznych wyłącznie w wyjątkowych i ściśle określonych przepisami sytuacjach. Jedną z przesłanek wznowienia postępowania określonych w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, na której swój wniosek oparła strona skarżąca, jest ujawnienie się istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję. Zatem o zaistnieniu tej podstawy wznowienia postępowania można mówić wówczas, gdy łącznie zostaną spełnione następujące przesłanki: wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, są one istotne dla sprawy, tzn. mogą mieć wpływ na jej odmienne rozstrzygnięcie, nie były znane organowi, który wydał decyzję i istniały w dniu wydania decyzji. Ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody istotne dla sprawy muszą być nowe. Przez pojęcie nowych okoliczności faktycznych należy rozumieć zdarzenia faktyczne, które miały miejsce przed wydaniem decyzji ostatecznej, a ujawnione zostały po jej wydaniu, przy czym nie ma znaczenia, dlaczego organ nie dysponował wiedzą o tych okolicznościach. Ponadto nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, o których mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, to zarówno okoliczności lub dowody nowo odkryte przez organ, jak i po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Nowe okoliczności faktyczne, jak i nowe dowody mogą stanowić podstawę wznowienia postępowania, o ile są dla sprawy istotne, a zatem muszą dotyczyć przedmiotu sprawy oraz mieć znaczenie prawne, mające w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych. Kolejną przesłanką jest istnienie tych okoliczności faktycznych lub dowodów w dniu wydania decyzji ostatecznej. Ostatnią przesłanką jest to, że wspomniane okoliczności faktyczne lub dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy zauważyć trzeba, że istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do stwierdzenia czy organ zasadnie, po wznowieniu postępowania, odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Celej z dnia 8 czerwca 2011 r., określającej M.D. zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodów osobowych, z uwagi na niestwierdzenie przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Punktem wyjścia do dalszych rozważań winien być wniosek skarżącej o wznowienie postępowania. W powyższym wniosku Spółka, wskazując na art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej twierdziła, że podstawą żądania wznowienia postępowania jest wyjście na jaw nowych okoliczności faktycznych, wynikających z zeznań złożonych przez M.D. Zeznania te, zdaniem strony wskazują na to, że skarżąca nie posiadała wiedzy w przedmiocie dokonywanych przez jej syna transakcji wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodów osobowych. Ponadto strona upatrywała podstawy wznowienia postępowania w postanowieniach wydanych przez Sąd Rejonowy oraz przez Prokuraturę Rejonową, umarzających postępowania karnoskarbowe prowadzone wobec M.D. Odnosząc się do podstawy wznowienia opartej na wydaniu postanowień o umorzeniu postępowań karnoskarbowych Sąd wskazuje, że podana przez stronę okoliczność faktyczna nie spełnia wymogów określonych w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Przede wszystkim okoliczność ta nie istniała w momencie wydawania decyzji ostatecznej, która w tym postępowaniu ma być wzruszona. Postanowienia Sądu Rejonowego oraz Prokuratury Rejonowej zapadły bowiem po zakończeniu postępowania podatkowego. Zatem okoliczność ta nie mogła, z oczywistych względów, być wiadoma organowi podatkowemu w dacie wydawania decyzji ostatecznej. Jednocześnie należy zwrócić uwagę, że postanowienia te nie są okolicznościami istotnymi w znaczeniu przyjętym przez art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Okoliczności faktyczne lub dowody dla sprawy istotne w rozumieniu powyższego przepisu to te, które dotyczą przedmiotu sprawy i mają znaczenie prawne, a więc mają w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych (wyrok NSA z dnia 23 maja 2003 r., III SA 2484/01, niepubl.; wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2011 r., I FSK 596/10, CBOSA). O istotności dowodów można więc mówić, jeżeli mogą one mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie (wyrok NSA z dnia 21 października 2010 r., I FSK 1687/09, CBOSA). Zatem aby uznać wskazaną okoliczność za istotną w znaczeniu użytym w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, powinna ona spowodować wydanie, po wznowieniu postępowania, odmiennego rozstrzygnięcia niż te zawarte w decyzji ostatecznej. Fakt, że organy prowadzące postępowanie karne uznał, że zachowanie strony nie nosi znamion przestępstwa nie oznacza automatycznie, że nie zaistniał stan faktyczny uzasadniający określenie zobowiązania podatkowego w innej wysokości niż zadeklarowana. Należy mieć na uwadze, że zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy – dalej w skrócie "k.k.s.", przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe można popełnić umyślnie, a także nieumyślnie, jeżeli kodeks tak stanowi. W myśl zaś art. 1 § 3 k.k.s. nie popełnia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego sprawca czynu zabronionego, jeżeli nie można mu przypisać winy w czasie czynu. Zatem odpowiedzialność karno-skarbowa oparta jest o zasadę winy. Wina zaś to zarzut wadliwego ukształtowania woli sprawcy polegającego na tym, że nie zdecydował się na zachowanie zgodne z prawem, chociaż miał taką możliwość, gdyż bezprawność czynu była rozpoznawalna i mógłby działać zgodnie z normą prawną. Zasada winy wyłącza możliwość przypisania sprawcy następstw czynu. Tymczasem postępowanie podatkowe czy kontrola skarbowa koncentrują się na względach obiektywnych. W ich toku nie bada się motywów działania podatnika czy jego winy. Postępowanie karne nie stanowi też przeszkody w samodzielnym działaniu organów skarbowych celem ustalenia stanu faktycznego sprawy i jego oceny pod kątem skutków podatkowych. Zatem podstawy do wznowienia postępowania podatkowego nie mogły stanowić ustalenia organów ścigania oparte na stwierdzeniu, że M.D. nie można zarzucić umyślności przy popełnianiu zarzucanego jej czynu. Dodatkowo podkreślić należy, że tego rodzaju postanowienia nie mają w świetle obowiązujących przepisów żadnej mocy wiążącej w postępowaniu podatkowym. Jedynie bowiem ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa są wiążące dla innych organów i sądów. Przy czym zakres takiego związania obejmuje ustalone w sentencji wyroku znamiona przestępstwa, a także okoliczności jego popełnienia, dotyczących czasu, miejsca, poczytalności sprawcy. Powoływane zaś przez stronę skarżącą postanowienia są orzeczeniami o charakterze procesowym, kończącym postępowanie bez rozstrzygania o istocie i treść konkluzji zawartych w jego uzasadnieniu nie może rzutować na ustalenia czynione w postępowaniu podatkowym. Należy zgodzić się z organem podatkowym, że dowody w postaci zeznań świadka, które zostały przeprowadzone już po wydaniu decyzji ostatecznej, nie mogły być znane organowi w chwili wydawania decyzji z dnia 8 czerwca 2011 r., a zatem nie mogły stanowić podstawy wznowienia. Trzeba jednak zauważyć, że użyty w dyspozycji art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej łącznik "lub" wskazuje jednoznacznie, że wystąpienie co najmniej jednego z członów tej alternatywy stanowi samoistną i wystarczającą podstawę wznowienia postępowania, jeżeli równocześnie są spełnione pozostałe przesłanki tej normy. Podstawą wznowienia postępowania mogą być zatem nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody. Zatem nawet w sytuacji, gdy dany dowód nie istniał w dniu wydania decyzji ostatecznej, gdyż powstał w późniejszym okresie, to wynikająca z tego dowodu nowa okoliczność mogła istnieć w tym dniu i może to uzasadniać wznowienie postępowania. Niemniej jednak nie można zapominać o tym, że okoliczności wynikające z dowodów, które powstały po dniu wydania ostatecznej decyzji, aby mogły stanowić podstawę wznowienia muszą mieć istotne znaczenie dla sprawy, nie mogły być znane organowi, który wydał decyzję i musiały istnieć w dniu wydania decyzji. Zdaniem Sądu, takich cech nie posiadają okoliczności wynikające z zeznań M.D., w których skarżąca upatruje podstawy wznowienia postępowania. Należy zauważyć, że treść zeznań złożonych w sposób jednoznaczny nie przeczy ustaleniom, jakie zostały poczynione przez organy podatkowe w trakcie prowadzonego postępowania podatkowego. W treści złożonych zeznań M.D. wskazał, że M.D. miała jednak wiedzę o niektórych wyjazdach swojego syna do Niemiec i planowanym przywozie samochodów. Zeznania te wskazują również na to, że przy sprowadzaniu samochodów były wykorzystywane pełnomocnictwa, z których treści wynikało, że zostały wystawione przez M.D. Wbrew zatem temu co podnosi strona w skardze, zeznania te nie potwierdzają w sposób stanowczy twierdzeń skarżącej o tym, że nie miała świadomości sprowadzania samochodów na terytorium Polski. Ponadto, okoliczności wskazane w zeznaniach złożonych przez M.D. nie stanowiły okoliczności nowych, nieznanych organowi przy wydawaniu ostatecznej decyzji z dnia 8 czerwca 2011 r. Zeznania M.D. nie przeczą bowiem całkowicie temu, że skarżąca dysponowała wiedzą o sprowadzaniu samochodów na terytorium Polski, a ustalenia takie były już poczynione w prowadzonym postępowaniu podatkowym, zakończonym wydaniem decyzji z dnia 8 czerwca 2011 r. W postępowaniu tym M.D. potwierdziła bowiem, że na pełnomocnictwach znajdowały się jej podpisy tj. na upoważnieniu z 22 lipca 2008 r. (dot. samochodu Audi Q7), z 17 kwietnia 2008 r. (dot. samochodu Audi A8), z 11 marca 2008 r. (dot. samochodu Audi A4), z 25 marca 2008 r. (dot. samochodu VW Jetta) oraz z 28 maja 2008 r. (dot. samochodu VW Passat). Upoważnienia były wystawiane na papierze firmowym i wynikało z nich, że M.D. został umocowany do zawarcia transakcji zakupu ww. samochodów na rzecz firmy "A". Jak wynikało z ustaleń organów, w upoważnieniach wskazywano szczegółowo dane samochodów, które miały zostać nabyte poprzez wskazanie marki samochodu, modelu, czasem daty pierwszej rejestracji, numeru oferty, roku produkcji czy przebiegu kilometrowego samochodu. Co również istotne w trakcie przesłuchania w dniu 14 kwietnia 2010 r. M.D. zeznała, że jej syn M. planował sprowadzanie samochodów z zagranicy, w ramach wykonywanej pracy w firmie, jednocześnie dodając, że syn nie informował jej o tym, że doszło do transakcji. W świetle powyższego należy uznać, że okoliczności przedstawiane w zeznaniach M.D. nie były nieznane organowi podatkowemu, a wskazywane fakty znajdowały potwierdzenie w uprzednio zebranym materiale dowodowym, który był przedmiotem rozważań i oceny organu u podstaw wydania decyzji ostatecznej jak również oceny dokonanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 29 lutego 2012 r. Wprawdzie w zeznaniach z dnia 21 marca 2013 r. M.D. wskazywał, że nie informował podatniczki o wszystkich wyjazdach do Niemiec, niemniej jednak potwierdził także, że skarżąca wiedziała o sprowadzaniu samochodów. Fakt, że M.D. nie informował M.D. o wszystkich transakcjach znajduje także odzwierciedlenie w treści zeznań złożonych przez podatniczkę w dniu 14 kwietnia 2010 r. Zauważyć należy, że także treść oświadczenia J.T. nie wskazuje w sposób jednoznaczny, na brak świadomości M.D. o sprowadzaniu pojazdów na terytorium Polski. Wnioskowanie oświadczającego, jak wynika z treści pisma z dnia 28 marca 2012 r., jest oparte jedynie na analizie słów M.D., który miał wskazywać J.T. na to, aby nie wspominał M.D. o sprowadzonych do Polski samochodach. Wnioskowanie takie nie zostało zatem oparte na analizie zachowań czy słów samej M.D., a zatem nie sposób na podstawie tego oświadczenia przyjąć, że może ono stanowić dowód rzeczywiście potwierdzający brak świadomości skarżącej w przedmiocie sprowadzania aut do kraju. W ocenie Sądu, dowody na które powołuje się strona domagając się wznowienia postępowania, nie przeczą dotychczasowym ustaleniom czynionym przez organy podatkowe i nie stanowią nowych okoliczności, które nie były znane organowi podatkowemu wydającemu decyzję ostateczną. Ujawnienie nowych okoliczności faktycznych nie oznacza sytuacji, w której takie okoliczności faktyczne są wyprowadzane z odmiennej oceny dowodów znanych organowi wydającemu decyzję pierwotną. Czym innym jest wyciągnięcie wniosków i ocena okoliczności faktycznych dla rozstrzygnięcia sprawy, a czym innym wiedza o faktach. Zdaniem Sądu, zasadnie zatem organ odwoławczy przyjął, że w rozpoznawanej sprawie przywoływane przez stronę okoliczności nie stanowią przesłanki wznowienia postępowania o jakiej mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. W konsekwencji uznając, że przyczyna wznowienia rzeczywiście nie wystąpiła, organ prawidłowo odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia 8 czerwca 2011 r. Sąd rozpoznający sprawę nie znalazł przy tym podstaw do stwierdzenia, że organ odwoławczy zaniechał wnikliwego i wyczerpującego zebrania i rozważenia materiału dowodowego oraz, że naruszył zasadę swobodnej oceny dowodów. Wymaga zaakcentowania, że regułą w postępowaniu administracyjnym jest prowadzenie postępowania dowodowego przed wydaniem decyzji, a nie wydanie decyzji i dopiero w postępowaniu wznowieniowym prowadzenie postępowania dowodowego. W postępowaniu wznowieniowym organy nie prowadzą klasycznego postępowania dowodowego, gdyż wstępna ocena organów dotyczy istnienia/bądź nie istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. W toku postępowania wznowieniowego organ nie dokonuje ponownej oceny zebranego uprzednio w sprawie materiału dowodowego. Granice postępowania wznowieniowego zakreśla natomiast strona wskazując, jakie w jej ocenie zaistniały przyczyny uzasadniające wznowienie postępowania. Organ zobowiązany jest więc do zbadania wyłącznie czy te przyczyny zaistniały, a jeżeli tak, to jaki miały wpływ na wynik sprawy już raz rozstrzygniętej decyzją ostateczną. W związku z tym, postępowanie organu podatkowego ograniczało się w przedmiotowej sprawie do oceny, czy przedstawione przez stronę okoliczności mieściły w granicach okoliczności wskazanych w treści art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej oraz jaki miały one wpływ na wydanie odpowiedniego rozstrzygnięcia w oparciu o art. 245 Ordynacji podatkowej. Mając powyższe na uwadze oraz analizując treść zaskarżonej decyzji, zdaniem Sądu, organ podatkowy nie uchybił wskazywanym przez stronę przepisom Ordynacji podatkowej. Jednocześnie należy podkreślić, że przeprowadzony przez Dyrektora Izby Celnej wywód w przedmiocie oceny dowodów nie nosi cech dowolności i nie wykraczał poza granice wynikające z art. 191 Ordynacji podatkowej. Należy także zauważyć, że z sytuacją nierozpatrzenia całości materiału dowodowego, o jakiej mowa w art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, a zatem przepisu, którego naruszenie zarzuca strona skarżąca, mamy do czynienia wówczas, gdy organ zaniecha w ogóle przeprowadzenia oceny dowodu, a nie wówczas, gdy uznaje określony dowód za niewiarygodny, a wynikające z przeprowadzonego dowodu wnioski za niestanowiące podstawy dokonanych ustaleń faktycznych. Organom podatkowym przyznano uprawnienie do swobodnej oceny poszczególnych dowodów, a zatem prawo do uznania, które z dowodów stanowią wiarygodne źródło twierdzeń o faktach, a które nie. Zarzut dowolnego działania organu można by postawić dopiero wówczas, gdyby ustalenia faktyczne zostały oparte na dowodach dowolnie wybranych, a zatem takich, których wybór nie został poparty odpowiednią argumentacją. Sytuacja taka nie występuje jednak wówczas, gdy organ, wyczerpująco uzasadniając swoje stanowisko wskazuje, którym dowodom przyznaje moc dowodową, a którym odmawia wiarygodności i z jakich przyczyn. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270) oddalił skargę, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia.