I SA/Gd 2148/00

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień Sędziowie NSA Elżbieta Rischka NSA Edyta Anyżewska (spr.) Protokolant Marzena Cybulska po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2004r. na rozprawie sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. z siedzibą w B. na decyzję Izby Skarbowej z dnia 29 sierpnia 2000r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 1997 rok oddala skargę I SA/Gd 2148/00 U z a s a d n i e n i e Izba Skarbowa decyzją z dnia 15 października 1999r. nr [...] uchyliła decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej z dnia 16 czerwca 1999r. w sprawie określenia Spółce z o.o. "A" z siedzibą w B. na kwotę 36.306 zł zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych za 1997r. i odsetek od tej zaległości na kwotę 19.926 zł i przekazała sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia z uwagi na to, że materiał dowodowy wymagał uzupełnienia w znacznej części. Inspektor, po przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania wyjaśniającego, wydał w dniu 15 maja 2000r. decyzję Nr [...], w której określił przedmiotową zaległość na kwotę 32.754 zł, a odsetki na dzień wydania decyzji - na kwotę 28.633,30 zł. Izba Skarbowa nie uwzględniła odwołania od tej decyzji, utrzymując - decyzją z dnia 29 sierpnia 2000r. nr [...] rozstrzygnięcie Inspektora UKS w mocy. Z ustaleń faktycznych zaskarżonej decyzji wynika, że przychody z działalności gospodarczej prowadzonej w 1997r. przez Spółkę pochodziły ze sprzedaży środka dezynfekcyjnego dla trzody chlewnej i drobiu o nazwie "B", który został przez nią nabyty w Danii od firmy " C", prowadzonej przez jedynego udziałowca Spółki a P.H.. Spółka dokonała zakupów towarów od wymienionego dostawcy zagranicznego na łączną kwotę - w przeliczeniu na złote - 130.239 zł. Zakup "B" udokumentowany został pięcioma fakturami, szósta faktura na import towarów dotyczyła części do maszyn - kosiarki pływającej. Spółka w zeznaniu rocznym wykazała przychód w wysokości 431.983,26 zł, koszty jego uzyskania w wysokości 382.575,37 zł, dochód w wysokości 49.407,89 zł. Podatek dochodowy nie wystąpił, bowiem od wykazanego dochodu Spółka odliczyła straty wykazane w trzech poprzednich latach podatkowych. Zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję organu kontroli skarbowej, którą zwiększono zeznany przychód o kwotę 2.630,40 zł, na podstawie art.12 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 15 lutego 1993r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 1993r. nr 106, poz.482 z późn. zm.) tj. o wartość świadczonej przez M. K. na rzecz Spółki nieodpłatnie pracy. Ponadto wymienioną decyzją stwierdzono zawyżenie kosztów uzyskania przychodów o: 1) wartość odpisów amortyzacyjnych od inwestycji w obcym środku trwałym (9.753,30 zł); 2) koszty zakupu paliwa do samochodu osoby nie będącej pracownikiem Spółki (189,15 zł); 3) opłaty za rozmowy telefoniczne przeprowadzone w 1996r. (5.690,99 zł); 4) wydatki za sprzątanie pomieszczeń nie użytkowanych przez Spółkę (2.096,90 zł); 5) wydatek na kwotę 6.600 zł, poniesiony na podstawie faktury wystawionej przez Spółkę z o.o. "D" w B., należącą również do P.H., która nie znalazła odbicia w dokumentacji wystawcy faktury; 6) wydatki w łącznej wysokości 90.959,12 zł, poniesione za usługi konsultacji na podstawie faktur wystawionych przez duńską firmę " C". Spółka - pismem z dnia 25 września 2000r. - zaskarżyła tę decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc o jej uchylenie oraz zasądzenie na jej rzecz od organu administracji kosztów postępowania. Spółka zakwestionowała decyzję ostateczną, w zakresie powiększenia przychodów o wartość nieodpłatnych świadczeń oraz zmniejszenia kosztów uzyskania przychodów o kwotę 90.959,12 zł, dotyczącą wydatków poniesionych przez Spółkę na rzecz duńskiej firmy " C" z tytułu świadczonych usług konsultingu. Skarżąca zarzuciła, iż Izba Skarbowa z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej oceniła zgromadzony materiał dowodowy, a korygując zeznane przychody i koszty ich uzyskania o wskazane pozycje naruszyła art.12 ust.1 pkt 2 i art.15 ust.1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Izba Skarbowa w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie. Organ odwoławczy wywodzi, że zasadne jest zwiększenie przychodu o wartość nieodpłatnie świadczonej przez M. K. w okresie trzech miesięcy 1997r. pracy. Z dowodów znajdujących się w aktach sprawy wynika, że ww. zatrudniony był w Spółce przez 9 miesięcy na podstawie umów zlecenia, zawieranych każdorazowo na okres jednego miesiąca. Brak było umów na miesiące maj, czerwiec i grudzień 1997r., mimo iż zgromadzone dowody świadczyły o tym, że M. K. pracował na rzecz Spółki przez cały rok. W miesiącach maj i czerwiec wystawione były na jego nazwisko polecenia wyjazdu służbowego, w których cel wyjazdu określono jako zaopatrzenie. Polecenie wyjazdu służbowego jest wykonaniem zadania określonego przez pracodawcę poza miejscowością, w której znajduje się stałe miejsce pracy pracownika w terminie i miejscu określonym w poleceniu wyjazdu służbowego, co wynika z treści przepisów Zarządzenia Min. Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 25 czerwca 1996r. w sprawie zasad ustalania oraz wysokości należności przysługujących pracownikom z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju (M.P Nr 39, poz. 387). Skoro skarżąca Spółka twierdzi, że M. K. w miesiącach maj i czerwiec 1997r. nie wykonywał dla Spółki żadnego zlecenia, nie świadczył pracy jedynie "były to przysługi i uprzejmości jakie wyświadczał w zamian za jazdę w charakterze pasażera po Polsce w czasie urlopu" to przeczy temu fakt wystawiania przez Spółkę poleceń wyjazdu służbowego na jego nazwisko, w których rozliczono i wypłacono diety i ryczałty za noclegi. Izba zauważyła przy tym, iż w niektórych poleceniach wyjazdu służbowego podano stanowisko służbowe ww. -pracownik administracji. Odnośnie do miesiąca grudnia organ odwoławczy powołał się na zapisy zamieszczone w arkuszu spisu z natury nr 1/1997, z których wynika, że spis rozpoczęto 31 grudnia 1997r. o godzinie 10.00, a w skład komisji wchodzili J. P. i M. K. Spis zakończono 31 grudnia o godz.10.30, co oznacza, iż czynność została wykonana w tym właśnie dniu, a nie jak sugeruje skarżąca, że "mogło to nastąpić w pierwszych dniach stycznia 1998r.". Ponadto Izba wskazała na dowód "rozliczenie zaliczki" pobranej przez M. K. w dniu 2 grudnia 1997r. w kwocie 1.000 zł. Wynika z niego, że ww. dokonywał wydatków w ciągu całego miesiąca (:11 faktur i 2 rachunki w dniach 3, 4, 5, 9, 12, 15, 17, 18, 23, 30 grudnia 1997r. - zakup paliwa, art. spożywczych, opłata przesyłek na poczcie). W tej sytuacji za zasadne należy uznać stanowisko Inspektora Kontroli Skarbowej, że Spółka korzystała z nieodpłatnego świadczenia jakim było działanie na jej rzecz M. K, w związku z czym stosownie do art.12 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 1993r. Nr 106 poz. 482 ze zm.) uzyskała przychód, który winna uwzględnić przy wyliczeniu przychodu do opodatkowania za 1997r. Wysokość nieodpłatnych świadczeń za miesiąc maj, czerwiec i grudzień 1997r. Inspektor Kontroli Skarbowej przyjął w kwocie 2.630,40 zł uwzględniając średniomiesięczną kwotę wynagrodzenia z tytułu zawartych umów zlecenia (w pozostałych 9 miesiącach 1997r) i mnożąc ją przez 3. Izba Skarbowa zaakceptowała stanowisko Inspektora i uznała, że wartość nieodpłatnego świadczenia pracy przez M. K. stanowi przychód Spółki w rozumieniu art.12 ust.1 pkt 2 cyt. ustawy o podatku dochodowym. Odnosząc się do ustalenia dotyczącego zawyżenia kosztów uzyskania przychodów z tytułu usług konsultacji świadczonych przez firmę duńską C w kwocie 90.959,12 zł Izba Skarbowa wywodziła co następuje: Kosztami uzyskania przychodu zgodnie z przepisem art.15 ust.1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art.16 ust.1 ustawy, a więc te wydatki, które pozostają w takim związku przyczynowo-skutkowym, że poniesienie ich miało wpływ na powstanie lub zwiększenie danego przychodu. W celu udowodnienia poniesienia kosztów i ich związku z przychodami, podatnik jest zobowiązany do prowadzenia ewidencji rachunkowej w sposób określony w przepisach ustawy z dnia 29 września 1994r. o rachunkowości (Dz.U.Nr 121 poz. 591 ze zm.). Prawidłowo i rzetelnie prowadzone księgi rachunkowe odzwierciedlają działalność gospodarczą i powinny dostarczyć wszelkich informacji niezbędnych do ustalenia zobowiązań podatkowych w prawidłowej kwocie. W rozpatrywanej sprawie kwestią sporną jest kwota wydatków za usługi świadczone przez firmę duńską odniesiona w ciężar kosztów na podstawie faktur: |- nr 4372 z dnia 2 kwietnia 1997 r. |na kwotę 9.074,76 zł | |- nr 4373 z dnia 2 kwietnia 1997 r. |na kwotę 8.734,46 zł | |- nr 4463 z dnia 30 maja 1997 r |na kwotę 14.841,47 zł | |- nr 4464 z dnia 30 maja 1997 r. |na kwotę 9.855,66 zł | |- nr 4563 z dnia 29 lipca 1997 r. |na kwotę 12.785,41 zł | |- nr 4763 z dnia 12 września 1997 r. |na kwotę 6.759,54 zł | |- nr 4226 z dnia 31 grudnia 1997 r. |na kwotę 28.907,82 zł. | Usługi konsultacji świadczone były w zakresie rekultywacji jezior (f-ry nr 4372; 4373 co wynika z opisu znajdującego się na odwrocie tych faktur), na pozostałych brak określenia rodzaju konsultacji. Wszystkie faktury zostały wystawione w oparciu o umowę z dnia 20 kwietnia 1994r., zawartą pomiędzy "A" Sp. z o.o. z siedzibą w B. a - C z siedzibą w E. Dania, pomimo, że umowa dotyczyła wyłącznie ogółu prac marketingowych związanych z promocją preparatów B przez ww. firmę duńską, co wynika z zapisu § l tej umowy. Zgodnie z § 3 pkt l umowy wynagrodzenie zostało ustalone w formie zryczałtowanej w wysokości 235 DK za każdą rozpoczętą godzinę wykładu, prelekcji, pokazu, spotkania. W wystawionych fakturach jako rodzaj usługi określono konsultacje bez bliższego sprecyzowania dokonanych w ramach tej usługi działań, określono ilość godzin, wymieniono nazwiska osób prowadzących - K. B. i C oraz stawkę wynagrodzenia. Izba Skarbowa zauważyła, że takie ogólnikowe przywołanie, że firma duńska świadczyła konsultacje bez wskazania na czym te usługi polegały nie może być uznane za wystarczające dla przyjęcia, że usługi te miały lub mogły mieć wpływ na uzyskane przychody. Obowiązek prawidłowego udokumentowania poniesionych wydatków oraz wskazanie ich związku z uzyskanym przychodem ciąży na podatniku, w przeciwnym razie wydatek będzie stanowił koszt z ekonomicznego punktu widzenia, nie będzie jednak stanowił kosztu uzyskania przychodów dla celów podatku dochodowego. Przepisy art. 21 i 22 cyt. ustawy o rachunkowości wyraźnie nakładają obowiązek określenia przedmiotu operacji gospodarczej zgodnie z jej rzeczywistym przebiegiem i datą jej wykonania. Dowód zawierający te dane jest podstawą zapisu w księgach rachunkowych. Ww. dowody Spółki nie spełniają wymogów prawidłowego udokumentowania zdarzeń gospodarczych. Ponadto stwierdzono, iż niektóre z faktur (np. z dnia 30 maja 1997r. nr 4463 i nr 4464, z dnia 31 grudnia 1997r. nr 4226) nie zostały sprawdzone pod względem merytorycznym i formalno-rachunkowym, co stanowi naruszenie przepisu art.21 ust.1 pkt 6 cyt. ustawy o rachunkowości. Biorąc pod uwagę stan faktyczny Inspektor Kontroli Skarbowej zasadnie stwierdził, że sporne wydatki w świetle art.15 ust.1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów. W trakcie kontroli materiałów dowodowych Inspektor wystąpił z pisemnym zapytaniem do Prezesa Spółki o dokładne sprecyzowanie przedmiotu usług i terminu ich wykonania. Przesłane wyjaśnienia są bardzo ogólne i nie wskazuj ą na czym konsultacje polegały i nie udokumentowano, że poniesione wydatki miały wpływ na uzyskanie przychodów. W jednym z wyjaśnień (załącznik Nr 32/3) do protokołu kontroli z dnia 22 marca 1999r. stwierdził, że koszty faktur wystawionych przez firmę duńską to "refakturowane koszty materiałów promocyjnych jak katalogi, opinie, filmy video, koszty wykładów, tłumaczeń, koszty próbek, wyników testów, badań weterynaryjnych, badań statystycznych prowadzonych przez moją firmę w gospodarstwach rolnych Danii". Z zakresu kosztów przedstawionych przez Prezesa Spółki należy stwierdzić, że niektóre elementy kosztów nie powinny obciążać Spółki "A" - importera B - a jego producenta jak np., koszty badań weterynaryjnych. Ponadto zauważa się, że promocja Bu była także w interesie firmy duńskiej, która świadczyła zakwestionowane usługi i była jedynym dostawcą tego środka do Spółki "A". Wg Izby na sposób rozliczeń Spółki miał wpływ fakt, iż reprezentujący firmę duńską C był jedynym udziałowcem i Prezesem Zarządu odwołującej się Spółki, a także udziałowcem w Spółkach z o.o. "D" i "E.". Odnosząc się do dowodów mających świadczyć wg Spółki o wykonanych usługach marketingowych (konsultacjach) (m.in. teksty zaproszeń i programy seminariów) Izba zauważyła, że na tych dokumentach figuruje Spółka "D", E., a nie Spółka "A". Nazwisk duńskich specjalistów figurujących w programach organizatorów seminariów nie spotyka się w fakturach za usługi konsultacji świadczone na rzecz "A" (każdorazowo są wymienieni K. B. i -C), a twierdzenie skarżącej, iż jest rzeczą obojętną na czyje zaproszenie przybywali Duńczycy jest bezzasadne, ponieważ wydatki związane z ich pobytem dotyczą innego podmiotu. Odnosząc się do zarzutu Spółki, iż pominięto fakt odbycia szeregu spotkań z hodowcami, samorządami lokalnymi, na dowód czego przedstawiono oświadczenia osób, z którymi spotykali się przedstawiciele firmy C oraz listę z wykazem osób i terminów spotkań należy uznać za bezzasadny, z uwagi na to, że dowody te są niespójne i nie znalazły potwierdzenia w postępowaniu dowodowym. W toku postępowania wyjaśniającego Inspektor Kontroli Skarbowej przesłuchał w charakterze świadków losowo wybrane osoby będące w wykazie sporządzonym przez Spółkę. Korzystając ze sporządzonego przez Spółkę zestawienia spotkań firmy duńskiej na temat ochrony środowiska i rekultywacji jezior w 1997r. kontrolujący przesłuchali na tę okoliczność w dniu 10 marca 2000 r. E. N., która w 1997r. pełniła funkcję Dyrektora Wydziału Rolnictwa i Ochrony Środowiska w Urzędzie Wojewódzkim, K. M. w 1997r. Zastępcę Dyrektora Wydziału Rolnictwa i Ochrony Środowiska w Urzędzie Wojewódzkim, H. Ł. Dyrektora Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych. Z zeznań ww. osób wynika, że współpraca została nawiązana przez Rząd Polski i Danii oraz Wojewodę i zaprzyjaźnione Województwo Danii w zakresie ochrony środowiska. Firma C realizowała program pomocy duńskiej dla województwa, który został zaakceptowany przez władze polskie i duńskie. Osoba Pana J. kojarzona jest przez świadków przesłuchania jako przedstawiciela Spółki z o.o. "D", lub juko przedstawiciela władz duńskich. Z uwagi na powyższe w ocenie Izby Skarbowej Inspektor Kontroli Skarbowej słusznie uznał, że konsultacje z zakresu rekultywacji jezior i ochrony środowiska nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów dla celów podatku dochodowego w świetle art.15 ust.1 cyt. ustawy, bowiem Spółka nie przedstawiła żadnych dokumentów potwierdzających, iż wydatek ten miał związek z przychodem, ponadto stwierdzono, że ani w roku podatkowym, ani w latach następnych Spółka nie osiągnęła przychodów związanych z rekultywacją jezior. Reasumując Izba Skarbowa stwierdziła, iż ponoszenie przez Spółkę wykazanych kosztów za usługi konsultingu nie znajduje ekonomicznego i racjonalnego uzasadnienia, a przede wszystkim brak jest związku przyczynowo-skutkowego między tymi kosztami, a uzyskanym przez Spółkę przychodem, zatem wydatki te nie stanowią kosztów uzyskania przychodu na podstawie art.15 ust.1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Na podstawie art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270) - zwanej dalej p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji w sprawie wysokości przychodów roku podatkowego i kosztów ich uzyskania jest całkowicie uzasadnione. Inspektor Kontroli Skarbowej zgromadził w toku dwukrotnych kontroli skarbowych dowody źródłowe oraz przesłuchał znaczną ilość osób w charakterze świadków, przeprowadził również dowód z przesłuchania wiceprezesa Spółki, uprawnionego do jej reprezentacji w celu wyjaśnienia, czy zachodzi związek przyczynowo-skutkowy między uwzględnionymi przez Spółkę w kosztach uzyskania przychodów wydatkami, a przychodami uzyskanymi w roku podatkowym. Zgodnie bowiem z powołanym w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji art.15 ust.1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art.16 ust.1 ustawy. Zasadnie również organy orzekające zastosowały w sprawie art.15 ust.4 ustawy, w myśl którego koszty uzyskania przychodów są potrącalne tylko w tym roku podatkowym, którego dotyczą. W oparciu o ten przepis nie uwzględniono w analizowanym roku kosztów dotyczących innych lat podatkowych. Przy ocenie spornych wydatków na usługi konsultacji zarówno Inspektor jak i Izba Skarbowa szczegółowo przeanalizowali uzgodnione w umowie z dnia 20 kwietnia 1994r. warunki rozliczenia usług tego rodzaju. Stwierdzono, że faktury wystawione przez firmę duńską C nie przedstawiają sposobów ustalenia należności, nie nawiązują do konkretnych zaszłości gospodarczych (okoliczności wykonania usług), wskutek czego zachodzi niemożliwość ich powiązania z przychodami strony skarżącej. W związku z tym, że ewidencja księgowa nie spełniała warunków wymaganych w ustawie z dnia 29 września 19994r. o rachunkowości (Dz.U. nr 121, poz.591 ze zm.) - do prowadzenia której - Spółka była zobowiązana na podstawie art.9 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, w szczególności warunku sprawdzalności (art.24 ust.1 i 4 ustawy) Inspektor UKS wyjaśniał - z zastosowaniem wszelkich możliwych dowodów - czego dotyczyły poszczególne faktury wystawione przez duńską firmę. Szczegółowa analiza pisemnych wyjaśnień Prezesa Spółki, zeznań świadków i dowodów z dokumentów doprowadziła organy orzekające w sprawie do konkluzji, że nie ma możliwości ustalenia, że sporne wydatki miały na celu uzyskanie przychodu przez skarżącą spółkę. Należy zauważyć, że jedyny udziałowiec spółki był równocześnie jedynym dostawcą "Bu", że oprócz Spółki "A" założył w Polsce Spółki z o.o. "D" i E., które funkcjonowały w Bydgoszczy pod tym samym adresem, że ponadto działał w ramach Fundacji F. W takiej sytuacji dowody potwierdzające obecność samego a P.H., jak również innych obywateli Danii w Polsce i ich udział w różnych seminariach, spotkaniach urzędowych firmowanych przede wszystkim przez "D", ale również przez Rząd Danii i inne instytucje, nie świadczą o tym, że koszty te związane były wyłącznie ze stosowaniem "B" i miały na celu sprzedaż tego towaru w Polsce przez Spółkę "A". Inspektor Kontroli Skarbowej w decyzji utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją Izby Skarbowej zasadnie podkreślił (str.44), że w kosztach uzyskania przychodów Spółki uwzględniono wydatki w wysokości 12.868 zł, dotyczące reklamy preparatu "B" w "Informatorze Paszowym" i "Trzodzie Chlewnej" i druku ulotek informacyjnych oraz koszty delegacji służbowych wiceprezesa Spółki, biorącego udział w promocji towaru. Ponadto Spółka zatrudniała w 1997r. dwie osoby na stanowisku "konsultant do spraw marketingowych". Zauważyć tez należy, że umowa zawarta 20 kwietnia 1994r. między "A" i P.H. dotyczyła ogółu usług marketingowych dotyczących "B", wykonywanych na terenie RP, natomiast z wyjaśnień P. H. (K 420-421) wynika, iż uwzględnione w spornych fakturach należności związane były również z wydatkami ponoszonymi przez Firmę na terenie Danii. Z powyższych rozważań wynika, iż Izba Skarbowa zasadnie stwierdziła, że postępowanie dowodowe nie potwierdziło, że koszty konsultacji naliczone w fakturach firmy C związane były ze sprzedażą w Polsce "B", lub że miały na celu uzyskanie przez Spółkę przychodu z innej działalności (rekultywacji jezior). W konsekwencji poniesione wydatki na podstawie art.15 ust.1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie stanowią kosztu uzyskania przychodów. Odnośnie do zwiększenia przychodu Spółki o wartość pracy świadczonej nieodpłatnie na rzecz Spółki przez M. K. Sąd stwierdził, iż przedstawiona w zaskarżonej decyzji szczegółowa argumentacja potwierdza, że M. K. w trzech spornych miesiącach, podobnie jak w pozostałym okresie roku wykonywał pracę na rzecz Spółki. Skoro przychodem, w myśl art.12 ust.1 pkt 2 ustawy jest również wartość otrzymanych nieodpłatnych świadczeń, zasadnie zwiększono te przychody o wskazaną w decyzji kwotę, wyliczoną na podstawie wysokości wynagrodzenia wypłaconego M. K. w pozostałych miesiącach. W świetle powyższych rozważań należało stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu istotnym dla wyniku sprawy, w związki z tym Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.151 p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi. IF