I SA/Gd 227/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Kwarcińska po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. O. w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za II kwartał 2008 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. I SA/Gd 227/14 UZASADNIENIE W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, skarżący A. O. złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej. Uzasadniając złożony wniosek wskazał, że skutkiem wydania zaskarżonej decyzji było określenia skarżącemu zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. w kwocie 44.349 zł, nadanie decyzjom organów podatkowych rygoru natychmiastowej wykonalności oraz wystawienie tytułów wykonawczych. Podkreślił, że organy nie wyraziły zgodny na wskazane przez skarżącego sposoby zabezpieczenia określonych w decyzjach wymiarowych zobowiązań podatkowych i wszczęto postępowanie egzekucyjne. W wyniku wszczętej egzekucji skarżący pozbawiony został środków finansowych na zaspakajanie bieżących potrzeb, zaś jej dalsze prowadzenie może spowodować zagrożenia dla dalszego funkcjonowania prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej. W ocenie skarżącego, z uwagi na nieposiadanie przez niego wystarczających środków na uiszczenie zaległych zobowiązań podatkowych, zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednakże wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi zostać w sposób dostateczny uzasadniony, tj. należy wskazać na okoliczności, z których wynikałoby, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (tak: J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 188, również postanowienie NSA z 30 listopada 2004 r., GZ 120/04). W sytuacji gdy chodzi o decyzję rodzącą obowiązek zapłaty określonej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem podatnika, koniecznym jest zobrazowanie okoliczności wskazujących na trudną sytuację materialną oraz wykazanie, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem skutków trudnych do odwrócenia. Tymczasem w niniejszej sprawie skarżący poza twierdzeniem, że wykonanie zaskarżonej decyzji skutkowałoby trudnymi do odwrócenia konsekwencjami i zagraża kontynuacji prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, swych twierdzeń w żadnym stopniu nie uprawdopodobnił. Aby możliwym było podjęcie rozstrzygnięcia, którego domaga się wnioskodawca, to on musi uprawdopodobnić podnoszone we wniosku okoliczności, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (por. postanowienia NSA z 26 listopada 2007 r., II FZ 338-339/07 oraz z 18 marca 2010 r., II FSK 502/09). Skarżący nie przedstawił natomiast żadnych dokumentów obrazujących wysokość posiadanych przez niego środków utrzymania, uzyskiwanych dochodów oraz niezbędnych wydatków wskazujących na realne wystąpienie niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Co więcej, poza kwotą zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych, nie podał jakichkolwiek danych w tym zakresie. W tym miejscu wskazać należy, że trudna sytuacja finansowa strony nie może sama w sobie świadczyć o spełnieniu przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. nie są przesłankami tożsamymi z tymi przewidzianymi w ramach przyznania prawa pomocy. Wskazać też należy, iż w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.) wprowadzone zostały ograniczenia w prowadzeniu egzekucji (por. art. 8-10). Ograniczenia te gwarantują zachowanie zobowiązanemu i jego rodzinie warunków wystarczających, według ustawodawcy do humanitarnej egzystencji, choć niewątpliwie w gorszych standardach niż przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Pogorszenie jednak warunków egzystencji wnioskodawcy nie stanowi jeszcze powodu, aby wstrzymywać wykonanie ostatecznej decyzji administracyjnej (zob. postanowienia NSA z 24 października 2005 r., II GZ 111/05 i z 28 września 2011 r., I FZ 219/11). Dlatego też przywołane przez skarżącego okoliczności, które nie zostały uprawdopodobnione żadnymi dowodami, same w sobie nie przesądzają, że przymusowa realizacja decyzji wywoła skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wnioskodawca nie podjął przy tym nawet próby skonkretyzowania i wykazania, że wszczęcie egzekucji zaległości spowodowałoby utratę płynności finansowej i konieczność zakończenia prowadzonej działalności gospodarczej. Sam fakt istnienia obowiązku wykonania decyzji nawet opiewającej na znaczną kwotę nie może stanowić przesłanki motywującej wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Konieczność zapłaty zaległego podatku i związane z tym uszczuplenie majątku wnioskodawcy są zwykłym następstwem takiej decyzji. Obowiązkiem wnioskodawcy było uprawdopodobnienie, że na skutek egzekucji zaległości grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku realizacji zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. W niniejszym przypadku za uwzględnieniem wniosku mogłaby przemawiać wysoka kwota egzekwowanych zobowiązań podatkowych (74.649 zł), jednakże Sąd nie mógł odnieść tej kwoty do rzeczywistej sytuacji majątkowej skarżącego. Jak już wyżej podkreślono nie dołączył on do wniosku żadnych dokumentów, uniemożliwiając tym samym Sądowi dokonanie oceny faktycznego wpływu wykonania przedmiotowej decyzji na możliwość wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.