I SA/Gd 259/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Woźniak, Sędziowie Sędzia NSA Alicja Stępień, Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Sylwia Górny, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 26 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi I. B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 4 stycznia 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego 1. oddala skargę; 2. przyznaje od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku - na rzecz radcy prawnego J. J. kwotę 295, 20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Decyzją z dnia 28 sierpnia 2006 r. Naczelnik Urzędu Celnego, w związku z nielegalnym wprowadzeniem na Polski Obszar Celny samochodu osobowego marki Ford Fiesta rok produkcji 1991, określił pani I. B. wysokość długu celnego w kwocie 10.877 zł, zaś decyzją z dnia 16 kwietnia 2007 r. określił dodatkowo z tego tytułu wysokość podatku akcyzowego w kwocie 8.592 zł oraz wysokość podatku od towarów i usług w kwocie 4.798 zł. Dyrektor Izby Celnej, działając jako wierzyciel, wystawił w dniu 2 stycznia 2008 r. na panią I. B. trzy tytuły wykonawcze o numerach: [...],[...]oraz [...]i skierował zgodnie z właściwością do organu egzekucyjnego - Dyrektora Izby Celnej, celem prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Tytuły wykonawcze zostały doręczone pani I. B. przez poborcę skarbowego w dniu 19 lutego 2008 r. Dyrektor Izby Celnej trzema zawiadomieniami, odpowiednio z dnia 6 marca 2008 r., 27 marca 2009 r. oraz 6 sierpnia 2009 r. dokonał skutecznego zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wynagrodzenie u dłużnika zajętej nieruchomości będącego pracodawcą w A sp. z o.o., następnie w B – Z. K. oraz w C A. R. Dłużnikowi zajętej wierzytelności przedmiotowe zawiadomienia doręczono odpowiednio w dniu 11 marca 2008 r., 2 kwietnia 2009 r. oraz w 11 września 2009 r., zaś zobowiązanej odpisy zawiadomień doręczono w dniu 17 marca 2008 r., 8 kwietnia 2009 r. i 25 sierpnia 2009 r. Pismem z dnia 13 maja 2011 r. Dyrektor Izby Celnej wezwał panią I. B. do dobrowolnej zapłaty należności wynikających z decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 16 kwietnia 2007 r. objętej tytułem wykonawczym o nr [...] oraz decyzji z dnia Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 18 sierpnia 2006 r. objętej tytułem wykonawczym o nr [...]. W piśmie z dnia 2 czerwca 2011r. skierowanym do wierzyciela - Dyrektora Izby Celnej pani I. B. wystąpiła z żądaniem wydania postanowienia o umorzenie postępowania egzekucyjnego od zaległości podatkowych, liczonych od dnia 10 września 2003 roku. Wskazała, że pomimo comiesięcznych odprowadzanych wpłat na konto wierzyciela jest oczywiste, że w związku z minimalnym wynagrodzeniem nie jest w stanie do końca swojej pracy zawodowej spłacić zadłużenia bez uszczerbku dla jej egzystencji oraz egzystencji jej dziecka. Podniosła nadto, że naliczane przez wierzyciela kwoty przewyższają wydatki egzekucyjne. Pismem z dnia 17 czerwca 2011r. Dyrektor Izby Celnej przekazał powyższy wniosek Dyrektorowi Izby Celnej do rozpoznania zgodnie z właściwością. Postanowieniem z dnia 7 lipca 2011r. Dyrektor Izby Celnej odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych nr [...],[...] i [...] z dnia 2 stycznia 2008 r. Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpoznaniu zażalenia, postanowieniem z dnia 2 września 2011r. uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji uznając, że postanowienie o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego było przedwczesne, gdyż nie wykonano wszystkich prawem przewidzianych czynności zmierzających do prawidłowego ustalenia charakteru żądania skarżącej. Ponownie rozpoznając wniosek, Dyrektor Izby Celnej, działając w trybie art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), pismem z dnia 19 września 2011r. wezwał panią I. B. do sprecyzowania treści żądania poprzez wskazanie przesłanek wymienionych w art. 59 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), w oparciu o zaistnienie których wnosi ona o umorzenie postępowania egzekucyjnego, a także o wskazanie numerów tytułów wykonawczych, które obejmuje swoim wnioskiem. Pani I. B. pismem z dnia 25 września 2011r. podtrzymała treść uprzednio zgłoszonych argumentów i uściśliła, że kwestionuje istnienie dochodzonego obowiązku podatkowego, gdyż nie jest właścicielką samochodu, pojazdu i dokumentów nie posiada, co powoduje konieczność umorzenia postępowania egzekucyjnego, z uwagi na błąd co do osoby zobowiązanej. W ocenie skarżącej w niniejszej sprawie przesłanką umorzenia postępowania egzekucyjnego jest nieprawidłowe rozpoznanie sprawy, dowolne naliczanie kwot podatkowych, brak powiadomień o toczącym się postępowaniu oraz brak samochodu. Wskazała nadto, że nie ma możliwości zabezpieczyć naliczonych kosztów egzekucyjnych, a co dopiero wyliczonych innych stawek. W jej ocenie organ rozpoznając przedmiotowy wniosek winien się kierować j ej trudną sytuacją materialną, W dniu 10 października 2011 r. Dyrektor Izby Celnej przesłał powyższe pismo do wierzyciela - Izby Celnej celem zajęcia stanowiska, jednocześnie informując o całkowitej spłacie naliczonych kosztów egzekucyjnych i zobowiązań objętych tytułem wykonawczym nr [...] oraz o pozostających do zapłaty należnościach objętych tytułami wykonawczymi o numerach: [...]i [...]wraz z odsetkami. Dyrektor Izby Skarbowej pismem z dnia 26 października 2011 r., działając w charakterze wierzyciela wypowiedział się w sprawie powyższego wniosku i uznał za zasadne dalsze prowadzenie postępowania egzekucyjnego w oparciu o przedmiotowe tytuły wykonawcze. Postanowieniem z dnia 10 listopada 2011 r. Dyrektor Izby Celnej odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych nr [...]i [...]z dnia 2 stycznia 2008 r. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ wskazał, że adresatem decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 28 sierpnia 2006r. oraz z dnia 16 kwietnia 2007r. jest pani I. B. Konsekwencją pozostawania tych aktów w obiegu prawnym jest prowadzone administracyjne postępowanie egzekucyjne do majątku zobowiązanej. Wskazano przy tym, że zobowiązana kwestionująca prawidłowość konkretyzacji normy prawa materialnego nie może dochodzić swoich racji w postępowaniu egzekucyjnym. Zdaniem organu w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania dyspozycja art. 59 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w związku z zaspokojeniem w toku dotychczas prowadzonej egzekucji administracyjnej do majątku pani I.B., powstałych kosztów egzekucyjnych i wydatków. W zażaleniu na powyższe rozstrzygnięcie pani I. B. zarzuciła brak uwzględnienia zgłoszonych przesłanek umorzenia postępowania egzekucyjnego, powodujące brak rzeczowego i zgodnego z wymogami prawnymi potraktowania żądania w tym zakresie. W jej odczuciu organ egzekucyjny w wydanym rozstrzygnięciu uchylił się od merytorycznej oceny zasadności ponoszenia zaległości podatkowych, czego konsekwencją jest ponowienie wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia 4 stycznia 2012 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu, przywołując treść art. 15 k.p.a. a także art. 59 § 1 pkt 2 i 3 oraz art. 59 § 2 u.p.e.a., Dyrektor wskazał, że w wbrew twierdzeniu strony w niniejszej sprawie obowiązek podatkowy powstał, a jego wymagalność wynika z pozostających w obrocie prawnym dwóch decyzji Naczelnika Urzędu: z dnia 28 sierpnia 2006r. i z dnia 16 kwietnia 2007r., nakładających obowiązki podatkowe na panią I. B. Adresatem tych decyzji - zarówno z dnia 28 sierpnia 2006r. orzekającej zaległość z tytułu cła w kwocie należności głównej 10.877 zł za okres 09/2003 oraz z dnia 16 kwietnia 2007r. orzekającej zaległość w podatku akcyzowym w kwocie należności głównej 68.592 zł i w podatku VAT w kwocie należności głównej 4.798 zł za okres 06/2007r. - jest pani I. B. Fakt pozostawania w obrocie prawnym powyższych decyzji determinuje obowiązek prowadzenia przez Dyrektora Izby Celnej postępowania egzekucyjnego do majątku pani I. B. Organ nie podzielił jednocześnie stanowiska strony odnośnie braku istnienia obowiązku związanego z błędem co do osoby zobowiązanego. Podkreślił, że błąd co do osoby stanowi podstawę umorzenia postępowania wówczas, gdy w tytule wykonawczym została wskazana jako zobowiązany osoba, na której nie ciąży obowiązek. W niniejszej sprawie taka okoliczność nie zachodzi, gdyż w tytule wykonawczym została wskazana ta sama osoba, która została wskazana w orzeczeniu będącym podstawą jego wystawienia. Organ odwoławczy nie podzielił również argumentacji strony odnośnie braku powiadomienia jej o toczącym się postępowaniu oraz zarzutu braku doręczenia upomnienia wskazując, że brak uregulowania przez panią I. B. w terminach określonych w decyzjach z dnia 28 sierpnia 2006 r. oraz z dnia 16 kwietnia 2007 r. zaległości publicznoprawnych skutkował przesłaniem przez wierzyciela do zobowiązanej pisemnego upomnienia z dnia 28 listopada 2007 r. W tym też dniu wierzyciel – Dyrektor Izby Celnej– wezwał zobowiązaną do wykonania ciążących obowiązków podatkowych z zagrożeniem wszczęcia egzekucji. Pani I. B. przedmiotowe upomnienia odebrała w dniu 7 grudnia 2007 r. Organ odwoławczy wskazał również, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że zobowiązana była każdorazowo powiadamiana o toczącym się postępowaniu. Odnosząc się do trudnej sytuacji materialnej zobowiązanej organ odwoławczy podniósł, że zadaniem organu egzekucyjnego było w tym przypadku zbadanie celowości dalszego prowadzenia postępowania egzekucyjnego do majątku zobowiązanej przez pryzmat efektywności dotychczasowych działań organu egzekucyjnego. Organ nie negując trudnej sytuacji materialnej zobowiązanej wskazał, że brak w niniejszej sprawie podstaw do zastosowania dyspozycji przepisu art. 59 §2 u.p.e.a., gdyż w efekcie prowadzonej egzekucji administracyjnej prowadzonej do majątku pani I. B., wskutek zastosowanego środka egzekucyjnego w postaci zajęcia wynagrodzenia za pracę z uwagi na prowadzoną efektywną egzekucję nastąpiło całkowite zaspokojenie kosztów egzekucyjnych, w tym opłaty manipulacyjnej, opłaty za zajęcie wynagrodzenia za pracę oraz wydatków egzekucyjnych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pani I. B. wniosła o uchylenie postanowienia organu I i II instancji. W skardze ponowiła argumentację podnoszoną w zażaleniu, w szczególności wskazując, że nigdy nie była właścicielem jak również nigdy nie była w posiadaniu pojazdu używanego marki Ford Fiesta. Nigdy także nie podpisywała żadnej umowy dotyczącej zakupu powyższego samochodu dla niej, nie sprowadziła przedmiotowego samochodu z zagranicy, nigdy nie kupowała samochodu z zagranicy, nigdy nie przebywała poza granicami Polski. Wskazała nadto, że odwołała się decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 28 sierpnia 2006 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia odwołania, jednakże na dzień wniesienia skargi wniosek powyższy pozostał bez odpowiedzi. Dodatkowo podniosła, że w sprawie nie wyjaśniono i nie rozważono wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności, czym naruszono art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., przy czym zarzut ten dotyczy również organu II instancji, który poprzestał na gołosłownym potwierdzeniu uzasadnienia decyzji organu I instancji. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację jak w zaskarżonym postanowieniu. Pismem z dnia 12 czerwca 2012 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia lub o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że organ oceniając składany przez stronę wniosek o umorzenie postępowania w trybie art. 59 § 2 u.p.e.a. nie uwzględnił jej trudnej sytuacji majątkowej. Końcowo wniósł o zasądzenie kosztów z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Sąd administracyjny w granicach swojej właściwości bada zgodność zaskarżonych orzeczeń z prawem. Skarga nie jest zasadna. Istotą umorzenia postępowania egzekucyjnego jest przerwanie postępowania, uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych oraz rozstrzygnięcie o dalszym nieprowadzeniu postępowaniu. Umorzenie postępowania egzekucyjnego następuje wówczas, gdy w jego toku zaistnieją przesłanki o charakterze trwałym, które powodują, że dalsze prowadzenie postępowania jest niemożliwe albo niecelowe. Przyczyny uzasadniające umorzenie zostały enumeratywnie wymienione w art. 59 u.p.e.a. I tak, zgodnie z treścią § 1 tego przepisu postępowanie egzekucyjne umarza się: 1) jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania; 2) jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał; 3) jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa; 4) gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego; 5) jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny; 6) w przypadku śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z osobą zmarłego; 7) jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu; 8) jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania; 9) na żądanie wierzyciela; 10) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach. Zgodnie z treścią § 2 cyt. przepisu postępowanie egzekucyjne może być umorzone w przypadku stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. W niniejszej sprawie skarżąca wniosła o umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 2 u.p.e.a. wskazując na swoją trudną sytuację materialną. Podniosła również argumentację dotyczącą nieistnienia obowiązku z uwagi, że nigdy nie była właścicielem samochodu, za który powstał obowiązek podatkowy (art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a.) oraz wskazała na błąd co do osoby zobowiązanego (art. 59 § 1 pkt 4 u.p.e.a.). W pierwszej kolejności odnosząc się do zarzutu dotyczącego nieistnienia obowiązku wskazać należy, celem postępowania orzekającego (podatkowego), jak i postępowania egzekucyjnego jest doprowadzenie do realizacji normy prawa materialnego. Postępowanie egzekucyjne jest postępowaniem wykonawczym względem postępowania orzekającego. Wspólność celu postępowania orzekającego i egzekucyjnego (realizacja normy materialnej) nie oznacza jednak wspólności przedmiotu, gdyż przedmiot każdego z postępowań jest odrębny. Powoduje to ich wyłączność, wobec czego konkretyzacja normy prawa materialnego i jej weryfikacja nie może być przedmiotem postępowania egzekucyjnego (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 5 listopada 2009 r., sygn. akt I SA/Wr 410/09, wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 listopada 2011 r., sygn. akt III SA/Wa 1892/10 – publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z art. 29 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny bada tylko dopuszczalność egzekucji administracyjnej (ustala czy egzekucyjnie oznaczony obowiązek jest dopuszczalny, czy tytuł wykonawczy jest prawidłowo wystawiony i czy doręczone zostało upomnienie). Nie jest jednak uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Badanie przez organ egzekucyjny istnienia i wymagalności obowiązku prowadziłoby do wkroczenia w sferę merytorycznej oceny podstawy do wystawienia tytułu wykonawczego przez wierzyciela. Zobowiązany, kwestionując prawidłowość konkretyzacji normy prawa materialnego, nie może dochodzić swoich racji w postępowaniu egzekucyjnym, lecz może żądać weryfikacji decyzji w postępowaniu orzekającym lub składając skargę do sądu administracyjnego (por. D. Jankowiak: Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Komentarz 2007, Oficyna Wydawnicza Unimex, s. 79; B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne i sądowo administracyjne, Warszawa 2009 r. s.478-479). Skoro strona skarżąca twierdzi, że nie była właścicielem samochodu, w związku z którym powstał obowiązek publicznoprawny, nie sprowadzała pojazdu i nigdy nie była w jego posiadaniu, to powinna podnieść takie zarzuty w postępowaniu przy wydawaniu decyzji merytorycznej, nakładającej na nią obowiązek podatkowy lub w razie spełnienia przesłanek skorzystać ze środków szczególnych dotyczących wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji ostatecznych. Zarzut pozbawienia prawa do udziału w postępowaniu wymiarowym nie może być weryfikowany w toku postępowania egzekucyjnego. W związku z powyższym nieskuteczny jest zarzut, że w niniejszej sprawie zachodzi brak istnienia obowiązku podlegającego egzekucji, gdyż w przedmiotowej sprawie obowiązek egzekwowany na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 2 stycznia 2008 r. wynika z pozostających nadal w obrocie prawnym decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 28 sierpnia 2006 r. oraz z dnia 16 kwietnia 2007 r. nakładających na panią I. B. obowiązki podatkowe w zakresie podatku akcyzowego oraz podatku od towarów i usług. Odnośnie zarzutu związanego z błędem co do osoby zobowiązanego wskazać należy, że błąd co do osoby zobowiązanego to sytuacja, gdy w tytule wykonawczym jako zobowiązanego określono osobę, na której nie ciąży obowiązek, co skutkuje faktycznym skierowaniem egzekucji przeciwko niewłaściwemu podmiotowi (por. P. Pietrasz (w:) "Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Komentarz" pod red. D. R. Kijowskiego, LEX 2010). Jeżeli pomiędzy treścią tytułu wykonawczego a treścią orzeczenia będącego podstawą jego wystawienia istnieje rozbieżność co do tożsamości zobowiązanego (np. imienia, nazwiska czy numeru identyfikacyjnego) sytuacja taka spełnia przesłanki uznania, że w sprawie wystąpił błąd co do osoby zobowiązanej. W niniejszej sprawie zachodzi tożsamość podmiotu określonego w wystawionych przez Dyrektora Izby Celnej tytułach wykonawczych z dnia 2 stycznia 2008 r. z adresatem decyzji Naczelnika Urzędu z dnia 28 sierpnia 2006r. orzekającej o zaległości z tytułu cła w kwocie należności głównej 10.877 zł oraz decyzji z dnia 16 kwietnia 2007r. orzekającej o zaległości w podatku akcyzowym w kwocie należności głównej 68.592 zł i w podatku VAT w kwocie należności głównej 4.798 zł, tym samym za bezzasadny należy uznać podnoszony przez stronę zarzut błędu co do osoby zobowiązanego. W stanie faktycznym niniejszej sprawy nie jest trafny zarzut naruszenia treści art. 59 § 2 u.p.e.a. Wskazać należy, że przepis ten reguluje możliwość fakultatywnego umorzenia postępowania egzekucyjnego. Z brzmienia tego przepisu wynika, że postępowanie egzekucyjne może być umorzone w przypadku stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Umorzenie postępowania pozostaje zatem zależne od uznania organu egzekucyjnego. Organ ten powinien jednak kierować się dyrektywa celowości postępowania egzekucyjnego. W niniejszej sprawie ustalono, że w efekcie prowadzonej egzekucji administracyjnej do majątku w/w, wskutek zastosowanego środka egzekucyjnego w postaci zajęcia wynagrodzenia za pracę nastąpiło całkowite zaspokojenie kosztów egzekucyjnych: w tym opłaty manipulacyjnej, opłaty za zajęcie wynagrodzenia za pracę oraz wydatków egzekucyjnych. Sąd nie podzielił również argumentacji strony w kwestii zaniechania poinformowania o toczącym się postępowaniu. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że Dyrektor Izby Celnej wezwał zobowiązaną do dobrowolnego wykonania ciążących na niej obowiązków, zaś zobowiązana takie upomnienie otrzymała. Za nieuzasadniony należy uznać także zarzut naruszenia przepisów art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy jest wyczerpujący, rozstrzygnięcia zostały wydane po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego. W zaskarżonych postanowieniach organy odniosły się do wszystkich podnoszonych przez stronę kwestii. Z tych względów, uznając skargę za bezzasadną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji. Orzeczenie w przedmiocie przyznania pełnomocnikowi z urzędu od Skarbu Państwa kosztów z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu oparto na przepisie art. 250 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348).