I SA/Gd 1862/00

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA: Ewa Kwarcińska Sędziowie NSA: Alicja Stępień NSA: Sławomir Kozik (spr.) Protokolant: Zuzanna Baca po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2004r. na rozprawie sprawy ze skargi "A" spółki z o.o. w G. na decyzję Izby Skarbowej z dnia 25 lipca 2000r. Nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w zakresie rozliczenia z tytułu podatku od towarów i usług za maj 1994r. oddala skargę I SA/Gd 1862/00 U z a s a d n i e n i e W dniach od 4.07.1994 r. do 22.07.1994 r. Inspektor Kontroli Skarbowej przeprowadził w spółce z o.o. "A" w G. kontrolę w zakresie między innymi prawidłowości rozliczenia podatku od towarów i usług za maj 1994 r., która zakończona została wynikiem kontroli z dnia 29.07.1994 r. W dniu 17.09.1999 r. podatnik złożył w Urzędzie Skarbowym deklarację VAT-7 korygującą za maj 1994 r. Pismem z dnia 14.12.1999 r. Urząd Skarbowy powołując się na przepisy art. 28 ustawy o kontroli skarbowej powołanej wyżej oraz art. 81 ordynacji podatkowej poinformował podatnika, iż w stanie faktycznym oraz prawnym sprawy złożona korekta nie wywołuje skutków prawnych jakie ustawa z dnia 8.01.1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. Nr 11, poz. 50 z późn.zm./ wiąże ze złożeniem skorygowanego rozliczenia. W dniu 17.12.1999 r. podatnik skierował do Urzędu Skarbowego pismo z żądaniem wydania decyzji za maj 1994 r. określającej wielkość sprzedaży podlegającej ustawie o VAT, zgodnie ze złożonymi korektami. Urząd Skarbowy pismem z dnia 13.01.2000 r. wezwał podatnika w oparciu o art. 169 ordynacji podatkowej do sprecyzowania żądania określonego we wniosku z dnia 17.12.1999 r. W odpowiedzi podatnik pismem z dnia 26.01.2000 r. złożył żądanie wznowienia postępowania w sprawie określenia nadpłaty podatku VAT między innymi za maj 1994 r. na podstawie art. 240 § 1 ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu w części dotyczącej miesiąca maja 1994 r. podatnik podniósł, iż po przeprowadzeniu kontroli przez Inspektora Kontroli Skarbowej, zakończonej wynikiem kontroli z dnia 29.07.1994 r., wyszły na jaw istotne dla określenia podatku VAT nowe okoliczności faktyczne, które w dniu wydania wyniku kontroli nie były znane organowi wydającemu ten wynik. Decyzją z dnia 25.02.2000 r. Urząd Skarbowy odmówił wnioskodawcy wznowienia postępowania w zakresie rozliczenia z tytułu podatku VAT za maj 1994 r. W uzasadnieniu swojej decyzji organ I instancji stwierdził, iż w trakcie czynności kontrolnych nie stwierdzono nieprawidłowości w w/w tytule, w części dotyczącej maja 1994 r. nie zostało określone uszczuplone zobowiązanie podatkowe, a więc wynik w tej części nie uzyskał waloru decyzji ostatecznej i nie może mieć do niego zastosowania art. 240 § l ordynacji podatkowej. Od powyższej decyzji Urzędu Skarbowego "A" spółka z o.o. w G. złożyła odwołanie wnosząc o uchylenie tej decyzji i dokończenie postępowania w sprawie korekty podatku VAT za maj 1994 r., które wszczął podatnik przez złożenie korekty w dniu 16.09.1999 r. i żądanie wydania decyzji w dniu 17.12.1999 r. W uzasadnieniu odwołujący się podniósł, iż po przeprowadzeniu kontroli zakończonej wynikiem z dnia 29.07.1994 r. wyszło na jaw, że część sprzedaży ujęta pierwotnie w rejestrze nie powinna tam być wykazana, gdyż nie podlegała ustawie o podatku VAT. W tej sytuacji podatnik był zobowiązany dokonać stosownych korekt, co też uczynił w dniu 16.09.1999 r. Izba Skarbowa decyzją z dnia 25 lipca 2000 r. utrzymała w mocy decyzję Urzędu Skarbowego z dnia 25 lutego 2000 r. odmawiającą wznowienia postępowania w zakresie rozliczenia z tytułu podatku od towarów i usług za maj 1994 r. przez "A" spółka z o.o. w G. Izba Skarbowa wskazała, że zgodnie z art. 240 ordynacji podatkowej postępowanie podatkowe wznawia się w sprawie zakończonej decyzją ostateczną. Rozpatrywana sprawa zobowiązania w podatku od towarów i usług za maj 1994 r. zamknięta została wynikiem kontroli z dnia 29.07.1994 r. W tym wyniku kontroli wydanym w rezultacie przeprowadzonej kontroli skarbowej w spółce "A" Inspektor Kontroli Skarbowej nie stwierdził nieprawidłowości w rozliczeniu podatku od towarów i usług za maj 1994 r. i nie określił zobowiązania w innej wysokości przyjmując za prawidłowe rozliczenie wynikające z deklaracji VAT-7 złożonej przez podatnika. W opinii organu odwoławczego powyższy wynik nie mógł wywołać takiego skutku jak decyzja ostateczna organu podatkowego ustalająca zobowiązanie podatkowe. Skutek taki jak decyzja ostateczna mógłby zyskać jedynie taki wynik, który wprost określałby wysokość zobowiązania podatkowego inną niż deklarowana przez podatnika, a podatnik nie zażądałby skierowania sprawy na drogę postępowania w sprawach zobowiązań podatkowych. Zdaniem organu II instancji skoro wynik kontroli z dnia 29.07.1994 r. nie uzyskał waloru decyzji ostatecznej, to nie ma do niego zastosowania instytucja wznowienia postępowania określona w art. 240 § 1 ordynacji podatkowej. "A" spółka z o.o. w G. w skardze na powyższą decyzję Izby Skarbowej z dnia 25 lipca 2000 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazując na naruszenie prawa przez Izbę Skarbową w tej decyzji, wniosła o jej uchylenie i wydanie decyzji określającej podatek VAT za miesiąc maj 1994 r. uwzględniającej korektę wniesioną przez podatnika w dniu 16.09.1999 r. W uzasadnieniu skargi spółka "A" wskazała, że w dniu 16.09.1999 r. złożyła do Urzędu Skarbowego deklarację korygującą podatek VAT za maj 1994 r. Korekta to była następstwem stwierdzenia przez podatnika faktu, że ujął on niesłusznie w rejestrach sprzedaży nie podlegającą ustawie o podatku VAT sprzedaż praw autorskich. W dniu 16.12.1999 r. podatnik otrzymał pismo, w którym organ skarbowy wyjaśnił, że kontrola z dnia 29.07.1994 r. nie wykazała żadnych nieprawidłowości i jej wynik ma ten sam skutek co decyzja ostateczna organu skarbowego. Wobec takiego wyjaśnienia spółka złożyła w dniu 17.12.1999 r. żądanie wydania decyzji określającej stanowisko urzędu, by mieć podstawę do odwołania się. W dniu 13.01.2000 r. spółka otrzymała wyjaśnienie, że żądanie wydania decyzji nie znajduje podstawy prawnej w przepisach ordynacji podatkowej. W odpowiedzi na to pismo spółka w dniu 26.01.2000 r. wystąpiła do Urzędu Skarbowego z żądaniem wznowienia postępowania. W ocenie skarżącej spółki sprzeczne są stanowiska organów w przedmiocie skutku wyniku kontroli z dnia 29.07.2000 r. Zdaniem strony Izba Skarbowa nie wzięła pod uwagę faktu, że organ I instancji odmówił uwzględnienie wniosku podatnika z przyczyny przeciwnej tzn. z uwagi na ostateczność wyników kontroli zakończonej wynikiem z dnia 29.07.1994 r. i nie wzięła również pod uwagę tego, że podatnik postępował zgodnie z tym, co mu narzucił Urząd Skarbowy stwierdzając, że wynik kontroli skutkuje tak samo jak decyzja ostateczna. Skarżąca wskazała, że skoro organ twierdzi, że przedmiotowy wynik kontroli nie mógł wywołać takiego skutku jak decyzja ostateczna ustalająca zobowiązanie podatkowe, to nic nie stoi na przeszkodzie uznania korekty podatku VAT i zasadny jest wniosek o uznanie korekty podatku VAT za maj 1994 r. złożonej w dniu 16.09.1999 r. jako wniosku wszczynającego postępowanie podatkowe w sprawie stwierdzenia nadpłaty. Podatnik po stwierdzeniu oczywistej nieprawidłowości polegającej na błędnym ujęciu w rejestrach sprzedaży VAT operacji obrotu nie podlegających ustawie o VAT miał prawo skorygować rażąco błędne zapisy i zgłosić je w formie korekty do urzędu skarbowego, co też uczynił. Izba Skarbowa w odpowiedzi na skargę podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniosła o oddalenie skargi. Na rozprawie w dniu 18.02.2004 r. pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej złożył do akt sprawy kserokopię decyzji Urzędu Skarbowego z dnia 22.12.2000 r., odmawiającej skarżącej stwierdzenia nadpłaty w podatku VAT za maj 1994 r. Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn.zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga "A" Spółka z o.o. w G. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Izby Skarbowej nie narusza przepisów prawa w tym przepisów postępowania w takim zakresie by mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu naruszono w sprawie niniejszej przepisy art. 120 i 121 § 1 ordynacji podatkowej, gdyż postępowanie w pewnej części nie było prowadzone zgodnie z przepisami i w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Zajmowanie przez organ I instancji w pismach kierowanych do strony skrajnie przeciwnych stanowisk i w konsekwencji przymuszanie strony do składania takich wniosków, który w stanie niniejszej sprawy są bezzasadne, przy jednoczesnym nie prowadzeniu postępowania objętego rzeczywistym żądaniem strony. Zważywszy jednak na to, iż już po wydaniu decyzji przez organ odwoławczy w sprawie niniejszej (25.07.2000 r.), Izba Skarbowa pismem z dnia 24.10.2000 r. (jeden dzień przed sporządzeniem odpowiedzi na skargę w niniejszej sprawie) skierowanym do organu I instancji przesłała pismo skarżącej z dnia 20.08.2000 r. celem wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty w związku z korektą deklaracji VAT za miesiąc maj 1994, to zdaniem Sądu uznać należy, iż wyżej wskazane naruszenie przepisów postępowania nie tylko nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia w sprawie niniejszej (skorygowany przez stroną wniosek dotyczył wznowienia postępowania), ale również nie pozbawiło to strony skarżącej prawa do uzyskania rozstrzygnięcia w sprawie jej wniosku w zakresie złożonej korekty deklaracji VAT za miesiąc maj 1994 r. Decyzję w tej sprawie organ I instancji - Urząd Skarbowy wydał w dniu 22 grudnia 2000 r. w sprawie [...] odmawiając skarżącej spółce stwierdzenia nadpłaty w podatku VAT za maj 1994 r. W ocenie Sądu przechodząc zaś do istoty niniejszego postępowania, które toczyło się przed organami obu instancji w zakresie skorygowanego przez stroną wniosku dotyczącego wznowienia postępowania, uznać należy za prawidłowe stanowisko organów podatkowych obu instancji. Wskazać należy, iż przesłanki wznowienia postępowania określone zostały w przepisie art. 240 ordynacji podatkowej. Podstawową i zasadniczą przesłanką do wznowienia postępowania jest to, by postępowanie objęte wnioskiem o wznowienie postępowania zakończone zostało decyzją ostateczną. Izba Skarbowa trafnie zatem wskazała, że w sprawie niniejszej nie może nastąpić wznowienie postępowania, gdyż postępowanie w przedmiocie zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiąc maj 1994 r. nie zostało zakończone się decyzją ostateczną, lecz wynikiem kontroli, w którym nie zakwestionowano deklaracji za ten miesiąc złożonej przez stronę i który to wynik kontroli nie uzyskał waloru ostatecznej decyzji. Z uwagi na powyższe Sąd na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), skargę oddalił.