I SA/Gd 192/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Alicja Stępień po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi W. W. i K. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 19 grudnia 2012 r. Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. postanawia: pozostawić wniosek skarżącego W. W. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Pismem z dnia 23 kwietnia 2013 r. skarżący K. W. i W. W., zwrócili się z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. W dniu 24 kwietnia 2013 r. W. W. przedłożył oświadczenie o stanie rodzinnym, majątku, dochodach i źródłach utrzymania małżonków złożone na formularzu według wzoru ustalonego rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2006 r. w sprawie określenia wzoru oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku, dochodach i źródłach utrzymania osoby fizycznej ubiegającej się o zwolnienie od kosztów sądowych w postępowaniu cywilnym. Z uwagi na to, że powyższy wniosek nie został złożony na formularzu właściwym dla postępowania sądowoadministracyjnego, przesłano stronie skarżącej stosowny urzędowy formularz PPF celem jego wypełnienia w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W piśmie procesowym z dnia 14 czerwca 2013 r. pełnomocnik skarżących poinformował, że w związku z postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 2 kwietnia 2013 r. odrzucającego skargę K. W., zwraca się o uwzględnienie jej wniosku o przyznanie prawa pomocy. Do pisma załączono wniosek złożony na formularzu PPF podpisany jedynie przez K. W.. Wniosku W. W. pełnomocnik strony skarżącej nie przedłożył. Zakreślony dla tej czynności termin upłynął bezskutecznie z dniem 18 czerwca 2013 r. Zarządzeniem z dnia 25 czerwca 2013 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pozostawił wniosek skarżącego W. W. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Odpis zarządzenia doręczono stronie w dniu 2 lipca 2013 r. W dniu 8 lipca 2013 r. strona złożyła sprzeciw od powyższego zarządzenia. W uzasadnieniu pełnomocnik skarżących wskazał, że skargę złożył w imieniu małżonków W., uznając ich za jedną stronę postępowania. Sąd wzywając wnioskodawczynię K. W. do wykazania wspólnego majątku uznał, że wniosek o pomoc prawną dotyczył obojga małżonków, a nie tylko K. W. Pełnomocnik wskazał, ze K. W. nie posiada odrębnego majątku, stąd też załączone oświadczenia zostały podpisane przez jej małżonka, który powinien być uznany za współ wnioskodawcę wniosku o przyznanie prawa pomocy. Zdaniem pełnomocnika małżonkowie powinni być uznani za jedną stronę postępowania, albowiem zgodnie z art. 92 § 3 ordynacji podatkowej, który ma zastosowanie w niniejszej sprawie, małżonkowie wspólnie opodatkowani (...) ponoszą odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe oraz solidarna jest ich wierzytelność o zwrot nadpłaty podatku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 252 § 2 w zw. z art. 256 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) – zwanej dalej p.p.s.a. – wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według wzoru ustalonego w drodze rozporządzenia przez Radę Ministrów. W wykonaniu powyższej delegacji Rada Ministrów wydała rozporządzenie z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U Nr 227, poz. 2245). Zgodnie z § 1 pkt 1 ww. rozporządzenia wzór formularza wniosku oznaczonego symbolem "PPF", dla wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej, określony został w załączniku nr 1 do rozporządzenia. Stosownie do przepisu art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Wnioskodawca W. W. najpierw przesyłał swoje oświadczenie na formularzu stosowanym w sprawach cywilnych, a następnie nie uczynił zadość wezwaniu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF właściwym dla postępowania sądowoadministracyjnego. Z akt sprawy bezsprzecznie wynika, ze wniosek o przyznanie prawa pomocy, złożony na urzędowym formularzu PPF, został podpisany jedynie przez skarżącą K. W. Na uwagę zasługuje również okoliczność, że w części 2 wniosku, wskazującej wnioskodawcę, w rubryce 2.1 wymieniono jedynie K. W. Nie budzi zatem wątpliwości Sądu, że stroną postępowania w przedmiocie prawa pomocy jest jedynie K. W. Mając na uwadze, ze skarżący W. W., pomimo wezwania przez Sąd, nie złożył wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, Sąd na podstawie art. 257 p.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu.