I SA/Gd 2083/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Szumacher /spr./ Sędziowie NSA Zbigniew Romała Małgorzata Tomaszewska Protokolant Dorota Łabuda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2005 r. sprawy ze skargi B. i D. małżonków B. na decyzję Izby Skarbowej z dnia 26 września 2001 r. Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 1999 wraz z odsetkami za zwłokę 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżących kwotę 86,70 zł (osiemdziesiąt sześć złotych siedemdziesiąt groszy) tytułem zwrotu kosztów postępowania; 3. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. I SA/Gd 2083/01 U z a s a d n i e n i e Urząd Skarbowy decyzją z dnia 18 lipca 2001 r. nr [...]określił B. i D. B. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r. w wysokości 17.854,90 zł, zaległość podatkową w kwocie 1.430 zł oraz odsetki za zwłokę w wysokości 736,60 zł. Powyższe było konsekwencją wyłączenia z opodatkowania podatkiem dochodowym na zasadach ogólnych działalności gospodarczej prowadzonej przez D.B. i opodatkowania tej działalności zryczałtowanym podatkiem dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne oraz nieuznania za koszt uzyskania przychodu z działalności gospodarczej prowadzonej przez B.B. wydatków w łącznej kwocie 2.621,31 zł poniesionych na zakup pistoletu Walther P-98, wyciora, kabury i amunicji. Izba Skarbowa decyzją z dnia 26 września 2001 r. nr [...] utrzymała w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że ocena zasadności wyłączenia działalności gospodarczej podatniczki z opodatkowania podatkiem dochodowym na zasadach ogólnych i opodatkowania jej zryczałtowanym podatkiem dochodowym została dokonana przez Izbę Skarbową na etapie postępowania odwoławczego od decyzji Urzędu Skarbowego z dnia 11 czerwca 2001 r. nr [...], zakończonego wydaniem decyzji ostatecznej z dnia 16 lipca 2001 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W związku z tym w niniejszym postępowaniu ocenie organu odwoławczego zostały poddane pozostałe ustalenia urzędu skarbowego, w tym kwestionujące prawo podatnika do zaliczenia w koszty uzyskania przychodów wydatku na zakup broni palnej. Za koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, o których mowa w art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 1993 r. Nr 90, poz. 416 ze zm.), należy uznać, zdaniem organu odwoławczego, wszelkie wydatki mające bezpośredni związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, pod warunkiem że ich poniesienie miało lub mogło mieć bezpośredni wpływ na wielkość uzyskanego przychodu. Ze względu na to, że w toku postępowania organ podatkowy ustalił (na podstawie decyzji z dnia 29 listopada 1999 r. zezwalającej na posiadanie broni palnej sportowej oraz pisemnej informacji z dnia 17 maja 2001 r. Komendy Wojewódzkiej Policji), iż broń zakupiona przez podatnika może służyć jedynie do celów sportowych związanych z przynależnością do klubu strzeleckiego i nie może być wykorzystana do ochrony osobistej, brak jest jakiegokolwiek związku pomiędzy wydatkiem na jej zakup a prowadzoną działalnością gospodarczą i uzyskiwanym przychodem. Tym samym wydatek na jej zakup nie może stanowić kosztu uzyskania przychodu. W skardze z dnia 30 października 2001 r. na decyzję organu odwoławczego D. i B. B. zarzucili jej naruszenie przepisów art. 121 § 1, art. 122 oraz art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) i wnieśli o jej uchylenie. Zarzuty skarżących koncentrują się po pierwsze na kwestii nieuznania za koszty uzyskania przychodów z działalności prowadzonej przez B.B. wydatków poniesionych na broń palną; po drugie na kwestii wyłączenia z opodatkowania podatkiem dochodowym na zasadach ogólnych działalności gospodarczej prowadzonej przez D.B. Wypowiadając się co do wielkości kosztów uzyskania przychodów, skarżący polemizują z tezą, iż broń palna, która służy do celów sportowych, nie może być użyta dla celów ochrony osobistej, podnosząc, iż w przypadku zagrożenia zdrowia, życia i mienia żaden przepis nie zabrania użycia jakichkolwiek środków do obrony koniecznej, w tym także broni palnej sportowej. Ponadto wskazują na pośredni związek przyczynowo-skutkowy zachodzący pomiędzy poniesionym wydatkiem na zakup broni a osiągnięciem przychodu. Zakup broni warunkuje bezpieczeństwo prowadzonej działalności, a zatem jej właściwe funkcjonowanie. W chwili wniesienia skargi B.B. był narażony na różnego rodzaju próby zawłaszczenia mienia (podczas nocnego przewożenia gotówki z miejsca prowadzenia działalności do domu oraz jej przechowywania), a w 1999 r. jedna z jego placówek została okradziona, co spowodowało określone straty. Odnosząc się do wyłączenia z opodatkowania podatkiem dochodowym na zasadach ogólnych działalności gospodarczej prowadzonej przez D.B., skarżący wskazali na nietrafność ustalenia, iż nie wykonała ona obowiązku zrzeczenia się opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych. W swoim oświadczeniu skarżąca napisała, że będzie rozliczała podatek dochodowy na zasadach ogólnych przy użyciu podatkowej księgi przychodów i rozchodów, co jej zdaniem stanowi jasne sprecyzowanie, jaką formę opodatkowania wybrała, albowiem nie prowadzi się księgi przychodów i rozchodów, będąc na ryczałcie, a tylko i wyłącznie na zasadach ogólnych. W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o jej oddalenie, przy czym nie odniosła się do zarzutów skarżących w zakresie wyłączenia działalności gospodarczej D.B. z opodatkowania na zasadach ogólnych i opodatkowania jej zryczałtowanym podatkiem dochodowym, wskazując, iż ta kwestia została rozstrzygnięta ostateczną decyzją z dnia 16 lipca 2001 r., a obecnie jest na etapie skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego (sygn. akt I SA/Gd 1509/01). Odpowiadając na zarzuty dotyczące nieuznania za koszty uzyskania przychodów z działalności gospodarczej B.B. wydatków poniesionych na zakup broni palnej, organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko, wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) cyt. dalej jako "p.p.s.a". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. W rozpoznawanej sprawie, której przedmiotem jest określenie wysokości wspólnego zobowiązania małżonków w podatku dochodowym od osób fizycznych, kluczowe znaczenie ma ustalenie, czy prowadzona przez skarżącą działalność gospodarcza winna być wyłączona z tego opodatkowania. Kwestia ta została rozstrzygnięta w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 stycznia 2005 r., sygn. akt I SA/Gd 1509/01, zapadłym w sprawie ze skargi D.B. na decyzję Izby Skarbowej z dnia 16 lipca 2001 r. określającą zryczałtowany podatek dochodowy od przychodów ewidencjonowanych. W przywołanym wyroku Sąd uchylił zaskarżoną decyzję, gdyż stwierdził, że skarżąca w sposób skuteczny zrzekła się opodatkowania w formie ryczałtu. Prowadzona przez skarżącą działalność gospodarcza winna zatem zostać opodatkowana podatkiem dochodowym od osób fizycznych na zasadach ogólnych. Powyższe orzeczenie ma ścisły związek z rozstrzygnięciem w niniejszej sprawie, gdyż prawidłowe określenie źródeł przychodu opodatkowanych podatkiem dochodowym od osób fizycznych ma bezpośredni wpływ na wysokość należnego podatku. W związku z tym Sąd skorzystał z uprawnienia zawartego w art. 106 § 3 ustawy p.p.s.a. i przeprowadził z urzędu dowód z akt sprawy o sygn. I SA/Gd 1509/01. Konsekwencją uwzględnienia zapadłego w niej wyroku i jego podstaw musiało być zatem uchylenie decyzji zaskarżonej w niniejszej sprawie. Rozpatrując zarzut dotyczący nieuznania za koszty uzyskania przychodów wydatków poniesionych na broń palną, Sąd uznał go za chybiony. Zarówno z decyzji zezwalającej na posiadanie broni, jak i z pisemnej informacji Komendy Policji wynika jednoznacznie, że wskazaną przez podatnika przyczyną, dla której ubiegał się o pozwolenie na posiadanie broni była wyłącznie chęć podnoszenia umiejętności strzeleckich. Podkreślić należy, że skarżący nie podał wśród okoliczności uzasadniających posiadanie broni konieczności zapewnienia sobie ochrony podczas transportowania utargów, a wydane pozwolenie dotyczyło tylko broni palnej sportowej przeznaczonej do celów strzelectwa sportowego. Nie można zatem przyjąć, iż wydatek poniesiony na broń służącą skarżącemu do uprawiania strzelectwa został poniesiony w celu uzyskania przychodów z prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie obrotu towarowego artykułami spożywczymi i przemysłowymi. W związku z czym organy podatkowe zasadnie nie uznały go za koszt uzyskania przychodu z prowadzonej działalności gospodarczej w rozumieniu art. 22 § 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z wymienionych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit.a) p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. Rozstrzygnięcie w przedmiocie stwierdzenia niemożności wykonania zaskarżonej decyzji wydano na podstawie art. 152 p.p.s.a.