I SA/Gd 1767/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Janina Guść, Sędzia WSA Marek Kraus, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Zalewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 27 marca 2018 r. sprawy ze skargi "A"Sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w C. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 22 marca 2016 r. sygn. akt I SA/Gd 28/16 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej oddala skargę o wznowienie postępowania. Wyrokiem z dnia 22 marca 2016 r. wydanym w sprawie sygn. akt I SA/Gd 28/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę A Sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w C. na decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 4 listopada 2015 r. w przedmiocie odmowy uchylenia w całości decyzji ostatecznej. Wobec złożenia po terminie wniosku o sporządzenie uzasadnienia Sąd, postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2016 r., odmówił sporządzenia uzasadnienia wyroku. Postanowieniem z dnia 6 czerwca 2016 r. referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego stwierdził, że powyższe orzeczenie jest prawomocne od dnia 22 kwietnia 2016 r. Pismem z dnia 22 grudnia 2017 r. Spółka wniosła skargę o wznowienie postępowania sądowego w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem z dnia 22 marca 2016 r. sygn. akt I SA/Gd 28/16, żądając uchylenia tego wyroku oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Jako podstawę wznowienia strona wskazała przepis art. 273 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2017 r., poz.369 ze zm.; dalej określanej jako "p.p.s.a."). Uzasadniając wniosek Spółka wyjaśniła, że w dniu 26 września 2017 r. uzyskała z Krajowego Rejestru Karnego informację, że Prezes Zarządu Spółki, którym w okresie od 26 stycznia 2009 r. do 28 kwietnia 2014 r. był pan M.S., wyrokiem z dnia 15 grudnia 2006 r., uprawomocnionym w dniu 23 listopada 2007 r., został skazany za przestępstwa z art. 294, art. 297, art. 300 Kodeksu karnego. W związku z powyższym Spółka w okresie od 26 stycznia 2009 r. do 28 kwietnia 2014 r. nie posiadała Zarządu, tj. organu uprawnionego do reprezentowania Spółki. W ocenie skarżącej Spółki wobec braku weryfikacji na etapie postępowania kontrolnego przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej organu uprawnionego do reprezentacji Spółki, brak wyznaczenia kuratora dla Spółki na podstawie art. 154 § 1 oraz art. 138 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.) oraz braku skutecznego doręczenia całej korespondencji w postępowaniu prowadzonym przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej (w tym postanowienia o wszczęciu postępowania oraz zaskarżonej decyzji), w związku z wykryciem takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu, skarga jest w pełni zasadna. Naczelnik Urzędu Celno – Skarbowego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie lub, w przypadku nieuwzględnienia wniosku o odrzucenie skargi, o jej oddalenie. Uzasadniając swoje stanowisko w odniesieniu do odrzucenia skargi organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie brak jest ustawowej podstawy wznowieniowej, albowiem powołana przez skarżącą przesłanka dotycząca braku należytej reprezentacji Spółki w okresie od 26 stycznia 2009 r. do 28 kwietnia 2014 r. nie kwalifikuje się do okoliczności faktycznych lub środków dowodowych mających wpływ na prawidłowość wyroku w sprawie sygn. akt I SA/Gd 28/16 oraz na prawidłowość decyzji z dnia 4 listopada 2015 r., podjętej w wyniku postępowania wznowieniowego na wniosek skierowany przez likwidatora Spółki. Uzasadniając swoje stanowisko w odniesieniu do oddalenia skargi organ wskazał natomiast, że uchwała zgromadzenia wspólników o powołaniu M. S. do pełnienia funkcji członka zarządu wywołuje skutki prawne, gdyż nie wytoczono przeciwko niej powództwa o którym mowa w art. 252 § 2 K.s.h. Tym samym, w sytuacji, gdy brak jest wyroku unieważniającego tę uchwałę to jednocześnie brak jest podstaw do twierdzeń, że M. S. nie pełnił funkcji członka zarządu. Dodatkowo organ wskazał, że w jego ocenie Spółka miała możliwość skorzystania w poprzednim postępowaniu z okoliczności lub środków dowodowych, które podnosi obecnie, albowiem nie było przeszkód, by wniosek do KRK złożyć wcześniej. W piśmie procesowym z dnia 23 lutego 2018 r. Spółka, polemizując ze stanowiskiem organu podatkowego, przytoczyła treść wyroku NSA z dnia 27 października 2015 r. sygn. akt I FSK 831/14. Jednocześnie, ustosunkowując się do możliwości wcześniejszego wystąpienia z wnioskiem do KRK, skarżąca wskazała, że z takim wnioskiem mogły również wystąpić organy i ewentualnie podjąć działania zmierzające do ustanowienia kuratora dla Spółki stosownie do treści art. 254 § 1 i art. 138 § 1 Ordynacji podatkowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Sąd administracyjny w graniach swojej właściwości bada zgodność zaskarżanych decyzji z prawem. Prowadzone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postępowanie w sprawie sygn. akt I SA/Gd 28/16 było prowadzone w związku ze skargą złożoną przez stronę skarżącą – A sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w C. na decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 4 listopada 2015 r. Z akt administracyjnych (UKS 22 DW.430.18.2015, BE10,2015, str. 30) wynika, że wskazana w skardze decyzja została wydana w związku z wnioskiem strony o umorzenie postępowania w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia 2008 r. do grudnia 2008 r. zakończonego decyzją z dnia 16 grudnia 2011 r. We wniosku z 4 maja 2015 r. o wznowienie postepowania strona jako prawną podstawę wskazała art. 240 § 1 pkt 5 ordynacji podatkowej. Strona zarzuciła, że organ kontroli nie znał w dniu wydania decyzji wszystkich istotnych dowodów w sprawie i do wniosku dołączyła duplikaty faktur VAT sporządzone dnia 21 stycznia 2009 r. przez prezesa spółki będącej kontrahentem strony skarżącej. Organ postanowieniem z dnia 29 maja 2015 r. wznowił postępowanie zakończone decyzją ostateczną z 16 grudnia 2011 r. Po przeprowadzeniu postępowania decyzją z dnia 14 sierpnia 2015 r. organ odmówił uchylenia decyzji ostatecznej. Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej decyzją z dnia 24 listopada 2015 r. utrzymał w mocy decyzję z 14 sierpnia 2015 r. W związku ze złożoną skargą decyzja powyższa została poddana kontroli w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 22 marca 2016 r. w sprawie sygn. akt I SA/Gd 28/16 oddalił skargę. Strona złożyła wniosek o uzasadnienie wyroku. Postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił sporządzenia uzasadnienia wyroku, wskazując w uzasadnieniu, że wniosek został złożony po upływie terminu wskazanego w art. 141 § 2 p.p.s.a. Złożony przez skarżącą w dniu 22 grudnia 2017 r. wniosek o wznowienie postępowania sądowego w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem WSA w Gdańsku z 22 lutego 2016 r., sygn. akt I SA/Gd 28/16 jest oparty na wskazanej w art. 273 § 2 p.p.s.a. przesłance wznowieniowej. Strona dowodzi, że wykryte zostały okoliczności faktyczne lub środku dowodowe, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Strona dowodzi, że wymiarowa decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z 16 grudnia 2011 r. nie została Spółce skutecznie doręczona. Strona przywołała pogląd, że jeżeli stanowiąca podstawę wniosku o wznowienie postępowania decyzja określająca stronie wysokość zobowiązania podatkowego nie została prawidłowo doręczona, w związku z czym nie funkcjonuje w obrocie prawnym, to nie ma waloru decyzji ostatecznej i nie może być przedmiotem postępowania wznowieniowego (por. wyrok WSA w Olsztynie z 27 września 2017 r., sygn. akt I SA/Ol 300/17). W okolicznościach niniejszej sprawy należy zauważyć, że kontrola sądu administracyjnego rozstrzygnięcia organu administracyjnego wydanego w trybie nadzwyczajnym jest dokonywana w granicach przedmiotu postępowania. W trybie nadzwyczajnym została wydana przez organ administracji decyzja odmawiająca uchylenia decyzji ostatecznej wobec niepotwierdzenia zaistnienia przesłanki wznowieniowej wskazanej w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Sąd rozpoznający skargę w sprawie sygn. akt I SA/Gd 28/16 oceniał prawidłowość ustaleń organu w tym zakresie, zgodnie z zarzutami strony skarżącej. Przedmiotem zarzutów strony skarżącej nie była wadliwość doręczenia decyzji wymiarowej, z tej zatem przyczyny ani organ administracji, ani Sąd oceniający decyzję wydaną w dniu 4 listopada 2015 r. nie odniosły się do kwestii prawidłowości doręczenia decyzji wymiarowej z 16 grudnia 2011 r. Zgodnie z art. 273 § 2 p.p.s.a. strona może żądać wznowienia postępowania sądowego w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Wbrew stanowisku strony w postępowaniu sądowym dotyczącym prawidłowości oceny organu w zakresie wskazanej przez stronę przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego z uwagi na ujawnienie nowych nieznanych wcześniej dokumentów w postaci odpisów faktur informacja o ewentualnej wadliwości doręczenia decyzji wymiarowej nie stanowiłaby ani okoliczności faktycznej, ani środka dowodowego, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. Skoro postępowanie wznowieniowe prowadzone było przez organ administracji w graniach przesłanki wynikającej z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, ocena Sądu mogła być prowadzona w granicach sprawy rozstrzyganej w trybie nadzwyczajnym. Strona nie zgłaszała zarzutów dotyczących wadliwości doręczenia decyzji wymiarowej, zatem powoływane przez stronę stanowisko prawne dotyczące niemożności prowadzenia postępowania wznowieniowego w odniesieniu do decyzji, która nie funkcjonuje w obrocie prawnym nie znajduje zastosowania dla uznania, że postępowanie w sprawie I SA/Gd 28/16 jest dotknięte wadą uzasadniającą wznowienie. Okoliczności dotyczące innej niż będąca przedmiotem oceny Sądu przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego nie pozostaje w związku przyczynowym z treścią prawomocnego orzeczenia (por. wyrok NSA z 31 stycznia 2007 r., sygn. akt II OZ 845/06, ONSA WSA 2007, nr 5, poz. 116). Sąd w niniejszym składzie podziela pogląd, że podstawa określona w art. 273 § 2 p.p.s.a. znajduje ograniczone zastosowanie w postępowaniu sądowoadministracyjnym z uwagi na treść art. 133 § 1 i art. 106 § 3 p.p.s.a. Wykrycie okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, z których strona nie mogła skorzystać, a które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy zgodnie z art. 273 § 2 p.p.s.a. jest ograniczona do postępowania sądowoadministracyjnego. Natomiast jeżeli wykryte okoliczności faktyczne lub środki dowodowe mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy administracyjnej i powinny być wykorzystywane w tym postępowaniu, to dotknięta taką wadą decyzja ostateczna podlega weryfikowaniu w trybie wznowienia postępowania administracyjnego, bez konieczności zmiany bądź uchylenia wyroku sądu administracyjnego oddalającego skargę na tę decyzję (tak. K. Sobieralski, glosa do postanowienia WSA w Gliwicach z dnia 16 maja 2011 r., sygn. akt II SA/Gl 82/11, OSP 2012, z. 10, str. 719). Z tych względów, uznając skargę za bezzasadną Sąd, na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.