I SA/Gd 2038/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Kolanowski Sędziowie NSA Ewa Kwarcińska NSA Alicja Stępień /spr./ Protokolant Marzena Cybulska po rozpoznaniu w dniu 11 października 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi "A" spółka z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Izby Skarbowej z dnia 28 sierpnia 2002 r., nr [...] w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych za 1999 r. oddala skargę. I SA/Gd 2038/02 U z a s a d n i e n i e Pismem z dnia 22 kwietnia 2002 r. Spółka z o.o. "A" z siedzibą w S. zwróciła się do Urzędu Skarbowego z wnioskiem o rozłożenie na raty zaległości podatkowej z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 1999 r. W uzasadnieniu podniesiono, iż dochody Spółki nie pozwalają na jednorazowe uregulowanie zaległości wraz z odsetkami za zwłokę. Zobowiązała się jednocześnie, iż szczegółowe informacje o stanie majątkowym Spółki oraz oświadczenie wynikające z art. 37 ust. l ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców (Dz. U. Nr 60 poz. 704) w sprawie pomocy publicznej uzyskanej w okresie ostatnich trzech lat zostanie złożone w dalszym toku postępowania. Urząd Skarbowy przed wydaniem decyzji pismem z dnia 7 maja 2002 r. zgodnie z art. 200 § l ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137 poz. 926 z późn. zm.) zawiadomił stronę o możliwości wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Z możliwości tej strona nie skorzystała. Decyzją z dnia 16 maja 2002 r. Urząd Skarbowy odmówił udzielenia wnioskowanej ulgi nie znajdując dostatecznych przesłanek do jej zastosowania. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem pełnomocnik Spółki pismem z dnia 28 maja 2002 r. złożył odwołanie. Zarzucił organom naruszenie art. 201 § l pkt. 2 Ordynacji podatkowej. Zdaniem pełnomocnika wniesienie odwołania od decyzji Inspektora Kontroli Skarbowej określającej m. in. wysokość zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób prawnych za 1999 r. winno skutkować zawieszeniem postępowania z wniosku o rozłożenie zaległości na raty. Ponadto zarzuciła, że Urząd Skarbowy nie wezwał strony do złożenia oświadczenia w trybie art. 37 ust. l ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców co stanowi naruszenie art. 48 § l pkt 2a Ordynacji podatkowej. Decyzja Urzędu Skarbowego narusza także przepisy art. 122, art. 180, art. 187 Ordynacji podatkowej bowiem nie zostały wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności faktyczne sprawy. Izba Skarbowa [...] decyzją z dnia 28 sierpnia 2002 r. utrzymała w mocy decyzję Urzędu Skarbowego uznając, że w sytuacji podatnika nie wystąpiły okoliczności wskazujące na zasadność przyznania ulgi. Pismem z dnia 27 września 2002 r. pełnomocnik Spółki złożył skargę na powyższą decyzję Izby Skarbowej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku, w której ponawia zarzuty podniesione w odwołaniu wskazując na brak wezwania strony do złożenia oświadczenia w trybie art. 37 ust. l ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców co stanowi naruszenie art. 48 § l pkt 2a ustawy Ordynacja podatkowa, a także nie wykonanie treści art. 180, 122, 187 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez nie wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy oraz brak w decyzji uzasadnienia faktycznego odpowiadającego wymaganiom stawianym przez art. 210 § l pkt 6. Ponadto zarzuca, iż Izba Skarbowa [...] przed wydaniem skarżonej decyzji z dnia 28 sierpnia 2002 r. nie wyznaczyła stronie trzydniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, przez co naruszony został art. 200 § l Ordynacji podatkowej. Podnosi także, iż wniesienie skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzje w sprawie wymiaru m. in. wysokości zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych za 1999 r. winno skutkować zawieszeniem postępowania w związku z odwołaniem od decyzji w sprawie o rozłożenie na raty przedmiotowej zaległości. Tym samym naruszony został przepis art. 201 § l pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa. Ponadto pełnomocnik Spółki jako dodatkową przesłankę do zastosowania ulgi w postaci rozłożenia zaległości na raty powołuje postanowienie z dnia 16 maja 2002 r. sygn. Akt Ukł -8/02 Sądu Rejonowego VI Wydział Gospodarczy Sekcja ds. rejestrowych, upadłościowych i układowych w sprawie postępowania układowego Spółki z o.o. "A" z wierzycielami. Izba Skarbowa [...] wniosła o oddalenie skargi. Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 48 § l pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym organ podatkowy na wniosek podatnika, może rozłożyć na raty zapłatę podatku lub zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę. Organ podatkowy "może rozłożyć" oznacza, że są to decyzje uznaniowe podejmowane w indywidualnych sprawach podatników, ale nie dowolne. Organ podatkowy na podstawie dowodów zobowiązany jest do analizy sytuacji strony pod kątem zasadności udzielenia ulgi z wniosku strony. Z powyższego wynika, że to na stronie ubiegającej się o ulgę spoczywa w pierwszym rzędzie przedstawienie takich dowodów, że jej sytuacja jest szczególna, żeby ulgę otrzymać. Do dowodów tych od chwili obowiązywania przepisów ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców (Dz. U. Nr 60 poz. 704) należy złożenie oświadczenia z art. 37 § l. Z niego bowiem wynika czy przy zastosowaniu ulgi będą brane rygory wynikające z przepisów tej ustawy. Należy się zgodzić, że z akt przedmiotowej sprawy wynika, iż pełnomocnik Spółki składając wniosek nie przedstawił żadnych dowodów przemawiających za udzieleniem wnioskowanej ulgi. Zadeklarował przedłożenie ich w dalszym toku postępowania, jednak tego nie uczynił. Nie dostarczył ich także zawiadomiony przez Urząd Skarbowy przed wydaniem decyzji o możliwości wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego w trybie art. 200 § l ustawy Ordynacja podatkowa, który to przepis umożliwia stronie wgląd w zebrany materiał dowodowy, ocenę wartości i kompletności tego materiału dla wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy jak też daje możliwość przedłożenia stronie dodatkowych dowodów. Składając odwołanie do Izby Skarbowej pełnomocnik Spółki również nie przedstawił żadnych dowodów ani okoliczności stanowiących przesłanki wynikające z art. 48 § l pkt. 2 Ordynacji podatkowej. Rozpatrując zatem sprawę na etapie postępowania odwoławczego Izba Skarbowa zasadnie swoje stanowisko oparła na posiadanym i znanym stronie materiale dowodowym. Stanowiły go deklaracje podatkowe CIT-8 o wysokości osiągniętego dochodu /poniesionej straty/ przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych za 2001 r., deklaracji CIT-2 za okres I kwartału 2002 r. Zwrócić należy uwagę, że Izba Skarbowa nie wykorzystała w przedmiotowej sprawie żadnego dowodu, który byłby nieznany podatnikowi. Za bezzasadny w niniejszej sprawie należy uznać zarzut strony w kwestii naruszenia przez organa podatkowe przepisów art. 48 § 2a tj. brak wezwania strony do złożenia oświadczenia w trybie art. 37 ust. l ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców (Dz. U. z 2000 r.Nr 60 poz. 704). Jak wskazano wyżej, przy zastosowaniu ulg uznaniowych na podatniku spoczywa ciężar udowodnienia, że jego sytuacja jest wyjątkowa, uzasadniająca udzielenie ulgi. Do dowodów tych od chwili wejścia w życie cyt. ustawy o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców, należy złożenie oświadczenia z art. 37 § l tejże ustawy, z niego bowiem wynika, czy przy zastosowaniu ulgi będą stosowane rygory wynikające z przepisów tej ustawy. Z akt niniejszej sprawy niezbicie wynika, iż strona była świadoma konieczności złożenia oświadczenia, informowała bowiem o tym już we wniosku w sprawie udzielenia ulgi podatkowej. Z obowiązku o którym mowa wyżej w toku całego postępowania przed organem podatkowym I instancji strona nie wywiązała się. Nie dostarczyła także wymaganego oświadczenia, zawiadomiona przez Urząd Skarbowy w trybie art. 200 § l Ordynacji podatkowej. Z utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że nie można żądać od organu realizacji niczym nie ograniczonego obowiązku poszukiwania dowodów. W niniejszej sprawie organy te przeprowadziły dowód z posiadanych dowodów. Natomiast nie można im czynić zarzutu zaniedbania w sytuacji, gdy to strona, a właściwie jej profesjonalny pełnomocnik, nie przedkłada w ogóle żadnych dowodów, nie proponuje formy spłaty czy ilości rat, nie wywiązuje się także z oferty dostarczenia dowodów. W takiej sytuacji nie można mówić o uzasadnionych zarzutach naruszenia przepisów postępowania przez organ podatkowy wpływających na wynik sprawy. W przedmiotowej sprawie zarówno Urząd Skarbowy jak też Izba Skarbowa zgodnie z art. 122 cyt. ustawy Ordynacja podatkowa dokonując analizy zebranego materiału uwzględniając posiadane dowody oraz okoliczności sprawy zasadnie stwierdziły, iż w sytuacji Spółki nie zachodzą przesłanki dające podstawy do udzielenia wnioskowanej ulgi. Stąd za bezpodstawny należy uznać zarzut, iż decyzja Izby Skarbowej została wydana bez wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Nie stanowi przesłanki w sprawie udzielenia ulgi podatkowej fakt wskazany dopiero na etapie niniejszej skargi wydania postanowienia w sprawie otwarcia postępowania układowego Spółki z wierzycielami. Za taką przesłankę nie można przyjąć także faktu, że w 2001 r. organ podatkowy w trakcie prowadzonego postępowania w celu określenia zaległości w podatku uznał na wniosek strony jej sytuację finansową za kwalifikującą do wstrzymania wykonania decyzji. Nie wywiera wpływu na wydanie decyzji przez Izbę Skarbową w przedmiocie rozłożenia zaległości podatkowej na raty fakt wniesienia skargi na decyzje dotyczące wysokości zaległości podatkowej i wysokości odsetek za zwłokę. Bezspornym bowiem jest, iż kwota zaległości z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 1999 r. jak też wysokość odsetek za zwłokę zostały określone w decyzjach ostatecznych Izby Skarbowej z dnia 24 czerwca 2002 r. Stąd należy uznać, iż organ podatkowy nie naruszył art. 201 § l pkt 2 Ordynacji podatkowej. Uzasadniony jest natomiast zarzut naruszenia przez Izbę Skarbową art. 200 Ordynacji podatkowej, jednakże w okolicznościach niniejszej sprawy naruszenie tego przepisu nie wpływa na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób wpływający na rozstrzygnięcie (art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a.). Zatem skargę uznano za niezasadną i orzeczono w myśl art. 151 ustawy p.p.s.a.