I SA/Gd 212/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Rischka po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Burmistrza Miasta i Gminy D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 listopada 2013 r., nr [...] w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego postanawia: odrzucić skargę. Burmistrz Miasta i Gminy D. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 listopada 2013 r. uchylające postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy D. z dnia 11 października 2013 r., którym uznano zarzuty zobowiązanego H. P. w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej za nieuzasadnione. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie podnosząc, że skarga na przedmiotowe postanowienie przysługuje jedynie stronie (zobowiązanemu), a nie wierzycielowi którym jest w niniejszej sprawie Burmistrz Miasta i Gminy D. W uzasadnieniu podkreślono, że organ pierwszej instancji nie może wnosić skargi na rozstrzygnięcie organu odwoławczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie sądowoadministracyjne może być prowadzone, jako bezwzględnie oparte na zasadzie skargowości, tylko na podstawie skargi wniesionej przez legitymowany do tego podmiot. Ustalenie zatem zakresu tej legitymacji musi nastąpić w postępowaniu wstępnym, brak legitymacji jest podstawą do odrzucenia skargi w myśl 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej "P.p.s.a."). Teść art. 50 § 1 P.p.s.a. wskazuje, że co do zasady uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest każdy, kto ma w tym interes prawny, a także prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Reguła ta nie jest jednak bezwarunkowa. Przepisem limitującym uprawnienia osób do wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest chociażby art. 52 § 1 P.p.s.a. wskazujący, że skargę można wnieść do sądu po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Podkreślenia wymaga także fakt, że treść powyższego przepisu wskazuje, iż skarga do sądu może być wniesiona jedynie we własnej sprawie. W tym kontekście negatywnie należy odnieść się do możliwości wniesienia skargi do sądu przez organ pierwszej instancji na postanowienie organu odwoławczego, musiałoby się to bowiem wiązać z możliwością zaskarżenia przez organ pierwszej instancji własnego postanowienia. Wielokrotnie podkreślone zostało w doktrynie prawa, że postępowanie ze skargi na decyzję administracyjną (postanowienie) nie może służyć rozstrzyganiu sporów na tle odmiennych poglądów prawnych pomiędzy organami różnych instancji, ponieważ stałoby w sprzeczności z zasadą organizacyjnego podporządkowania tych organów. Taki też pogląd został przyjęty w orzecznictwie sądów administracyjnych właściwie od początku ich działalności i pozostaje niezmienny także pod rządami obecnie obowiązującej ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jak słusznie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FSK 527/12: "Nie może być dopuszczalna sytuacja, którą ocenić należałoby jako kuriozum, że ten sam podmiot – gmina (jej organ) – raz występuje w sprawie jako organ administracji wykonujący swoje władztwo, a raz – gdy uzna, że jest to dla niego niekorzystne – jako strona domagająca się ochrony w istocie przed działaniami organu administracji wyższego stopnia. Możliwość odwołania się od decyzji organu pierwszej instancji do organu wyższego stopnia, a następnie możliwość zainicjowania przez obywateli (podmioty prawa) procesu kontroli działań tejże administracji przed sądem administracyjnym jest niczym innym, jak zapewnieniem obywatelom ochrony przed bezprawnym działaniem administracji, nie może zatem takiej ochrony domagać się podmiot, który w sprawie sam jako administracja występował na pierwszym jej etapie." Podkreślić należy, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze jako organ odwoławczy od postanowienia Burmistrza Miasta i Gminy D. występuje w sprawie nie jako organ nowego postępowania, lecz postępowania zainicjowanego wcześniej, przed organem pierwszej instancji i w tym sensie postępowanie to jest jedynie kontynuacją, następnym etapem, tego samego postępowania. Co za tym idzie, rola Burmistrza Miasta i Gminy D. pozostaje w nim niezmienna, nadal jest on organem administracji pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku nie znajduje podstaw do uznania, iż w niniejszej sprawie Burmistrz Miasta i Gminy D. znajduje się w odmiennej sytuacji procesowej, która uprawniałaby go do skutecznego złożenia skargi na postanowienie organu wyższej instancji uchylające wydane przez niego postanowienie w sprawie, gdzie stroną postępowania był H. P. Tym samym stwierdzić należy, iż skarga wniesiona została przez podmiot nieuprawniony i jako taka na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. podlega przez Sąd odrzuceniu. Mając na uwadze powyższe ustalenia, a także treść wskazanych przepisów należało postanowić jak w sentencji.