I SA/Gd 1709/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S.D. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 4 października 2013 r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 17 maja 2013 r. nr [...]. S.D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 4 października 2013 r. w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego oraz wniosek o wstrzymanie jej wykonania wraz z poprzedzającą ją decyzją Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 17 maja 2013 r. nr [...] W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji nakazującej mu zapłatę kwoty 19.331 zł wraz z odsetkami (łącznie około 30.000 zł) spowoduje skutki trudne do odwrócenia. Skarżący wskazał, że ma na utrzymaniu niepracującą żonę oraz dwoje dorosłych dzieci: 24–letnią córkę i 23-letniego syna. Dochód rodziny wynosi 4.000 zł miesięcznie, a jego źródłem są otrzymywane przez skarżącego jako komandytariusza zaliczki na poczet zysku z tytułu udziału w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością spółce komandytowej. Córka skarżącego nie pracuje, syn także nie pracuje, natomiast studiuje. Czesne za studia wynosi 2.400 zł za semestr, które opłaca skarżący, przekazuje on też synowi środki na utrzymanie w G. i wydatki, łącznie co najmniej 600 zł miesięcznie (w tym czesne). Wydatki na utrzymanie wynoszą 990 zł miesięcznie. Skarżący nie posiada większego majątku ruchomego ani nieruchomego, który mógłby spieniężyć w celu zapłaty zaległego podatku. Skarżący posiada także udziały w spółce A sp. z o.o. na łączną kwotę 300.000 zł, ale jest to obecnie chybiona inwestycja, albowiem nie otrzymuje z tego tytułu żadnych kwot z tytułu podziału zysku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej p.p.s.a, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepis art. 61 P.p.s.a. wskazuje na szkodę (majątkową, bądź niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 roku, GZ 138/2004). Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 roku, FZ 496/2004). To wnioskujący ma więc obowiązek dokładnego przytoczenia okoliczności, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu, które także musi dokładnie wskazywać przyczyny wstrzymania lub odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji lub aktu. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi zostać zatem w sposób dostateczny uzasadniony, tj. należy wskazać na okoliczności, z których wynikałoby, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (tak: J. P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 188, również postanowienie NSA z 30 listopada 2004 r., GZ 120/04, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W sytuacji gdy chodzi o decyzję rodzącą obowiązek zapłaty określonej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem podatnika, koniecznym jest zobrazowanie okoliczności wskazujących na trudną sytuację materialną oraz wykazanie, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem skutków trudnych do odwrócenia. W złożonym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji skarżący wskazuje na trudną sytuację majątkową swojej rodziny, jednakże twierdzenia te nie zostały w sposób dostateczny uprawdopodobnione. Nie przedłożono zaświadczenia z PUP potwierdzającego status osoby bezrobotnej dla pełnoletniej córki i pełnoletniego syna skarżącego (przedłożone zaświadczenie dotyczy jedynie żony skarżącego), twierdzenia te pozostają zatem gołosłowne, tak jak i twierdzenie, że oboje pozostają na utrzymaniu rodziców. Skarżący twierdzi, że ponosi m.in. wydatki na czesne za naukę syna, jednakże przedłożone potwierdzenie przelewu tego nie poświadcza, przelew bowiem dokonany został z rachunku bankowego syna. Nie wiadomo także, czy oprócz zaliczek na poczet zysku w kwocie 4.000 zł skarżący nie otrzymuje żadnego innego dochodu, nie zostało to bowiem wykazane za pomocą choćby wyciągów z rachunków bankowych lub np. zeznania podatkowego przedłożonego za poprzedni rok podatkowy. Nie jest też znany majątek nieruchomy skarżącego. Przede wszystkim jednak, jak wynika z oświadczenia skarżącego, posiada on udziały w Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością A o wartości 300.000 zł. Udziały te mogą być także przedmiotem zajęcia egzekucyjnego, a ich wartość wielokrotnie przewyższa wysokość zobowiązania podatkowego wynikającego z zaskarżonej decyzji. Z tego już tylko zatem względu wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Znajdujące się w aktach sprawy dokumenty mające potwierdzać trudną sytuację majątkową skarżącego są zatem niewystarczające do uznania, że jego twierdzenia o trudnych do odwrócenia skutkach grożących mu wskutek wykonania zaskarżonej decyzji zostały uprawdopodobnione. Podkreślić też należy, że trudna sytuacja finansowa strony nie może sama w sobie świadczyć o spełnieniu przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. nie są przesłankami tożsamymi z tymi przewidzianymi w ramach przyznania prawa pomocy. Wskazać też należy, iż w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r., poz. 1015 z późn. zm.), wprowadzone zostały ograniczenia w prowadzeniu egzekucji (por. art. 8 – 10). Ograniczenia te gwarantują zachowanie zobowiązanemu i jego rodzinie warunków wystarczających, według ustawodawcy do humanitarnej egzystencji - choć niewątpliwie w gorszych standardach niż przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Pogorszenie jednak warunków egzystencji wnioskodawcy nie stanowi jeszcze powodu, aby wstrzymywać wykonanie ostatecznej decyzji administracyjnej (zob. postanowienie NSA z dnia 24 października 2005 roku, II GZ 111/05, postanowienie NSA z dnia 28 września 2011 r., sygn. akt I FZ 219/11, dostępne w internecie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Sam fakt istnienia obowiązku wykonania decyzji nawet opiewającej na znaczną kwotę nie może stanowić przesłanki motywującej wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Konieczność zapłaty zaległego podatku i związane z tym uszczuplenie majątku wnioskodawcy są zwykłym następstwem takiej decyzji. Obowiązkiem wnioskodawcy było uprawdopodobnienie, że na skutek egzekucji zaległości grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku realizacji zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Tego jednak skarżący nie wykazał. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia