I SA/Gd 268/17

Dnia 8 sierpnia 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Irena Wesołowska po rozpoznaniu w dniu 8 sierpnia 2017 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku "A" Sp. z o.o. z siedzibą w G. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi wynik kontroli Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 18 października 2016 r., nr [...] w zakresie prowadzonego postępowania podatkowego p o s t a n a w i a: odmówić przywrócenia terminu "A" Sp. z o.o. z siedzibą w G. (dalej w skrócie zwana Spółką), reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na wynik kontroli Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej. Zarządzeniem z dnia 22 lutego 2017 roku pełnomocnik skarżącej Spółki został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia pod rygorem jej odrzucenia, poprzez złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi oraz do złożenia dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej. W odpowiedzi pełnomocnik wskazał, że nie jest w stanie przedłożyć pełnomocnictwa z uwagi na brak możliwości skontaktowania się z prezesem zarządu Spółki. Postanowieniem z dnia 29 marca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę Spółki uznając, że braki formalne nie zostały uzupełnione. Pismem z dnia 18 kwietnia 2017 r. Spółka złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wniosku wskazane zostało, że brak złożenia pełnomocnictwa był spowodowany niemożnością skontaktowania się z prezesem zarządu Spółki, przebywającym zagranicą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718) – dalej w skrócie zwana p.p.s.a., czynność podjęta w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże sąd, na wniosek strony, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, postanowi o przywróceniu terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Przepisy art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a. stanowią zaś, iż pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Przy czym w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Przesłankami uzasadniającymi przywrócenie terminu są więc: • zachowanie siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku, liczonego od daty ustania przyczyny uchybienia terminu, • uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, • dokonanie - równocześnie ze złożeniem wniosku - czynności, do dokonania której terminowi uchybiono. Kryterium braku winy w rozumieniu art. 86 § 1 p.p.s.a, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceniając wystąpienie tej przesłanki sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Uchybienie w tym względzie, spowodowane nawet lekkim niedbalstwem, narusza obiektywny miernik staranności i stanowi podstawę do oddalenia wniosku o przywrócenie terminu, skoro nawet lekkie niedbalstwo świadczy o zawinionym niedokonaniu czynności w terminie. Jednocześnie podkreślić należy, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wówczas, gdy strona w sposób przekonujący uprawdopodobni brak swojej winy. Uprawdopodobnienie braku winy oznacza konieczność wykazania takich okoliczności, które mimo spełnienia obowiązku zachowania należytej staranności, uniemożliwiły wnioskującemu terminowe dokonanie czynności, gdyż były nie do przewidzenia lub nie do przezwyciężenia (por. postanowienie NSA z dnia 1 lutego 2005 r., sygn. FZ 713/04). Instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (por. wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2007 r., sygn. II OSK 479/07). Pełnomocnik skarżącej Spółki wnioskując o przywrócenie uchybionego terminu powoływał się na fakt przebywania prezesa zarządu Spółki poza granicami kraju, co stanowić miało okoliczność uniemożliwiającą nawiązanie kontaktu w celu otrzymania podpisanego pełnomocnictwa. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie nie zostało uprawdopodobnione, że uchybienie terminowi do uzupełnienia braku formalnego skargi nastąpiło bez winy strony. Jakkolwiek uprawdopodobnienie istnienia danej okoliczności jest środkiem zastępczym dowodu w ścisłym tego słowa znaczeniu i nie daje pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie niemniej jednak nie oznacza to, że uprawdopodobnienie braku winy może zostać oparte wyłącznie na samych twierdzeniach o wystąpieniu określonych okoliczności. W ocenie Sądu takiemu obowiązkowi nie sprostał pełnomocnik skarżącej Spółki, albowiem stwierdzeniu o przebywaniu przez prezesa zarządu skarżącej poza granicami kraju nie towarzyszyło przedłożenie żadnych dokumentów, które mogłyby choćby uwiarygodnić tę okoliczność. Ponadto, co istotne, pełnomocnik nie wykazał również, że rzeczywiście podejmował jakiekolwiek próby (telefoniczne, drogą e-mail) skontaktowania się ze swoim mocodawcą. Nie powinno również ujść uwadze, że skarżąca Spółka już na etapie wnoszenia skargi była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika będącego adwokatem, a zatem osobę dysponującą wiedzą o wymogach formalnych, jakie muszą zostać spełnione przy wnoszeniu skargi do sądu administracyjnego. Pełnomocnik dochowując należytej, zawodowej staranności winien zatem zadbać o uzyskanie dokumentu pełnomocnictwa zanim skarga została złożona do sądu tak, aby nie narazić się na ryzyko odrzucenia tego środka zaskarżenia z powodu nieuczynienia zadość wymogom formalnym. Brak takiego właściwego postępowania a także brak uwiarygodnienia przez pełnomocnika tych okoliczności, które mogłyby uprawdopodobnić twierdzenie o niemożności uzyskania pełnomocnictwa, nie mogą przemawiać za przywróceniem uchybionego terminu. W tym stanie rzeczy, Sąd na mocy art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.