I SA/Gd 216/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Kraus, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w Wydziale I w dniu 27 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi A.B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 9 stycznia 2017 r., sygn. akt [...] w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego oddala skargę. Na podstawie tytułów wykonawczych nr [...], [...], [...], [...],[...],[...],[...], Prezydent Miasta, będący w niniejszej sprawie wierzycielem i organem egzekucyjnym, wszczął wobec A.B. egzekucję administracyjną obowiązku polegającego na zapłacie opłaty dodatkowej z tytułu nieopłacenia postoju pojazdu w strefie płatnego parkowania. Odpisy tytułów wykonawczych A.B. odebrał dnia 31 sierpnia 2016 r., o czym świadczy data i podpis na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Dnia 10 września 2016 r. A.B. złożył za pośrednictwem operatora pocztowego zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Postanowieniem z dnia 19 września 2016 r., Prezydent Miasta odmówił uwzględnienia zarzutów z uwagi na wniesienie ich z uchybieniem terminu. Pismem z dnia 5 października 2016 r. A.B. wniósł zażalenie na postanowienie Prezydenta Miasta. Rozpatrując sprawę w związku z wniesionym zażaleniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 9 stycznia 2017 r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z przepisami ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. w postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r. poz. 599 ze zm., dalej przywoływanej jako u.p.e.a.), zobowiązanemu przysługuje, w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu tytułu wykonawczego, prawo zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji ewidencyjnej. W niniejszej sprawie skarżący uchybił temu terminowi, co uniemożliwiło rozpoznanie merytoryczne ich treści. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A.B. wniósł o uchylenie wydanych rozstrzygnięć. Wskazując depresję jako przyczynę opóźnienia we wniesieniu zarzutów, podniósł brak podstaw prawnych do obciążenia opłatą dodatkową (k. 11). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Na wstępie należy wskazać, że w niniejszej sprawie przedmiotem oceny przez Sąd było postanowienie odmawiające uwzględnienia zarzutów wobec ustalenia, że zostały one wniesione po terminie. Wskazuje to zakres procedowania ze względu na podniesione przez skarżącego w skardze przyczyny uchybienia terminu. Przyczyny te nie mogą być przedmiotem obecnych rozważań albowiem brak jest w tej materii rozstrzygnięcia organu, a inicjatywę w zakresie złożenia do organu stosownego wniosku posiada jedynie skarżący. Mając zatem na uwadze zakres sprawy, Sąd przypomina, że w dniu 31 sierpnia 2016 r. A.B. doręczono odpisy tytułów wykonawczych nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...]. Wraz z odpisami tytułów wykonawczych A.B. otrzymał również zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego nr [...]. W odpisach tytułów wykonawczych znalazły się odpowiednie pouczenia o prawie zobowiązanego do zgłoszenia zarzutów. Natomiast w zawiadomieniu o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego pouczono o prawie wniesienia skargi na zajęcie egzekucyjne, do organu egzekucyjnego. W związku z odebraniem przez obowiązanego odpisów tytułów wykonawczych w dniu 31 sierpnia 2016 r. 7 - dniowy termin do wniesienia zarzutów upłynął w dniu 7 września 2016 r. Zobowiązany w dniu 9 września 2016 r. sporządził pismo, w którym zakwestionował istnienie obowiązku z uwagi na jego przedawnienie. Dnia 10 września 2016 r. zobowiązany złożył swe pismo za pośrednictwem operatora pocztowego. Organ pierwszej instancji zasadnie zatem przyjął, że pismo A.B. stanowi zarzut nieistnienia obowiązku z uwagi na jego przedawnienie (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.). Zobowiązany bowiem podniósł, że organ pierwszej instancji bezprawnie egzekwuje opłatę dodatkową, ponieważ obowiązek wniesienia tej opłaty uległ już przedawnieniu. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że organy prawidłowo ustaliły, że A.B. wniósł zarzuty z uchybieniem terminu do ich złożenia. Termin na wniesienie zarzutów upływał bowiem dnia 7 września 2016 r., natomiast zobowiązany złożył zarzuty w dniu 10 września 2016 r.. W świetle art. 27 § 1 pkt 9 w zw. z art. 33 § 1 pkt 1-10 i 34 u.p.e.a. uchybienie terminu do złożenia zarzutów powoduje bezskuteczność czynności zobowiązanego polegającej na zgłoszeniu do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Przyjęcie powyższego oznacza, że ani Prezydent Miasta, ani SKO nie były uprawnione do merytorycznego rozpatrzenia zarzutów, gdyż tylko skutecznie wniesione zarzuty mogły uruchomić działanie organu w zakresie ich merytorycznego rozpoznania. W tej sytuacji zaskarżone postanowienie uznać należało za prawidłowe. Kwestią dyskusyjną jest jaką formę winno przybrać wydane przez organ rozstrzygnięcie, przepisy u.p.e.a. nie regulują bowiem wprost tego zagadnienia. W przepisie art. 34 § 4 jest jedynie mowa, że organ egzekucyjny "wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego". Orzecznictwo sądów administracyjnych nie jest w tej mierze jednolite. W razie uchybienia terminu do wniesienia zarzutów niektóre sądy uznają, że powinno się wówczas oddalić zarzuty (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 15 stycznia 2009 r., sygn.. akt I SA/Bk 361/08), bądź pozostawić zarzuty bez rozpoznania (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 9 lipca 2008 r., sygn.. akt I SA/Po 443/08) albo też umorzyć postępowanie w przedmiocie zarzutów (por. wyrok NSA z dnia 24 października 2000 r., sygn.. akt I SA/Ka 712/99), bądź nie uwzględnić zarzutów z powodu ich wniesienia po upływie terminu (por. wyrok NSA z dnia 1 października 1999 r., sygn.. akt I SA/Lu 722/98; wyrok WSA w Łodzi z dnia 24 kwietnia 2008 r. sygn.. akt III SA/Łd 19/08, LEX nr 524102). Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd wskazany jako ostatni uznając, że prawidłowym rozstrzygnięciem jest odmowa uwzględnienia zarzutów z uwagi na uchybienie terminu do ich wniesienia. Skoro bowiem przepis art. 34 § 4 u.p.e.a. przewiduje wydanie postanowienia "w sprawie zgłoszonych zarzutów" to oznacza to, że w każdej sytuacji gdy zarzutów nie można uwzględnić, czy to dlatego, że są niezasadne, czy też dlatego, że nie zostały spełnione wymogi formalne do ich wniesienia, (np. uchybiono 7-dniowemu terminowi do ich wniesienia), należy odmówić ich uwzględnienia. Wskazane wyżej wątpliwości co do prawidłowej formy, w której organ odnieść się winien do spóźnionych zarzutów nie mają jednak istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, bowiem w żadnym przypadku organ egzekucyjny nie może merytorycznie rozpoznać wniesionych po upływie terminu zarzutów. O ocenie zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia decydowało więc to, czy według stanu na moment podjęcia postanowienia ziściły się przesłanki do jego wydania na podstawie art. 34 § 4 u.p.e.a. Sednem sprawy, w której organ egzekucyjny odmawia uwzględnienia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego jest więc ustalenie, w jakim dniu miało miejsce prawidłowe doręczenie tytułu wykonawczego oraz ustalenie kiedy zostały wniesione zarzuty. Organ egzekucyjny niezwłocznie po otrzymaniu zarzutów ma obowiązek dokonać wstępnych ustaleń, czy nie zachodzą powody wyłączające możliwość załatwienia sprawy co do istoty, w tym obowiązek weryfikacji, czy zarzuty zostały wniesione w ustawowym terminie. Reasumując sąd uznał, że skarga nie jest zasadna. Skarżący uchybił terminowi do wniesienia zarzutów i organy administracji z tego powodu trafnie odmówiły ich uwzględnienia. Rozpoznając sprawę sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego lub procesowego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił. DSz