I SA/Gd 248/25

Dnia 21 maja 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Irena Wesołowska po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2025 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.Z. o wymierzenie organowi grzywny w związku z niewykonaniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 15 października 2024 r. sygn. akt I SA/Gd 277/24 p o s t a n a w i a: 1. odrzucić skargę 2. zwrócić skarżącemu kwotę 100 zł (sto złotych) uiszczoną tytułem wpisu od skargi Wyrokiem z 15 października 2024 wydanym w sprawie pod sygn. akt I SA/Gd 277/24, ze skargi J.Z., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił czynność Gdańskiego Urzędu Pracy w przedmiocie odmowy przyznania dotacji. Pismem z 9 marca 2025 r. J.Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na niewykonanie wskazanego wyroku oraz zwrócił się o wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935) - dalej jako p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Tytułem wstępu wyjaśnienia wymaga, że badanie merytorycznej zasadności skargi każdorazowo poprzedza analiza jej dopuszczalności. Postępowanie sądowoadministracyjne może toczyć się bowiem wyłącznie na podstawie prawnie dopuszczalnej i skutecznie wniesionej skargi bowiem zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w razie niedopuszczalności skargę odrzuca się bez merytorycznej oceny jej zasadności. Na podstawie art. 154 § 1 p.p.s.a. w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Tym samym skarga ta nie jest dopuszczalna w odniesieniu do wyroków innych, aniżeli te, które uwzględniają skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania (por. postanowienie WSA we Wrocławiu z 17 września 2021 r., IV SA/Wr 600/21, www.orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej jako: CBOSA). Powyższe brzmienie przepis art. 154 § 1 p.p.s.a. otrzymał w wyniku nowelizacji, dokonanej na podstawie art. 1 pkt 42 lit. a ustawy z 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015r. poz. 658), która weszła w życie 15 sierpnia 2015 r. W brzmieniu obowiązującym do 15 sierpnia 2015 r. omawiany przepis stanowił, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Ww. zmiana art. 154 p.p.s.a. ograniczyła wniesienie skargi na niewykonanie wyroku sądu administracyjnego wyłącznie do wyroku uwzględniającego skargę, której przedmiotem była bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ. W wyniku dokonanej nowelizacji wyłączono natomiast dopuszczalność wniesienia skargi na niewykonanie wyroku uchylającego lub stwierdzającego nieważność aktu lub czynności. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych zasadniczą przesłanką do zastosowania art. 154 § 1 p.p.s.a. i wymierzenia organowi grzywny jest ustalenie, że organ administracji nie wykonał wyroku sądu uwzględniającego skargę strony na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Uzasadnieniem omawianej regulacji prawnej jest swoista "recydywa" organu administracji przejawiająca się w pierwotnym uwzględnieniu skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania i ponownym naruszeniu polegającym na zignorowaniu wydanego w tej sprawie wyroku sądu. Istotą tego postępowania jest wymierzenie grzywny organowi za niewykonanie wyroku (por. wyrok WSA w Łodzi z 23 maja 2019 r. III SA/Łd 72/19, CBOSA). Celem skargi tego rodzaju jest bowiem przymuszenie organu do działania w sytuacji, gdy ignoruje on orzeczenie sądu i nie podejmuje czynności, do których został przez sąd zobowiązany. Skarga jest środkiem ostatecznym służącym wymuszeniu na organie załatwienia sprawy (por. wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 8 lipca 2020 r., II SA/Go 29/20, CBOSA). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wyjaśnić należy, że w rozpoznawanej sprawie ze skargą na niewykonanie wyroku wystąpił skarżący, w odniesieniu do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, którym uchylono czynność organu administracyjnego w przedmiocie odmowy przyznania dotacji. Mając powyższe na uwadze Sąd doszedł do przekonania, że w przedmiotowej sprawie skarga, o której mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a. nie przysługuje, albowiem powołany przepis dotyczy wyłącznie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Z treści skargi wynika zaś jasno, że skarżący zarzuca organowi niewykonanie wyroku, który nie był wyrokiem uwzględniającym skargę na bezczynność ani na przewlekłe prowadzenie postępowania. Był to bowiem wyrok uchylający czynność organu administracyjnego. Wniesiona do Sądu skarga, w której strona, w odniesieniu do wskazanego wyroku, domaga się wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 154 § 1 p.p.s.a. jest zatem niedopuszczalna i nie może podlegać merytorycznej weryfikacji. Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie należy do właściwości sądu administracyjnego, a zatem jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a. O zwrocie uiszczonego wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.