I SA/Gd 231/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędziowie NSA Alicja Stępień (spr.),, WSA Ewa Wojtynowska, Protokolant Zuzanna Baca, po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. z siedzibą w U. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 24 stycznia 2005 r. nr [...] w przedmiocie zaliczenia wpłaty dokonanej przez płatnika na poczet zaległości podatkowej oddala skargę. I SA/Gd 231/05 U z a s a d n i e n i e Postanowieniem z dnia [...] r. Naczelnik Urzędu Skarbowego dokonaną przez płatnika "A" Spółka z o.o. wpłatę z dnia 21.10.2004 r. w kwocie [...] zł zaliczył na poczet zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za miesiąc maj, czerwiec i lipiec 2004 r. Wpłacona kwota zaliczona została odpowiednio w wysokości [...] zł na należność główną oraz w wysokości [...] zł na odsetki za zwłokę. Pismem z dnia 09.11.2004 r. "A" Spółka z o.o. złożyła zażalenie na powyższe postanowienie wnosząc o jego uchylenie w części dotyczącej naliczania odsetek za zwłokę. W uzasadnieniu Spółka podnosi, iż jej zdaniem status zakładu pracy chronionej został przez nią utracony z dniem 20.10.2004 r. tj. po upływie 14 dni po otrzymaniu decyzji Wojewody Nr [...] o umorzeniu postępowania w związku z cofnięciem odwołania. Zdaniem Spółki złożenie przez nią odwołania od decyzji Wojewody stwierdzającej, że z dniem 01.05.2004 r. przestała spełniać wymogi określone dla zakładów pracy chronionej spowodowało zgodnie z art. 130 § 2 K.p.a. wstrzymanie wykonania tej decyzji. Dopiero po uprawomocnieniu się decyzji, na podstawie której "A" Sp. z o.o. przestała być zakładem pracy chronionej od 01.05.2004 r. zostały dokonane odpowiednie korekty deklaracji PIT-4 i wpłaty. W przypadku tych wpłat nie występuje zwłoka w płatnościach podatku stąd nie wystąpiły odsetki za zwłokę. Organ odwoławczy postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Pismem z dnia 21.02.2005 r. "A" Sp. z o.o. złożyła skargę na to postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. W skardze strona zarzuca, iż wydając zaskarżone postanowienie organ podatkowy nie uwzględnił w należytym stopniu uwarunkowań ustawowych zapisanych w ustawie z dnia 27.08.1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Zdaniem strony nie ma w niej przepisu, że prowadzący zakład pracy chronionej powinien według własnego uznania odstępować od obowiązków czy też uprawnień zakładu pracy chronionej w zakresie czynności o charakterze podatkowym na podstawie własnej oceny, że jego zakład nie spełnia warunków, jakie spełniać powinien taki zakład. Zdaniem strony złożona w dniu 21.10.2004 r. korekta deklaracji PIT-4 oraz dokonana wpłata kwoty wynikająca z tych korekt mogła nastąpić dopiero po uprawomocnieniu się decyzji Wojewody stwierdzającej utratę przez Spółkę statusu zakładu pracy chronionej tj. 20.10. 2004 r. W związku z powyższym skarżący podnosi, iż Spółka nie była w zwłoce, zatem naliczenie odsetek za zwłokę od zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych jest nieuzasadnione i stanowi naruszenie następujących przepisów prawa: - art. 28, art. 30 ust. 1 i 3 oraz art. 33 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, - art. 130 § 1 i 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, - art. 38 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r o podatku dochodowym od osób fizycznych. Mając na uwadze powyższe wnosi o uchylenie zaskarżonych postanowień Dyrektora Izby Skarbowej w całości, oraz uchylenie postanowień organu podatkowego pierwszej instancji w części, w której naliczone zostały odsetki za zwłokę od zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych. Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Z przepisu art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Jego wykładnia wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony granicą praw i obowiązków Sądu wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami mianowicie: legalnością działań organu podatkowego oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Powyższe oznacza, że Sąd naruszyłby ten przepis jedynie wówczas, gdyby przekroczył określone wyżej granice danej sprawy albo gdyby ograniczył się w ocenie legalności do tylko zarzutów i wniosków skargi. Tak rozumiejąc rolę Sądu w niniejszej sprawie, Sąd uznał że w ustalonym stanie faktycznym skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem wbrew zarzutom zaskarżone orzeczenie nie narusza prawa. Zgodnie z art. 30 ust. 3 ustawy z dnia 27.08.1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. Nr 123, poz. 776 ze zm.) Wojewoda podejmuje decyzję stwierdzającą utratę przyznanego statusu zakładu pracy chronionej w razie niespełnienia warunków i obowiązków, o których mowa w art. 28 i 33 ust. 1 i 3 ustawy. Decyzja stwierdzająca utratę przyznanego statusu zakładu pracy chronionej jest decyzją deklaratoryjną. Decyzja taka pozbawia statusu zakładu pracy chronionej od dnia, w którym pracodawca przestał spełniać warunki wymagane prawem dla posiadania tego statusu. Zgodnie z art. 30 ust. 4 ustawy, pracodawca jest zobowiązany do zawiadomienia organu administracyjnego o każdej zmianie dotyczącej spełnienia warunków i realizacji obowiązków, o których mowa w art. 28 oraz art. 33 ust. 1 i 3 ustawy. Jeżeli tego nie zrobi to ponosi konsekwencje wynikające z naruszenia przez niego prawa. Jak wynika z treści skargi strona w dniu 10.05.2004 r. poinformowała Wojewodę, że od dnia 01.05.2004 r. nie spełnia warunków zakładu pracy chronionej. O utracie z tym dniem statusu zakładu pracy chronionej Wojewoda orzekł decyzją z dnia [...] r. Nr [...]. Jak wskazano wyżej jest to decyzja deklaratoryjna sankcjonująca stan powstały w momencie w którym ustały warunki kwalifikujące Spółkę jako zakład pracy chronionej i przestała ona korzystać z przywilejów przysługujących zakładom pracy chronionej. Bez znaczenia w sprawie jest, iż decyzja Nr [...] umarzająca postępowanie odwoławcze w związku z wycofaniem przez stronę odwołania wydana została w dniu [...] r. Nie ma także znaczenia fakt, iż z momentem wniesienia odwołania nastąpiło wstrzymanie decyzji z mocy prawa. Wstrzymanie wykonania decyzji w oparciu o przepisy art. 130 ustawy z dnia 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr. 98, poz. 1071) skutkowało tym, iż organ podatkowy do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie nie mógł zastosować art. 30 ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. Nr 8, poz. 60 z 2005 r.) tj. wydać decyzji o odpowiedzialności podatkowej płatnika jak też dochodzić tych należności w drodze przymusu administracyjnego. Do rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie istotne jest to, iż Spółka korzystając z uprawnienia wynikającego z art. 81 § 2 pkt 1a Ordynacji podatkowej złożyła w dniu 21.10.2004 r. korektę deklaracji za okres od miesiąca maja do września 2004 r., z których wynikło, iż Spółka na dzień ich złożenia była w zwłoce jako płatnik z zapłatą podatku dochodowego począwszy od miesiąca maja 2004 r. W związku z powyższym mając na uwadze art. 53 ustawy Ordynacja podatkowa, który mówi, że od zaległości z zastrzeżeniem art. 54 naliczane są odsetki za zwłokę, dokonując wpłaty zaległego podatku skarżąca Spółka winna wraz z należnością główną posiadanej zaległości zapłacić także należne odsetki za zwłokę. W związku z powyższym dokonaną przez Spółkę w dniu 21.10.2004 r. wpłatę w kwocie [...] zł organ podatkowy postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa tj. art. 55 § 2 Ordynacji zaliczył na należność główną zaległości oraz na odsetki za zwłokę. W świetle obowiązujących przepisów prawa organ podatkowy nie miał podstaw do odstąpienia od zaliczenia z urzędu dokonanej wpłaty na poczet zaległych zobowiązań podatkowych, ustawodawca bowiem nie pozostawia organom podatkowym wyboru nakazując określony sposób postępowania. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone orzeczenie nie narusza prawa. W tej sytuacji orzeczono o oddaleniu skargi (art. 151 ustawy p.p.s.a.). AR