I SA/Gd 175/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Ewa Kwarcińska, Sędzia WSA Bogusław Woźniak, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Zalewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 października 2011 r. sprawy ze skargi J. F., H. F. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 7 grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej o odmowie umorzenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1997 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz radcy prawnego C. L. kwotę 295,20 ( dwieście dziewięćdziesiąt pięć, 20/100) złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. J.F. DZIAŁAJĄC W IMIENIU SWOIM I ŻONY H.F., WYSTĄPIŁ Z WNIOSKIEM O STWIERDZENIE NIEWAŻNOŚCI DECYZJI OSTATECZNEJ DYREKTORA IZBY SKARBOWEJ Z DNIA 25 MAJA 2009 R. NR [...] UTRZYMUJĄCEJ W MOCY DECYZJĘ NACZELNIKA URZĘDU SKARBOWEGO Z DNIA 20 LISTOPADA 2008 R., NR [...]. DYREKTOR IZBY SKARBOWEJ DECYZJĄ Z DNIA 3 WRZEŚNIA 2010 R., NR [...] ODMÓWIŁ WSZCZĘCIA POSTĘPOWANIA W SPRAWIE STWIERDZENIA NIEWAŻNOŚCI DECYZJI OSTATECZNEJ DYREKTORA IZBY SKARBOWEJ Z DNIA 25 MAJA 2009 R., NR [...] UTRZYMUJĄCEJ W MOCY DECYZJĘ NACZELNIKA [...] URZĘDU SKARBOWEGO Z DNIA 20 LISTOPADA 2008 R., NR [...], KTÓRĄ ODMÓWIONO PAŃSTWU H. I J.F. UMORZENIA ZOBOWIĄZANIA W PODATKU DOCHODOWYM OD OSÓB FIZYCZNYCH ZA 1997 R., W KWOCIE NALEŻNOŚCI GŁÓWNEJ [...] ZŁ WRAZ Z ODSETKAMI ZA ZWŁOKĘ W KWOCIE [...] ZŁ. STRONA KORZYSTAJĄC Z PRZYSŁUGUJĄCEGO PRAWA, PISMEM Z DNIA 7 PAŹDZIERNIKA 2010 R., WNIOSŁA ŚRODEK ODWOŁAWCZY OD DECYZJI DYREKTORA IZBY SKARBOWEJ Z DNIA 3 WRZEŚNIA 2010 R. DYREKTOR IZBY SKARBOWEJ DECYZJĄ Z DNIA 7 GRUDNIA 2010 R., NR [...], UTRZYMAŁ W MOCY DECYZJĘ ORGANU PIERWSZEJ INSTANCJI Z DNIA 3 WRZEŚNIA 2010 R. NIE ZGADZAJĄC SIĘ Z POWYŻSZĄ DECYZJĄ ORGANU ODWOŁAWCZEGO Z 7 GRUDNIA 2010 R., STRONA SKARŻĄCA SKORZYSTAŁA Z PRAWA WNIESIENIA SKARGI DO WOJEWÓDZKIEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO W GDAŃSKU. W SKARDZE I PISMACH PROCESOWYCH PAŃSTWO H. I J.F. NA PODSTAWIE ART. 50 § 1, ART. 51, ART. 52 § 1, ART. 53 § 1, ART. 54 § 1, ART. 57 § 1 USTAWY Z DNIA 30 SIERPNIA 2002 R. - PRAWO O POSTĘPOWANIU PRZED SĄDAMI ADMINISTRACYJNYMI - ZASKARŻAJĄ DECYZJĘ DYREKTORA IZBY SKARBOWEJ Z DNIA 7 GRUDNIA 2010 R., NR [...]. SKARŻĄCY ZARZUCILI DYREKTOROWI IZBY SKARBOWEJ: 1. "ODMOWĘ WSZCZĘCIA POSTĘPOWANIA MANIPULACJĄ KORUPCYJNĄ Z ART. 249 § 1 PKT 2 ORDYNACJI PODATKOWEJ DAJĄCEGO PRZYZWOLENIE CZYNIENIA SZKODY DLA INTERESU PUBLICZNEGO PO WYBIÓRCZYCH ROZSTRZYGNIĘCIACH PRZESŁANEK ART. 67A § 1 ORDYNACJI PODATKOWEJ METODĄ NARUSZENIA INTERESU STRONY I DYSKRYMINACJĄ ZE WZGLĘDU NA WIEK H.F. OD 10 KWIETNIA 2009 R., I J.F. OD 5 CZERWCA 2010 R.", 2. WYDANIE OSTATECZNEJ DECYZJI DYREKTORA IZBY SKARBOWEJ NA SZKODĘ WNIOSKODAWCY Z RAŻĄCYM NARUSZENIEM PRAWA - ART. 247 § 1 PKT 3 ORDYNACJI PODATKOWEJ, 3. NARUSZENIE PRAWA MATERIALNEGO POPRZEZ BŁĘDNĄ WYKŁADNIĘ I W KONSEKWENCJI NIE ZASTOSOWANIE PRZEPISU ART. 67A § 1 ORDYNACJI PODATKOWEJ, 4. NARUSZENIE PRZEPISÓW ART. 3 § 2 PKT 8 USTAWY - PRAWO O POSTĘPOWANIU PRZED SĄDAMI ADMINISTRACYJNYMI, ART. 139 § 1 I 3 I ART. 140 § 1 ORDYNACJI PODATKOWEJ POPRZEZ M.IN. NIE ZAŁATWIENIE WSKAZANYCH WNIOSKÓW DOWODOWYCH STRONY W DNIU 14 GRUDNIA 2004 R., W USTAWOWYM TERMINIE, 5. WYDAWANIE DECYZJI I POSTANOWIEŃ PRZEZ TYCH SAMYCH PRACOWNIKÓW IZBY SKARBOWEJ, BIORĄCYCH UDZIAŁ W WYDANIU ZASKARŻONEJ DECYZJI, PODLEGAJĄCYCH Z URZĘDU WYŁĄCZENIU, 6. NARUSZENIE ART. 153 USTAWY - PRAWO O POSTĘPOWANIU PRZED SĄDAMI ADMINISTRACYJNYMI, ART. 187 § 1 I ART. 233 § 1 PKT 1 USTAWY ORDYNACJA PODATKOWA PRZEZ NIE UWZGLĘDNIENIE CAŁOŚCI ZALECEŃ ZAWARTYCH W WYROKU WOJEWÓDZKIEGO SADU ADMINISTRACYJNEGO W GDAŃSKU Z DNIA 28 STYCZNIA 2005 R. SYGN. AKT I SA/GD 524/04, 7. NARUSZENIE ART. 145 § 1 PKT 1 LIT. A) I C) POPRZEZ ODDALENIE SKARGI W SYTUACJI, GDY SKARŻĄCY WYKAZALI, IŻ POSTĘPOWANIE ORGANÓW ADMINISTRACJI PUBLICZNEJ DOTKNIĘTE BYŁO WADAMI, KTÓRE UNIEMOŻLIWIŁY PRAWIDŁOWE USTALENIE STANU FAKTYCZNEGO W SPRAWIE, 8. NARUSZENIE ART. 3 § 1 I ART. 145 § 1 LIT. C) W ZW. Z ART. 7, 75 § 1, 77 § 1 ORAZ 80 K.P.A., PRZEJAWIAJĄCE SIĘ TYM, ŻE DYREKTOR IZBY SKARBOWEJ A ZA NIM SĄD, W WYNIKU NIEWŁAŚCIWEJ KONTROLI LEGALNOŚCI DZIAŁALNOŚCI ADMINISTRACJI PUBLICZNEJ NIE ZASTOSOWAŁ ŚRODKA OKREŚLONEGO W USTAWIE, MIMO IŻ ZEBRANY W TRZECH TECZKACH PRZEZ ORGAN MATERIAŁ DOWODOWY OKAZAŁ SIĘ BYĆ NIEWYSTARCZAJĄCY I BUDZĄCY WĄTPLIWOŚCI. Z UWAGI NA POWYŻSZE, PAŃSTWO F. WNIEŚLI O UCHYLENIE ZASKARŻONEJ DECYZJI. PO ZAPOZNANIU SIĘ Z PODNIESIONYMI W SKARDZE ZARZUTAMI DYREKTOR IZBY SKARBOWEJ PODTRZYMAŁ SWOJE STANOWISKO WYRAŻONE W ZASKARŻONEJ DECYZJI Z DNIA 7 GRUDNIA 2010 R., NR [...] ORAZ WNIÓSŁ O ODDALENIE SKARGI. WSKAZAŁ W ODPOWIEDZI NA SKARGĘ NA JEDNĄ Z ZASAD POSTĘPOWANIA PODATKOWEGO, KTÓRĄ JEST ZASADA TRWAŁOŚCI DECYZJI PODATKOWYCH WYRAŻONA W ART. 128 USTAWY - ORDYNACJA PODATKOWA. ZGODNIE Z BRZMIENIEM TEGO PRZEPISU DECYZJE, OD KTÓRYCH NIE SŁUŻY ODWOŁANIE W POSTĘPOWANIU PODATKOWYM SĄ OSTATECZNE. NATOMIAST POSTĘPOWANIE W SPRAWIE STWIERDZENIA NIEWAŻNOŚCI DECYZJI OSTATECZNEJ JEST POSTĘPOWANIEM NADZWYCZAJNYM, KTÓREGO CELEM NIE JEST PONOWNE ROZPOZNANIE SPRAWY PODATKOWEJ, LECZ USTALENIE CZY DECYZJA OSTATECZNA JEST DOTKNIĘTA JEDNĄ Z WAD, KTÓRYCH KATALOG ZOSTAŁ ŚCIŚLE OKREŚLONY PRZEZ USTAWODAWCĘ W TREŚCI WYŻEJ POWOŁANEGO ART. 247 § 1 ORDYNACJI PODATKOWEJ, KTÓRY STANOWI, IŻ ORGAN PODATKOWY STWIERDZA NIEWAŻNOŚĆ DECYZJI OSTATECZNEJ, KTÓRA: 1) ZOSTAŁA WYDANA Z NARUSZENIEM PRZEPISÓW O WŁAŚCIWOŚCI; 2) ZOSTAŁA WYDANA BEZ PODSTAWY PRAWNEJ; 3) ZOSTAŁA WYDANA Z RAŻĄCYM NARUSZENIEM PRAWA; 4) DOTYCZY SPRAWY JUŻ POPRZEDNIO ROZSTRZYGNIĘTEJ INNĄ DECYZJĄ OSTATECZNĄ; 5) ZOSTAŁA SKIEROWANA DO OSOBY NIE BĘDĄCEJ STRONĄ W SPRAWIE; 6) BYŁA NIEWYKONALNA W DNIU JEJ WYDANIA I JEJ NIEWYKONALNOŚĆ MA CHARAKTER TRWAŁY; 7) ZAWIERA WADĘ POWODUJĄCĄ JEJ NIEWAŻNOŚĆ NA MOCY WYRAŹNIE WSKAZANEGO PRZEPISU PRAWA; 8) W RAZIE JEJ WYKONANIA WYWOŁAŁABY CZYN ZAGROŻONY KARĄ. JEDNAKŻE W MYŚL ART. 249 § 1 PKT 2 ORDYNACJI PODATKOWEJ ORGAN PODATKOWY WYDAJE DECYZJĘ O ODMOWIE WSZCZĘCIA POSTĘPOWANIA W SPRAWIE STWIERDZENIA NIEWAŻNOŚCI DECYZJI OSTATECZNEJ, JEŻELI W SZCZEGÓLNOŚCI SĄD ADMINISTRACYJNY ODDALIŁ SKARGĘ, NA TĘ DECYZJĘ, CHYBA ŻE ŻĄDANIE OPARTE JEST NA PRZEPISIE ART. 247 § 1 PKT 4. Z TREŚCI ART. 249 § 1 PKT 2 ORDYNACJI PODATKOWEJ WYNIKA WIĘC JEDNOZNACZNIE, ŻE ODDALENIE SKARGI NA DECYZJĘ OSTATECZNĄ PRZEZ SĄD ADMINISTRACYJNY OZNACZA BRAK MOŻLIWOŚCI PRZEPROWADZENIA POSTĘPOWANIA MAJĄCEGO NA CELU USTALENIE CZY W DANYM PRZYPADKU ZACHODZĄ PRZESŁANKI DO STWIERDZENIA NIEWAŻNOŚCI DECYZJI OSTATECZNEJ OKREŚLONE W ART. 247 § 1 ORDYNACJI PODATKOWEJ POZA WYJĄTKIEM NIE WYSTĘPUJĄCYM W ROZPATRYWANEJ SPRAWIE. W TEJ SYTUACJI ORGAN PODATKOWY JEST ZOBLIGOWANY DO ODMOWY WSZCZĘCIA POSTĘPOWANIA W SPRAWIE STWIERDZENIA NIEWAŻNOŚCI DECYZJI. ZE ZGROMADZONEGO MATERIAŁU DOWODOWEGO WYNIKAŁO, ŻE SKARŻĄCY J.F. ZŁOŻYŁ WNIOSEK O STWIERDZENIE NIEWAŻNOŚCI DECYZJI OSTATECZNEJ WYDANEJ PRZEZ DYREKTORA IZBY SKARBOWEJ NR [...] W DNIU 25 MAJA 2009 R. W WYNIKU SKARGI STRONY, DECYZJA BYŁA PRZEDMIOTEM ROZPATRYWANIA PRZEZ WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W GDAŃSKU, KTÓRY PRAWOMOCNYM WYROKIEM Z DNIA 18 MARCA 2010 R., SYGN. AKT I SA/GD 587/09 - ODDALIŁ SKARGĘ NA DECYZJĘ W PRZEDMIOCIE ODMOWY UMORZENIA ZOBOWIĄZANIA W PODATKU DOCHODOWYM OD OSÓB FIZYCZNYCH ZA 1997 R. ODDALENIE WIĘC SKARGI NA DECYZJĘ OSTATECZNĄ PRZEZ SĄD ADMINISTRACYJNY SKUTKOWAŁO ODMOWĄ WSZCZĘCIA POSTĘPOWANIA W SPRAWIE STWIERDZENIA NIEWAŻNOŚCI DECYZJI OSTATECZNEJ. WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W GDAŃSKU ZWAŻYŁ, CO NASTĘPUJE: ZGODNIE Z ART. 1 USTAWY Z DNIA 25 LIPCA 2002 R. - PRAWO O USTROJU SĄDÓW ADMINISTRACYJNYCH (DZ. U. NR 153, POZ. 1269) KONTROLA SĄDOWA ZASKARŻONYCH DECYZJI, POSTANOWIEŃ BĄDŹ INNYCH AKTÓW LUB CZYNNOŚCI WYMIENIONYCH W ART. 3 § 2 USTAWY Z DNIA 30 SIERPNIA 2002 R. - PRAWO O POSTĘPOWANIU PRZED SĄDAMI ADMINISTRACYJNYMI (DZ. U. NR 153, POZ. 1270 ZE ZM.), DALEJ POWOŁYWANEJ JAKO P.P.S.A., SPRAWOWANA JEST W OPARCIU O KRYTERIUM ZGODNOŚCI Z PRAWEM. W ZWIĄZKU Z TYM, ABY WYELIMINOWAĆ Z OBROTU PRAWNEGO AKT WYDANY PRZEZ ORGAN ADMINISTRACYJNY KONIECZNE JEST STWIERDZENIE, ŻE DOSZŁO W NIM DO NARUSZENIA BĄDŹ PRAWA MATERIALNEGO W STOPNIU MAJĄCYM WPŁYW NA WYNIK SPRAWY, BĄDŹ PRZEPISÓW POSTĘPOWANIA W STOPNIU MOGĄCYM MIEĆ ISTOTNY WPŁYW NA ROZSTRZYGNIĘCIE, ALBO TEŻ PRZEPISU PRAWA DAJĄCEGO PODSTAWĘ DO WZNOWIENIA POSTĘPOWANIA ADMINISTRACYJNEGO (ART. 145 § 1 PKT 1 LIT. A - C P.P.S.A.), A TAKŻE, GDY DECYZJA LUB POSTANOWIENIE ORGANU DOTKNIĘTE SĄ WADĄ NIEWAŻNOŚCI (ART. 145 § 1 PKT 2 P.P.S.A.). WYJAŚNIĆ RÓWNIEŻ NALEŻY, IŻ STOSOWNIE DO ART. 134 § 1 P.P.S.A., SĄD ROZSTRZYGA W GRANICACH DANEJ SPRAWY NIE BĘDĄC JEDNAK ZWIĄZANY ZARZUTAMI I WNIOSKAMI SKARGI ORAZ POWOŁANĄ PODSTAWĄ PRAWNĄ. OZNACZA TO, ŻE SĄD, DOKONUJĄC OCENY ZGODNOŚCI Z PRAWEM ZASKARŻONEJ DECYZJI MA PRAWO I OBOWIĄZEK UWZGLĘDNIĆ RÓWNIEŻ OKOLICZNOŚCI, WPRAWDZIE NIE WSKAZANE W SKARDZE JAKO ZARZUT ALE MAJĄCE WPŁYW NA TĘ OCENĘ. SKARGĘ WEDŁUG OCENY SĄDU NALEŻAŁO UWZGLĘDNIĆ. Odmowa wszczęcia postępowania w trybie art. 249 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej jest orzeczeniem formalnym (por. wyrok NSA z dnia 4 lipca 2001 r., sygn. akt V SA 2093/00, niepubl. oraz wyrok WSA w Gdańsku z dnia 9 października 2008 r., sygn. akt I SA/Gd 865/07 - opubl. w Systemie Informacji Prawnej LEX nr 477252). NIE ULEGA WĄTPLIWOŚCI, ŻE W SYTUACJI WYSTĄPIENIA PRZESŁANEK W PRZEPISIE ART. 249 § 1 PKT 2 O.P. OKREŚLONYCH, ORGAN JEST ZOBOWIĄZANY WYDAĆ ORZECZENIE WYNIKAJĄCE Z TEGO PRZEPISU. OZNACZA TO, ŻE ORGAN JEST POZBAWIONY MOŻLIWOŚCI WYBORU SPOSOBU POSTĘPOWANIA I ROZSTRZYGNIĘCIA A WINIEN JEST PODJĄĆ DECYZJĘ JEDYNĄ W SYTUACJI, KTÓREJ ART. 249 § 1 PKT 2 O.P. DOTYCZY. W MYŚL TEGO PRZEPISU ORGAN PODATKOWY WYDAJE DECYZJĘ O ODMOWIE WSZCZĘCIA POSTĘPOWANIA W SPRAWIE STWIERDZENIA NIEWAŻNOŚCI DECYZJI OSTATECZNEJ, JEŻELI SĄD ADMINISTRACYJNY ODDALIŁ SKARGĘ NA TĘ DECYZJĘ, CHYBA, ŻE ŻĄDANIE OPARTE JEST NA PRZEPISIE ART. 247 § 1 PKT 4 O.P., CO NINIEJSZEJ SPRAWY NIE DOTYCZY. CELEM TAKIEJ REGULACJI JEST REALIZACJA JEDNEJ Z PODSTAWOWYCH ZASAD TRWAŁOŚCI DECYZJI ADMINISTRACYJNYCH I SPROWADZA SIĘ DO POSZANOWANIA OCENY ICH LEGALNOŚCI DOKONYWANEJ PRZEZ SĄD ADMINISTRACYJNY. ODDALENIE BOWIEM SKARGI PRZEZ SĄD ADMINISTRACYJNY POZWALA STWIERDZIĆ, ŻE NIE ISTNIEJĄ PRZESŁANKI NIEWAŻNOŚCI DECYZJI, GDYŻ ZGODNIE Z ART. 134 W ZW. Z ART. 135 P.P.S.A., SĄD ROZSTRZYGA W GRANICACH DANEJ SPRAWY, NIE BĘDĄC JEDNAK ZWIĄZANYM ZARZUTAMI I WNIOSKAMI SKARGI - BADA Z URZĘDU CZY ZASKARŻONA DECYZJA NIE JEST DOTKNIĘTA JEDNĄ Z WAD STANOWIĄCYCH O NIEWAŻNOŚCI DECYZJI PODATKOWEJ. ODDALENIE ZATEM SKARGI JEST JEDNOZNACZNE ZE STWIERDZENIEM NIEISTNIENIA PRZESŁANEK NIEWAŻNOŚCI DECYZJI. PODEJMUJĄC W NINIEJSZEJ SPRAWIE ZASKARŻONĄ DECYZJĘ ORGAN PODATKOWY WSKAZAŁ NA WYROK WOJEWÓDZKIEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO W GDAŃSKU Z DNIA 18 MARCA 2010 R., W SPRAWIE I SA/GD 587/09, MOCĄ KTÓREGO ODDALONA ZOSTAŁA SKARGA NA DECYZJĘ W PRZEDMIOCIE ODMOWY UMORZENIA ZOBOWIĄZANIA W PODATKU DOCHODOWYM OD OSÓB FIZYCZNYCH ZA 1997 R. W UZASADNIENIU ZASKARŻONEJ DECYZJI POWOŁANO SIĘ NA PRAWOMOCNOŚĆ TEGO WYROKU I TO UZASADNIŁO WYDANIE DECYZJI W TRYBIE ART. 249 § 1 PKT 2 O.P. PRZYSTĘPUJĄC DO OCENY LEGALNOŚCI DECYZJI DYREKTORA IZBY SKARBOWEJ Z DNIA 7 GRUDNIA 2010 R. SĄD PRZEDE WSZYSTKIM ODNIÓSŁ SIĘ DO TEGO ASPEKTU SPRAWY. NIE ULEGA BOWIEM WĄTPLIWOŚCI, ŻE Z HISTORII SPRAWY O SYGNATURZE I SA/GD 587/09 WYNIKA DALSZE JEJ PROCESOWANIE, KTÓRE NASTĄPIŁO JUŻ PO WYDANIU ZASKARŻONEJ DECYZJI. Z AKT SPRAWY I SA/GD 587/09 WYNIKA, ŻE W DNIU 14 LUTEGO 2011 R. WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W GDAŃSKU POSTANOWIŁ PRZYWRÓCIĆ TERMIN DO WNIESIENIA SKARGI KASACYJNEJ. W TYM DNIU TAKŻE SĄD TEN WYDAŁ POSTANOWIENIE O UCHYLENIU POSTANOWIENIA O STWIERDZENIU PRAWOMOCNOŚCI WYROKU Z DNIA 13 MARCA 2010 R., W SPRAWIE I SA/GD 587/09. POWYŻSZE USTALENIE POZWALA W SPOSÓB NIE BUDZĄCY WĄTPLIWOŚCI POSTAWIĆ TEZĘ, ŻE WYROK W SPRAWIE I SA/GD 587/09 NIE STAŁ SIĘ PRAWOMOCNY, A TO OZNACZA, ŻE TAKIEGO WALORU NIE POSIADAŁ TAKŻE W DACIE WYDANIA ZASKARŻONEJ W NINIEJSZEJ SPRAWIE DECYZJI. OKOLICZNOŚĆ TA POWODUJE, ŻE BRAK BYŁO PODSTAW DO WYDANIA DECYZJI NA PODSTAWIE ART. 249 § 1 PKT 2 O.P. MAJĄC TO NA UWADZE WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY ORZEKŁ O UCHYLENIU TEJ DECYZJI NA PODSTAWIE ART. 145 § 1 PKT 1B P.P.S.A. W SPRAWIE WYDANO TEŻ ORZECZENIE NA PODSTAWIE ART. 152 P.P.S.A., ORAZ O KOSZTACH PEŁNOMOCNIKA Z URZĘDU NA PODSTAWIE ART. 250 P.P.S.A., ORAZ § 1 I § 2 ROZPORZĄDZENIA MINISTRA SPRAWIEDLIWOŚCI Z DNIA 2 GRUDNIA 2003 R., W SPRAWIE WYNAGRODZENIA DORADCY PODATKOWEGO W POSTĘPOWANIU PRZED SĄDAMI ADMINISTRACYJNYMI (DZ. U. NR 212 POZ. 2075 ZE ZM.), Z TYM, ŻE KOSZTA TE POWIĘKSZONO O PODATEK VAT 23%. DSZ