I SA/Gd 226/14

Dnia 14 marca 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Sławomir Kozik po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G.G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 19 grudnia 2013 r., Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 rok postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniesionej na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 19 grudnia 2013 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r., skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika będącego doradcą podatkowym, złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania powyższej decyzji. Przedmiotowy wniosek uzasadniono oczywistym naruszeniem prawa zarówno procesowego jak i materialnego. Podniesiono również, że skarżąca jest obecnie wdową i otrzymuje rentę po zmarłym mężu w wysokości 1.900,- zł miesięcznie. Dodatkowo jest cały czas w depresji po śmierci męża. Próba wyegzekwowania tak dużej kwoty zaległości i to w sytuacji ewidentnej niesprawiedliwości – zarówno materialnoprawnej jak i procesowej, nie tylko mogłaby podważyć podstawę bytu skarżącej ale również pogłębić u skarżącej depresję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej powoływana jako "P.p.s.a."), Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z utrwalonym poglądem prezentowanym w orzecznictwie, we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności należy co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanki wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (zob. postanowienie NSA z dnia 10 kwietnia 2013 r., sygn. akt I FZ 93/13, LEX nr 1296480). Podkreślić należy, że argumentacja wniosku powinna być spójna, poparta faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie. Przy czym sąd administracyjny w razie braku takich dokumentów, czy to w aktach sprawy, czy też z powodu niedołączenia ich do wniosku nie jest uprawniony, przed rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie do wzywania strony o ich przedstawienie. W przypadku bowiem wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje - jak choćby w ramach instytucji prawa pomocy - możliwości skorzystania z uzupełniającego postępowania dowodowego. Wymaga również podkreślenia, że ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. A zatem strona występując z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinna uzasadnić, dlaczego uważa, że wykonanie zaskarżonego aktu narazi ją na znaczną szkodę lub niebezpieczeństwo trudnych do odwrócenia skutków. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie sądu, które także musi dokładnie wskazywać przyczyny wstrzymania lub odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji lub aktu. Tymczasem wniosek złożony w niniejszej sprawie zawiera ogólnikowe twierdzenia, że skarżąca jest obecnie wdową i otrzymuje rentę po zmarłym mężu w wysokości 1.900,- zł miesięcznie. Dodatkowo jest cały czas w depresji po śmierci męża. Próba wyegzekwowania tak dużej kwoty zaległości i to w sytuacji ewidentnej niesprawiedliwości – zarówno materialnoprawnej jak i procesowej, nie tylko mogłaby podważyć podstawę bytu skarżącej ale również pogłębić u skarżącej depresję. Ustosunkowując się do powyższej argumentacji zauważyć trzeba, że twierdzenie, strony odnośnie dużej kwoty zaległości nie mieści się w żadnej z okoliczności, o których stanowi art. 61 § 3 P.p.s.a. Niewątpliwie każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony stosunek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Sąd orzekający w sprawie podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w powołanym postanowieniu tegoż Sądu z dnia 10 kwietnia 2013 r., że wielkość tej należności w żaden sposób nie może być postrzegana jako znaczna szkoda, czy trudne do odwrócenia skutki. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowo-administracyjnym. Analizując pozostałą argumentację zaprezentowaną przez stronę uznać należy, że skarżąca nie wykazała, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca upatruje wypełnienia przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a. w stwierdzeniu, że próba wyegzekwowania tak dużej kwoty zaległości i to w sytuacji ewidentnej – jej zdaniem – niesprawiedliwości materialnoprawnej i procesowej, nie tylko mogłaby podważyć podstawę jej bytu ale również pogłębić u niej depresję. Odnosząc się do powyższego sformułowania podkreślić należy, że konieczne jest wykazanie szczegółowych przyczyn uzasadniających możliwość wystąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Nie jest bowiem wystarczające ogólnikowe odwołanie się do sytuacji zarówno finansowej (otrzymywanie renty po zmarłym mężu) i zdrowotnej (depresja po śmierci męża) bez poparcia tych twierdzeń konkretnymi faktami. Uzasadnienie wniosku powinno zatem odnosić się do konkretnych okoliczności odzwierciedlających możliwość zajścia zagrożeń, o których mowa w omawianym przepisie, a brak należytego uzasadnienia w tym zakresie uniemożliwia pozytywną dla strony ocenę takiego wniosku. Konieczność uwzględnienia w postępowaniu sądowo-administracyjnym całości akt sprawy nie oznacza, że sąd w odniesieniu do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu miałby się domyślać lub przewidywać, jakie zajdzie realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie brak jest konkretnych okoliczności wskazujących na możliwość spełnienia subiektywnych obaw skarżącej. Nie wskazała ona bowiem jakichkolwiek dokumentów źródłowych odzwierciedlających jej sytuację zarówno finansową jak i zdrowotną. Konkludując, w ocenie WSA w Gdańsku skarżąca nie wykazała, że zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 P.p.s.a. Nie jest bowiem wystarczający sam wywód skarżącej co do jej obaw w tym zakresie. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest w danej sprawie obiektywnie zasadne. Twierdzenia zaś wnioskodawczyni powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jej sytuacji finansowej oraz majątkowej. W tej sytuacji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, orzekł jak w postanowieniu na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a.