I SA/Gd 204/09

I SA/Gd 204/09 POSTANOWIENIE Dnia 28 kwietnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Ewa Kwarcińska po rozpoznaniu 28 kwietnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. T. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z 2 grudnia 2008r., nr [...] w przedmiocie udzielenia pisemnej interpretacji prawa podatkowego postanawia oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania interpretacji indywidualnej Ministra Finansów z 2 grudnia 2008r., nr [...]. I SA/Gd 204/09 UZASADNIENIE Interpretacją indywidualną z 2 grudnia 2008r. Minister Finansów - Dyrektor Izby Skarbowej w B. uznał stanowisko strony skarżącej A. T., w zakresie interpretacji przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za nieprawidłowe. Strona zadała następujące pytanie: czy zasądzone na podstawie wyroku sądowego odszkodowanie stanowiące naprawienie szkody z tytułu bezumownego korzystania z nieruchomości wraz z odsetkami ustawowymi, w przypadku uprawomocnienia się wyroku, podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Minister Finansów - Dyrektor Izby Skarbowej w B., w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z 26 stycznia 2009r., stwierdził brak podstaw do zmiany ww. interpretacji indywidualnej. Pełnomocnik strony skarżącej wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę, domagając się uchylenia indywidualnej interpretacji. W treści skargi pełnomocnik wniósł o (..0) wstrzymanie interpretacji przepisów prawa podatkowego (o..), uzasadniając ten wniosek tym, iż strona skarżąca (. . .) rozdysponowała już kwotą (o o.) odszkodowania. Przywołano dyspozycję art. 61 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej jako P.p.s.a.), wskazując również, iż w identycznym stanie faktycznym i prawnym zapadły korzystne dla podatników wyroki, w tym w sprawach I SA/Kr 1332/08 do I SA/Kr 1347/08, uchylające interpretacje indywidualne przepisów prawa podatkowego. W odpowiedzi na skargę wniesiono o odrzucenie skargi wobec uchybienia dyspozycji art. 53 § 1 P.p.s.a., bowiem skarga wniesiona została 30 stycznia 2007ro tj. przed dniem doręczenie pełnomocnikowi strony (co nastąpiło 3 lutego 2009r.) odpowiedzi Ministra Finansów - Dyrektora Izby Skarbowej w B. na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a datowanej 26 stycznia 2007r. Sprawa skierowana została na rozprawę na dzień 19 maja 2009r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje: I. Zgodnie z art. 61 § 1 P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności; z mocy § 2 art. 61 P.p.s.a., w razie wniesienia skargi: 1) na decyzję lub postanowienie - organ, który wydał decyzję lub postanowienie, może wstrzymać, z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania; 2) na inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa - właściwy organ może, z urzędu lub na wniosek skarżącego, wstrzymać wykonanie aktu lub czynności w całości lub w części; 3) na uchwały organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków oraz na akty terenowych organów administracji rządowej - właściwy organ może, z urzędu lub na wniosek skarżącego, wstrzymać wykonanie uchwały lub aktu w całości lub w części, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie. Jak wynika z brzmienia wyżej wymienionego przepisu strona w postępowaniu sądowoadministracyjnym może domagać się udzielenia ochrony tymczasowej, przy czym ustawodawca nie określił pozytywnych przesłanek uzasadniających wstrzymanie; wskazał jedynie w § 2 pkt 1 i 3 P.p.s.a. kiedy wstrzymanie nie jest dopuszczalne; w pozostałych przypadkach mamy do czynienia z uznaniem administracyjnym. Wskazać również należy, iż dyspozycja art. 61 P.p.s.a. rozróżnia wstrzymanie wykonania aktu lub czynności przez organ administracyjny i przez sąd. Jeżeli w podstawie prawnej wniosku, zawartego w skardze, przyjęto art. 61 § 2 P.p.s.a. - jak w niniejszej sprawie - to wniosek o wstrzymanie wykonania powinien zostać rozpoznany przez organ; brak rozpoznania wniosku spowodował, iż w niniejszej sprawie wniosek ten zostaje rozpoznany przez Sąd, ale w ramach wskazanej podstawy prawnej tj. w ramach art. 61 § 2 pkt 2 P.p.s.a. II. Możliwość wstrzymania istnieje w przypadkach, w których akt lub czynność, będąca przedmiotem kontroli sądu, podlega wykonaniu. Innymi słowy przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o jakiej mowa m.in. w przywołanym przez pełnomocnika strony art. 61 § 2 P.p.s.a., mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie lub doprowadzenie, również w trybie egzekucji, do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie; tym samym nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania i nie każdy akt wymaga też wykonania. Zdaniem Sądu nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów, które dla sprowadzenia stanu prawnego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych, jak w przypadku wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w rozumieniu 14b § 1 O.p. P. Tamo w komentarzu do prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wskazał, iż w rzeczywistości problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki (por. P. Tamo, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz; LexisNexis, W-wa, 2005, strona 295; również T. Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne, strona 146, Z. Kmieciak, glosa do postanowienia NSA z 23 stycznia 1997r. w sprawie SAlRz 1382/96, OSP 1998, z.3, poz. 54). W niniejszej sprawie Sąd ma rozstrzygnąć skargę na interpretację indywidualną, która jako taka nie kreuje obowiązków lub uprawnień konkretnych podmiotów, nie można tym samym mówić o jej wykonaniu. Jak stanowi bowiem art. 14 c zd. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., nr 8, poz. 60, ze zm.; dalej O.p.), interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. III. Skoro wniosek o wstrzymanie wykonania nie został uzasadniony dyspozycją art. 61 § 3 P.p.s.a., to Sąd nie dokonuje ocen zamkniętego katalogu przesłanek pozytywnych, w tym czy istnieje realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w sytuacji gdyby strona postanowiła uregulować podatek dochodowy. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 61 § 2 pkt 2 la contrariol P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.