I SA/Gd 276/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Protokolant Starszy Sekretarz sądowy Agnieszka Rupińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 marca 2019 r. sprawy ze skargi Powiatu B. na informację Zarządu Województwa P. z dnia 18 października 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy oddala skargę. W dniu 15 grudnia 2017 r. wnioskodawca - Powiat, złożył za pośrednictwem "A", wniosek o przyznanie pomocy na operację "Zachowanie dziedzictwa lokalnego poprzez rozbudowę o zewnętrzną windę wraz z przebudową Domu Pomocy Społecznej w P.". Operacja obejmuje montaż windy zewnętrznej oraz związane z tym roboty rozbiórkowe i budowlane. Operacja dotyczy obiektu wpisanego do rejestru zabytków. Zgodnie z zapisami wniosku o przyznanie pomocy, operacja realizowana jest w ramach zakresu, o którym mowa w § 2 ust. 1 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 24 września 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach poddziałania "Wsparcie na wdrażanie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność", objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (t.j.: Dz. U. z 2017 r. poz. 772, ze zm.), tj. "zachowania dziedzictwa lokalnego''. Wniosek został złożony w ramach ogłoszonego przez "A" ("A") naboru wniosków nr [...] dotyczącego zakresu tematycznego, o którym mowa w § 2 ust. 1 pkt 5 Rozporządzenia, tj. "zachowania dziedzictwa lokalnego". Pismem z dnia 20 lipca 2018 r. Samorząd Województwa zwrócił się do wnioskodawcy o wyjaśnienie w jaki sposób montaż windy jest niezbędny do osiągnięcia celu w zakresie zachowania dziedzictwa lokalnego. W odpowiedzi wnioskodawca wskazał m.in. że montaż windy jest niezbędny do funkcjonowania Domu Pomocy Społecznej, a taki sposób jego wykorzystania zapewnia utrzymanie zabytkowego obiektu w odpowiedniej kondycji technicznej. Utrzymanie w dobrej kondycji technicznej, tego obiektu, zapewnia jego funkcja - Dom Pomocy Społecznej dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnych intelektualnie. Istnieje jednak potencjalne ryzyko jej utraty za przyczyną niespełnienia standardów (brak windy) dla tego typu obiektów. Przedsięwzięcie ma zatem zapewnić trwałość dostępu do obiektu, jego materialny byt, a przez to utrzymać, zachować jego wartość duchową - znaczenie historyczne i sentymentalne dla mieszkańców wsi i gminy, jako obiektu dziedzictwa lokalnego. Program prac montażowych nie będzie miał wpływu na zachowanie historycznych ustrojów budowlanych, a tym samym nie zostanie zaburzone dziedzictwo lokalne tego obiektu. Zarząd Województwa pismem z dnia [...] 2018 r. odmówił Powiatowi przyznania pomocy. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia Zarząd wskazał, że słusznie wnioskodawca wskazuje na obowiązek wyposażenia w dźwig osobowy mających dwie lub więcej kondygnacji nadziemnych budynków opieki społecznej, co wynika z zapisów § 54 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. (t.j.: Dz.U. z 2015 poz. 1422) w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Jednakże realizacja operacji służy spełnieniu wymogów związanych z funkcjonowaniem domu pomocy społecznej, nie ma zaś bezpośredniego wpływu na zachowanie lokalnego dziedzictwa i ochronę zabytku objętego wnioskiem o przyznanie pomocy. Tym samym operacja ta nie wpisuje się w zakres, o którym mowa w § 2 ust. 1 pkt 5 Rozporządzenia. W związku z powyższym, odmówiono wnioskodawcy przyznania pomocy na realizację ww. operacji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Powiat zaskarżył w całości ww. informację i wniósł o jej uchylenie oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów: I. postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 24 w zw. z art. 23 ust. 3 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 140, ze. zm.), zwanej dalej "ustawą o rozwoju lokalnym", poprzez wydanie rozstrzygnięcia dotyczącego odmowy udzielenia wsparcia przez podmiot nieuprawniony; 2) art. 23 ust. 3 ustawy o rozwoju lokalnym w zw. z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (dalej: ustawa o wspieraniu), poprzez nieuzasadnione przyjęcie, iż nie zostały spełnione warunki udzielenia wsparcia oraz sporządzenie uzasadnienia informacji o odmowie przyznania pomocy w sposób uniemożliwiający polemikę, tj. w sposób ogólny i lakoniczny, bez wyjaśnienia przyczyn odmowy udzielenia; 3) art. 21 ust. 2 ustawy o rozwoju lokalnym, przez uznanie, że operacja jest niezgodna z Lokalną Strategią Rozwoju, podczas gdy "A" stwierdziła zgodność operacji w tym zakresie, tj. operacja: zakłada realizację celów głównych i szczegółowych Lokalnej Strategii Rozwoju, przez osiąganie zaplanowanych w Lokalnej Strategii Rozwoju wskaźników; jest zgodna z programem, w ramach którego jest planowana realizacja tej operacji, w tym z warunkami, o których mowa w art. 18a ust. 1 ustawy o rozwoju lokalnym oraz na realizację której może być udzielone wsparcie w formie, o której mowa w art. 19 ust. 4 pkt 1 lit. b ustawy o rozwoju lokalnym; jest zgodna z zakresem tematycznym, o którym mowa w art. 19 ust. 4 pkt 1 lit. c ustawy o rozwoju lokalnym; jest objęta wnioskiem o udzielenie wsparcia, który został złożony w miejscu i terminie wskazanym w ogłoszeniu o naborze wniosków o udzielenie wsparcia, o którym mowa w art. 35 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 1303/2013; 4) art. 21 ust. 4 ustawy o rozwoju lokalnym poprzez uznanie, że Rada "A" dokonała wyboru operacji skarżącej, która jest niezgodna z Lokalną Strategią Rozwoju oraz nie została wybrana na podstawie kryteriów określonych w Lokalnej Strategii Rozwoju; 5) art. 27 ust. 1 pkt 2 ustawy o wspieraniu, poprzez brak rozpatrzenia całości materiału dowodowego w sprawie, w tym nieuwzględnienie treści dokumentów: "A" na lata 2016-2023 oraz ogłoszenia o naborze nr [...], z których wynika, że zakres tematyczny w ramach naboru dotyczy remontu, odbudowy, przebudowy lub wyposażenia obiektów dziedzictwa kulturowego i historycznego; II. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1431) w zw. z art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o rozwoju poprzez odmowę przyznania pomocy, z uwagi na arbitralne uznanie, że operacja nie mieści się w zakresie tematycznym, tj. nie jest niezbędna do osiągnięcia celu w zakresie zachowania dziedzictwa lokalnego, jak również, że realizacja operacji powinna mieć wyłącznie bezpośredni wpływ na zachowanie lokalnego dziedzictwa i ochronę zabytku objętego wnioskiem o przyznanie pomocy; 2) § 2 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 24 września 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach poddziałania "Wsparcie na wdrażanie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz.U. 2017 r., poz. 772 ze zm.,) poprzez uznanie, że sporna operacja nie mogła otrzymać dofinansowania, bowiem nie wpisuje się w zakres zachowania dziedzictwa lokalnego. Skarżący wskazał, że podmiotem właściwym do udzielania wsparcia jest zarząd województwa, również ten organ wydaje rozstrzygnięcie dotyczące odmowy udzielenia wsparcia. Tymczasem w nagłówku skarżonej informacji wskazano Urząd Marszałkowski Województwa [...] Departament Programów Rozwoju Obszarów Wiejskich. W komparycji oraz uzasadnieniu posłużono się określeniem Samorząd Województwa. Podobnie zaznaczono w pouczeniu o prawie do złożenia skargi do sądu administracyjnego. Zdaniem strony z uwagi na nieprecyzyjne oznaczenia akt ten jest wadliwy. Urząd Marszałkowski nie jest organem lecz jednostką przy pomocy której Zarząd Województwa wykonuje zadania. Organami Samorządu Województwa są Sejmik Województwa i Zarząd Województwa, wobec czego użycie określenia "Samorząd Województwa" jest niedokładne i powoduje, że nie wiadomo, który z tych organów wydał rozstrzygnięcie w rzeczywistości, skoro w dalszej części zaskarżonego aktu nie dookreśla się w żaden sposób organu wydającego rozstrzygnięcie. Właściwym określeniem i oznaczeniem organu winien być Zarząd Województwa. Prawidłowe oznaczenie organu administracji publicznej jest istotne. Jest to jeden z warunków konstytuujących poprawność wydanego aktu administracyjnego w tym decyzji administracyjnej. W ocenie skarżącego, kwestionowane rozstrzygnięcie winno zostać uchylone także z uwagi lakoniczne przedstawienie argumentacji, co uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Treść tej informacji nie wyjaśnia wystarczająco przyczyn odmowy przyznania pomocy w kontekście zebranego w sprawie materiału dowodowego (ogłoszenie o naborze wniosków, Załącznik nr 1). Skarżący w zakresie dotyczącym zgodności z celami wyjaśnił, że zadanie polega na rozbudowie XIX-wiecznego pałacu, będącego siedzibą Domu Opieki Społecznej o zewnętrzną windę wraz z przebudową obiektu dziedzictwa lokalnego. Ponadto dzięki rozbudowie obiektu zostanie naprawiona część elewacji. Budowa windy zapewni większą dostępność dla osób, w tym mieszkańców z niepełnosprawnością. Dostosowanie budynku do powszechnych dziś standardów, zagwarantuje kontynuacje jego działalności w sferze publicznej i finansowanie obiektu na kolejne lata. Budowa windy umożliwi w przyszłości rozbiórkę dobudowanego do budynku, zewnętrznego podjazdu dla osób niepełnosprawnych. Podjazd umożliwia dostanie się tylko na jedną kondygnację budynku. Strona zauważyła, że zgodnie z kartą oceny operacji pod kątem spełnienia wyboru Rada "A" przyznała wnioskowi maksymalną liczbę punktów w zakresie kryteriów wyboru 1b - Czy projekt odpowiada za zdiagnozowane problemy, oraz 3b - Projekt polega na remoncie, odbudowie, przebudowie obiektu wpisanego do rejestru zabytków. Co więcej, Samorząd Województwa dokonując weryfikacji dokumentacji dotyczącej wyboru operacji do finansowania zaakceptował wybór ww. Rady "A", w tym w aspekcie oceny zgodności operacji z Lokalną Strategią Rozwoju oraz spełnienia warunków określonych w art. 19 ust. 4 ustawy o rozwoju lokalnym. Organ w wydanym rozstrzygnięciu nie określił na podstawie jakich kryteriów dokonuje podziału wpływu operacji na zachowanie lokalnego dziedzictwa na bezpośrednie i pośrednie, jakie warunki winien spełniać projekt celem uznania jego bezpośredniego wpływu na zachowanie tegoż dziedzictwa, czy też na jakiej podstawie wywodzi, że przyznanie pomocy dotyczy wyłącznie operacji mających bezpośredni wpływ, skoro takim wyróżnieniem nie posługuje się ani rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 24 września 2015 r., ani LSR czy ogłoszenie o naborze. Tym samym uzasadnienie aktu nie zawiera oceny prawnej stanowiska skarżącego przedstawionego w wyjaśnieniach, zaś rozstrzygnięcie Samorządu Województwa nie znalazło oparcia w odpowiednich przepisach prawa. Brak należytego uzasadnienia odmowy przyznania pomocy przez instytucję pośredniczącą narusza zasadę praworządności, uniemożliwia wnioskodawcy zrozumienie przyczyn, dla których jego wniosek nie został wybrany do dofinansowania, a ponadto uniemożliwia sądowi administracyjnemu dokonanie prawidłowej kontroli, czy taka ocena wniosku nie narusza prawa. Podanie w lakoniczny sposób przyczyn odmowy przyznania pomocy finansowej jest oceną dowolną i nie spełniająca wymogów równego dostępu do pomocy i przejrzystości reguł. W odpowiedzi na skargę Zarząd Województwa podtrzymał dotychczasową argumentację i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga Powiatu jako niezasadna, podlega oddalaniu. Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest ocena, czy operacja Powiatu mieści się w ramach programu "zachowanie dziedzictwa lokalnego", w konsekwencji, czy prawidłowo w niniejszej sprawie odmówiono stronie przyznania dofinansowania. Odnosząc się do najdalej idącego zarzutu skargi, wydania rozstrzygnięcia przez podmiot nieuprawniony należy przypomnieć, że zgodnie z art. 24 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności (Dz.U. z 2015 r. poz. 378, dalej jako "ustawa o rozwoju lokalnym"), właściwym miejscowo w sprawie udzielenia wsparcia, o którym mowa w art. 35 ust. 1 lit. b) - e) rozporządzenia nr 1303/2013, na daną operację jest zarząd województwa, z którym została zawarta umowa ramowa dotycząca LSR, w ramach której będzie realizowana ta operacja. Stosownie do art. 23 ust. 3 ustawy o rozwoju lokalnym, jeżeli nie są spełnione warunki udzielenia wsparcia, o którym mowa w art. 35 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 1303/2013, zarząd województwa informuje podmiot ubiegający się o wsparcie o odmowie udzielenia tego wsparcia, zgodnie z przepisami regulującymi zasady wsparcia z udziałem poszczególnych EFSI. Z powyższych przepisów wynika, że podmiotem właściwym do udzielania wsparcia, a także do wydania informacji dotyczącej odmowy udzielenia wsparcia jest zarząd województwa. Jak wynika z analizy kwestionowanego rozstrzygnięcia, w jego nagłówku wskazano Urząd Marszałkowski Województwa, zaś w komparycji posłużono się określeniem Samorząd Województwa, natomiast osobą, która podpisała się pod informacją jest Dyrektor Departamentu Programów Rozwoju Obszarów Wiejskich. W ocenie sądu rację ma strona skarżąca, że powyższe oznaczenie organu jest nieprecyzyjne, albowiem Urząd Marszałkowski nie jest organem lecz jednostką przy pomocy której, Zarząd Województwa wykonuje zadania. Jednocześnie powyższe uchybienie nie przesądza wadliwości zaskarżonej informacji. Dokonując analizy powyższej kwestii niezbędne jest odniesienie się do ustawy o samorządzie województwa. Zgodnie z art. 15 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz.U. z 2018 poz. 913 ze zm., dalej jako "u.s.w."), organami województwa są sejmik województwa i zarząd województwa. Stosowanie do art. 41 ust. 1 zarząd województwa wykonuje zadania należące do samorządu województwa, niezastrzeżone na rzecz sejmiku województwa i wojewódzkich samorządowych jednostek organizacyjnych. Zgodnie z art. 45 ust. 1 u.s.w. zarząd województwa wykonuje zadania województwa przy pomocy urzędu marszałkowskiego i wojewódzkich samorządowych jednostek organizacyjnych lub wojewódzkich osób prawnych. Z powyższych przepisów wynika, że organami województwa są Sejmik Województwa i Zarząd Województwa, wobec czego użycie określenia Samorząd Województwa jest niedokładne. Mając na uwadze okoliczność, że organem uprawnionym do wydania informacji w sprawie udzielenia wsparcia jest zarząd województwa, ustalenia wymagało, czy Dyrektor Departamentu Programów Rozwoju Obszarów Wiejskich była osobą uprawnioną do działania w imieniu zarządu województwa, gdyż stwierdzenie braku umocowania do wydania rozstrzygnięcia przesądzałoby o wadliwości wydanej informacji. W art. 57 ust. 5 u.s.g. wskazano, że zarząd województwa może upoważnić pracowników urzędu marszałkowskiego do składania oświadczeń woli związanych z prowadzeniem bieżącej działalności województwa. Z kolei art. 41 ust. 3 u.s.w. stanowi, że zasady i tryb działania zarządu województwa określa statut województwa. Z ww. regulacji wynika, że ustawodawca przewidział możliwość upoważnienia pracownika aparatu pomocniczego do podejmowania działań z upoważnienia zarządu województwa, w zakresie składania oświadczeń woli związanych z prowadzeniem bieżącej działalności województwa. Działania te mogą wynikać ze statutu. Zgodnie z § 25 ust. 1 uchwały Sejmiku Województwa nr 541/XL/02 z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie ogłoszenia tekstu jednolitego Statutu Województwa (t.j.: Dz.Urz. Pomor. z 2002 r. nr 39 poz. 905) decyzje w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej wydaje Marszałek, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej. W ust. 2 Statutu wskazano, że Marszałek może upoważnić wicemarszałków, pozostałych członków Zarządu, pracowników Urzędu Marszałkowskiego i jednostek organizacyjnych do wydawania w jego imieniu decyzji, o których mowa w ust. 1. Analiza powyższych unormowań prowadzi do wniosku, że Zarząd Województwa może powierzyć wykonanie operacji upoważnionej osobie. W niniejszej sprawie taka sytuacja wystąpiła, albowiem Zarząd Województwa wydał uchwałę z dnia 29 grudnia 2016 r. nr 1385/16 w sprawie udzielenia Pani J. D. - Dyrektorowi Departamentu Programów Rozwoju Obszarów Wiejskich pełnomocnictwa szczególnego do wykonywania zadań związanych z wdrażaniem działań Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020. Powyższe oznacza, że Dyrektor Departamentu Programów Rozwoju Obszarów Wiejskich Urzędu Marszałkowskiego Województwa miała odpowiednie umocowanie do wykonywania wskazanych czynności (w tym również do odmowy przyznania pomocy). Tym samym nie można dyskwalifikować podjętego rozstrzygnięcia jedynie z uwagi na nieprecyzyjne wskazanie organu wydającego informacje, jeżeli - jak to miało miejsce w niniejszej sprawie – rozstrzygnięcie podpisała upoważniona osoba, nadto upoważnienie istniało w dacie wydania informacji. Również samego niepowołania się w rozstrzygnięciu na posiadane upoważnienia do wydania informacji nie należy utożsamiać z podpisaniem rozstrzygnięcia przez osobę nieupoważnioną, na co wskazywał również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 lipca 2018 r. sygn.. akt I GSK 1750/18 (dostępny: orzeczenia.nsa.gov.pl). Z uwagi na powyższe zarzut w powyższym zakresie jest bezzasadny. Odnosząc się do pozostałych zarzutów należy wskazać, że operacja miała być realizowana w zakresie, o którym mowa w § 2 ust. 1 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 24 września 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach poddziałania "Wsparcie na wdrażanie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność", objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (t.j.: Dz.U. z 2017 r. poz. 772 ze zm.), tj. "zachowania dziedzictwa lokalnego''. Skarżący podnosił, że w Załączniku nr 1 - Kryteria wyboru do ogłoszenia o naborze wniosków o przyznanie pomocy w ramach poddziałania 19.2 - Wsparcie na wdrażanie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność – Zachowanie dziedzictwa lokalnego - jako zakres wsparcia wskazano m.in.: remont, odbudowa, przebudowa lub wyposażenie obiektów dziedzictwa kulturowego i historycznego. W ocenie sądu zarząd nie pominął treści ogłoszenia o naborze i załącznika, lecz odmiennie od strony rozumie zakres wsparcia w ramach programu. Istotne jest to, że w ramach programu działania muszą prowadzić do zachowania dziedzictwa kulturowego, co oznacza, że remont, przebudowa, czy wyposażenie takiego obiektu musi wiązać się z promowaniem kultury czy historii lokalnego społeczeństwa. Każdą ze wskazanych kategorii należy więc rozpatrywać w aspekcie promowania kultury. Zatem o ile odnowienie budynku (np. elewacji) będzie służyło wyeksponowaniu jego wartości historyczno – architektonicznych, to zamontowanie windy już nie będzie spełniało celu zachowania dziedzictwa lokalnego. Budowa windy nie jest związana z zachowaniem dziedzictwa lokalnego, a dotyczy problemów społecznych i wykonana ma być celem korzystania z niej przez osoby niepełnosprawne. Również strona wskazywała, że program prac montażowych nie będzie miał wpływu na zachowanie historycznych ustrojów budowlanych. Wskazania wymaga, że wg internetowego Słownika Języka Polskiego PWN (sjp.pwn.pl) pojęcie dziedzictwo, należy rozumieć jako dobra kultury, nauki i sztuki pozostawione przez poprzednie pokolenia. Z powyższego wynika, że dziedzictwem są dawne dobra uznane za wartościowe. Mając na uwadze powyższą wykładnię, należy zgodzić się z organem, że wnioskowana przez stronę operacja służy spełnieniu wymogów związanych z funkcjonowaniem domu pomocy społecznej, nie ma zaś bezpośredniego wpływu na zachowanie lokalnego dziedzictwa i ochronę zabytku objętego wnioskiem o przyznanie pomocy. Mimo, że montaż windy ułatwia dostęp do zabytkowego obiektu, to nie można przyjąć, że inwestycja ta dotyczy zachowania dziedzictwa lokalnego. Trzeba zauważyć, że ułatwienie, czy umożliwienie korzystania z budynku poprzez montaż windy nie wpływa bezpośrednio na walory kulturowe, stanowi natomiast modernizację obiektu, ulepszenie niemające związku z dziedzictwem lokalnym. Nie można pomijać faktu, że program ten dotyczył "rewitalizacji" - przywrócenia ważnych z punktu widzenia dziedzictwa kulturowego i historycznego obiektów do dawnej świetności, nie zaś w ramach "unowocześnienia, usprawnienia" związanego z rozwojem społecznym. Z powyższych względów zarzuty w powyższym zakresie okazały się niezasadne. W ocenie sądu, organ w sposób wystarczający wyjaśnił przyczyny odmowy przyznania pomocy. Z art. 35 ust. 1 ustawy o z dnia 20 lutego 2015 roku o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz.U. poz. 349, ze zm.) wynika, że w przypadku gdy nie są spełnione warunki przyznania pomocy w ramach działań i poddziałań, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1, 3 lit. b, pkt 4, 5, 6 lit. d, pkt 7, 13 i 14, podmiot właściwy w sprawie o przyznanie pomocy, informuje podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy, w formie pisemnej o odmowie jej przyznania z podaniem przyczyn odmowy. Z powyższego przepisu należy wywieść, że odmowa przyznania pomocy powinna zawierać wyjaśnienie okoliczności, które zadecydowały negatywnym rozstrzygnięciu. W niniejszej sprawie organ poinformował wnioskodawcę o przyczynach odmowy przyznania dofinansowania. Co prawda informacja zawierała dość lakoniczną argumentację, jednak z uzasadnienia wynikała przyczyna odmowy przyznania pomocy. Wydane rozstrzygnięcie było zrozumiałe i umożliwiało stronie stosowną obronę swojego stanowiska, a sądowi dokonanie jego merytorycznej oceny. Tym samym sąd uznał, że organ w sposób wystarczający uzasadnił odmowę przyznania pomocy. Podsumowując, ocena zaskarżonej informacji nie dała sądowi podstaw do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. W sprawie prawidłowo zastosowano przepisy prawa materialnego. Kwestionowane rozstrzygnięcie znajduje podstawy w obowiązującym prawie i zostało wydana bez uchybień proceduralnych, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Biorąc pod uwagę przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), oddalił skargę, uznając ją za bezzasadną.