I SA/Gd 2771/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Alicja Stępień, Sędziowie NSA Ewa Kwarcińska (spr.), Sławomir Kozik, Protokolant Agnieszka Zalewska, po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi L. E. na postanowienie Izby Skarbowej z dnia 21 listopada 2002 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiące XI. i XII.1998 r. oddala skargę. I SA/Gd 2771/02 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 3 września 2002 r. Urząd Skarbowy, na podstawie art. 216 i 201 § 1 pkt. 2 Ordynacji podatkowej, po rozpatrzeniu wniosku pełnomocnika podatnika L. E. odmówił zawieszenia postępowania w sprawie rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiące listopad i grudzień 1998 r. W uzasadnieniu wskazano na treść wniosku o zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego – tj. wniosku o wznowienie postępowania podatkowego w sprawie zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 1998. Organ I instancji podkreślił, że fakt złożenia ww. wniosku o wznowienie postępowania nie wyczerpuje przesłanek o jakich mowa w art. 201 § 1 pkt. 2 Op. Od powyższego orzeczenia pełnomocnik podatnika złożył zażalenie, zarzucając naruszenie przepisów prawa procesowego i wnosząc o jego uchylenie. Zaskarżona decyzja narusza dyspozycję art. 201 § 1 pkt. 2 Ordynacji podatkowej, gdyż rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji przez organ podatkowy I instancji jest uzależniony od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego. Pismem z dnia 13 sierpnia 2002 r. pełnomocnik podatnika złożył żądanie wznowienia postępowania podatkowego w sprawie określenia wysokości zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 1998, gdyż w sprawie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji ostatecznej, nie znane organowi, który wydał decyzję. We wniosku zakwestionowana została wysokość przychodu określona w decyzji organu I instancji; nie wynosi ona – jak przyjęto – kwoty 91.658,- zł lecz kwotę 78.690,- zł. Określenie prawidłowej wysokości przychodu osiągniętego przez podatnika w roku 1998 stanowi w tej sprawie zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 Op – należy bowiem uprzednio ustalić czy wartość sprzedaży towarów osiągnięta przez podatnika przekroczyła w roku 1998 kwotę wolną od podatku VAT. Zdaniem autora zażalenia, podatnik uzyskał wartość sprzedaży towarów i usług, która nie przekroczyła 80.000,- zł i był on tym samym zwolniony, zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług od VAT. Zarzucono również naruszenie art. 217 § 2 Op, bowiem orzeczenie organu I instancji nie zawierało prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego. Izba Skarbowa, postanowieniem z dnia 21 listopada 2002 r., kierując się m. in. art. 220 § 2 i art. 201 § 1 pkt 2 Op utrzymała w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu podkreślono, że wysokość zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 1998 został określony decyzją ostateczną Urzędu Skarbowego z dnia 30 listopada 1999 r. Fakt złożenia przez stronę określonych środków procesowych, w tym wniosku o wznowienie postępowania, zmierzających do uruchomienia procedury kontroli legalności decyzji w sprawie określenia wysokości zryczałtowanego podatku dochodowego nie stanowi sytuacji, o której mowa w art. 201 § 1 pkt 2 Op i nie stwarza tym samym przesłanki do zawieszenia postępowania. Zaskarżone postanowienie nie narusza również art. 217 § 2 Op. Od tego postanowienia pełnomocnik podatnika złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc o jego uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi przytoczono argumentację zaprezentowaną w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko w sprawie. Podkreślono, że Urząd Skarbowy w dniu 8 listopada 2002 r., wydał decyzję, w której odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z dnia 30 listopada 1999 r., określającej wysokość zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 1998, gdyż stwierdził brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Izba Skarbowa, po rozpoznaniu odwołania, utrzymała w mocy ww. zaskarżoną decyzję. Zgodnie z art. 97 § 1ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U nr 153/02, poz. 1271 ze zm. ) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153/02, poz. 1270 ). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na jej uwzględnienie, wbrew bowiem stanowisku zawartym w skardze, Sąd nie dopatrzył się uchybień organów podatkowych w interpretacji przepisów prawa jak i też w przestrzeganiu norm prawa procesowego. W myśl art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy zawiesza postępowanie, gdy rozstrzygnięcie sprawy i wydanie wyroku jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Pod pojęciem zagadnienia wstępnego należy rozumieć sytuację, w której wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem, uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem wstępnego zagadnienia prawnego, zaś ocena tego zagadnienia wstępnego, gdyby ono samo w sobie mogło być przedmiotem odrębnego postępowania należy, ze względu na jego przedmiot, do kompetencji innego organu państwowego niż ten, przed którym toczy się postępowanie w głównej sprawie. Jak wynika z pisma organu I instancji z dnia 4 czerwca 2002 r., skierowanego do pełnomocnika skarżącego, skarżący w dniu 23 listopada 1998 r. uzyskał obrót w wysokości 80.006,21 zł. Nadwyżka ponad tę kwotę podlegała w roku 1998 opodatkowaniu podatkiem VAT, zgodnie z dyspozycją art. 14 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług. Z odpowiedzi na skargę wynika, że Urząd Skarbowy w dniu 8 listopada 2002 r. wydał decyzję, w której odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z dnia 30 listopada 1999 r., określającej wysokość zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 1998, gdyż stwierdził brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Izba Skarbowa, po rozpoznaniu odwołania, utrzymała w mocy ww. zaskarżoną decyzję. Należy, przy tak ustalonym stanie faktycznym i prawnym, udzielić odpowiedzi na pytanie, czy rozstrzygnięcie w zakresie uchylenia ostatecznej decyzji określającej wysokość zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych w stosunku do podatnika objętego podmiotowym zwolnieniem o jakim mowa w art.14 ust. 1 pkt. 1 ustawy VAT stanowi zagadnienie wstępne, od którego zależy wydanie decyzji dotyczącej podatku od towarów i usług. Na tak zadane pytanie należy udzielić odpowiedzi negatywnej. Uprawnionym jest stwierdzenie, że ustalenie wielkości osiągniętego przez podatnika obrotu w postępowaniu dotyczącym zryczałtowanego podatku dochodowego winno być skorelowane z toczącym się postępowaniem podatkowym w zakresie podatku od towarów i usług, jednakże postępowania te są odrębnymi postępowaniami i w każdym z nich organy podatkowe zobowiązane są dokonywać odrębnych ustaleń, odpowiednich dla danej sprawy. Pod pojęciem odrębności ustaleń należy rozumieć następującą sytuację: organy podatkowe mogą co prawda korzystać z materiałów dowodowych zebranych w innym postępowaniu, jednakże w żadnym z ww. postępowań (w zakresie podatku dochodowego i podatku od towarów i usług) organy podatkowe nie są zwolnione od dokonania samodzielnych ustaleń w zakresie stanu faktycznego i stanu prawnego oraz szczegółowego przedstawienia tych dowodów w każdym z ww. postępowań jak również uzasadnienia swego stanowiska. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 listopada 2000 r. w sprawie I SA/Łd 594/98, LEX 47100, stwierdził, że rozstrzygnięcie w sprawie określenia wysokości podatku dochodowego nie stanowi zagadnienia wstępnego, od którego zależy wydanie decyzji dotyczącej określenia wysokości podatku od towarów i usług. Pogląd ten podzielony został w niniejszej sprawie. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny, którego kognicja ustalona w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) ogranicza się do badania zaskarżonych decyzji pod względem ich legalności, a więc zgodności z powszechnie obowiązującym prawem materialnym i procesowym, nie stwierdzając naruszenia przy wydaniu zaskarżonej decyzji prawa mającego wpływ na wynik sprawy, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153/02, poz. 1270) skargę oddalił.