I SA/Gd 2797/00

Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Sławomir Kozik Sędziowie NSA Zbigniew Romała /spr./ NSA Alicja Stępień Protokolant – Agnieszka Zalewska po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. i M. Z. na decyzję Izby Skarbowej z dnia 24 listopada 2000 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1998 rok, zaległości podatkowej oraz odsetek za zwłokę o d d a l a s k a r g ę. I SA/Gd 2797/00 U z a s a d n i e n i e Urząd Skarbowy decyzją z dnia 23 sierpnia 2000 r. określił skarżącym M. i M. Z. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1998 r. w wysokości 38.842,80 zł, zaległość w wysokości 138 zł, odsetki za zwłokę w wysokości 70,93 zł. Na taki wymiar wpływ miało nieuwzględnienie odliczenia od dochodu składki na ubezpieczenie społeczne podatnika w kwocie 322,20 zł zapłaconej w 1999 r. oraz odliczenia od podatku kwoty 8,96 zł stanowiącej zawyżenie wydatku na odpłatne kształcenie syna podatników. Skarżący odwołali się od powyższej decyzji, zarzucając jej niewyjaśnienie istotnych okoliczności faktycznych spraw, sprzeczność istotnych ustaleń z treścią zebranego materiału dowodowego i inne uchybienia procesowe oraz naruszenie prawa materialnego. W ocenie skarżących zapłacona 14 stycznia 1999 r. składka ZUS za grudzień 1998 r. powinna być wykazana w PIT-33 za 1998 r. skoro dotyczyła tego roku podatkowego. Podatnicy konsekwentnie wykazywali wydatki w momencie ich powstania, a nie w momencie zapłaty. Późniejsze wyjaśnienia Ministra Finansów w tym względzie nie mogą wywoływać negatywnych konsekwencji. Ponadto Urząd błędnie ustalił zawyżenie wydatków z tytułu czesnego i nieprawidłowo określił dochody podatników z wynajmu lokalu. Izba Skarbowa utrzymała w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Podstawą opodatkowania jest dochód po odliczeniu m. in. składek na ubezpieczenie społeczne poniesionych w danym roku podatkowym. Wydatki podatników na naukę syna wyniosły 3.940 zł, zatem podatnikom przysługiwała ulga w wysokości 19 % wydatku tj. 748,60 zł, a nie w wysokości ustawowego limitu 757,56 zł. Nieporozumieniem było wskazywanie przez skarżących na błędne określenie dochodów z tytułu wynajmu, bowiem organ przyjął go w wysokości zgodnej z zeznaniem. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego podatnicy powtórzyli zarzuty i argumentację przedstawioną w odwołaniu i wnieśli o uchylenie powyższej decyzji. Izba Skarbowa wniosła o oddalenie skargi. W piśmie z 31 marca 2004 r. skarżący podnieśli zarzut naruszenia przez Izbę Skarbową art. 200 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.). Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) właściwym do rozpoznania sprawy stał się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku. Sąd zważył co następuje: Zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 1993 r. Nr 137 poz. 926 ze zm.) podstawą obliczenia podatku z zastrzeżeniem art. 24 ust. 3 i art. 28-30 stanowi dochód ustalony zgodnie z art. 9, art. 24 ust. 1 i 2 oraz ust. 4-7 lub art. 25 po odliczeniu m. in. składek na ubezpieczenie społeczne podatnika i osób z nim współpracujących, jeżeli nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów. Przy czym stosownie do art. 26 ust. 7 ustawy wysokość wydatków na cele określone w ust. 1 ustala się na podstawie dokumentów stwierdzających ich poniesienie. W niniejszym przypadku podatnicy nie ponieśli w 1998 r. wydatku z tytułu składki ZUS za grudzień 1998 r., zatem słusznie organy podatkowe nie uwzględniły odliczenia tego wydatku od dochodu za 1998 r. Stanowisko organów znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyroku z dnia 10 kwietnia 1997 r. SA/Sz 452/96 – LEX nr 29775 i z dnia 26 maja 1997 r. I SA/Wr 731196 – LEX nr 29928). Zgodnie z art. 27a ust. 3 lit. c) cyt. wyżej ustawy podatek dochodowy zmniejsza się na zasadach określonych w ust. 2-17 jeżeli w roku podatkowym podatnik przeniósł wydatki m. in. na odpłatne kształcenie dzieci własnych w szkołach niepublicznych o uprawnieniach szkół publicznych. Z niekwestionowanych ustaleń organów podatkowych wynikało, że podatnik poniósł wydatek na odpłatne kształcenie syna w kwocie 3.940 zł. Zatem odliczenie z tego tytułu wynosiło 748,60 zł (3.940 x 19 %) chodzi tu bowiem o faktycznie poniesione wydatki, a nie o limit wydatków, który wynosił 757,56 zł. Stąd niezasadne było wykazanie przez skarżących odliczenia od podatku kwoty 757,56 zł, a w konsekwencji kwestionowanie decyzji w zakresie różnicy pomiędzy limitem a wyliczeniem kwoty do odliczenia w oparciu o faktycznie poniesione wydatki (sporna kwota 8,96 zł). Całkowicie gołosłowne były zarzuty skargi (powtórzone za odwołaniem) odnośnie naruszenia przepisów postępowania. Skarżący nie wskazali, które przepisy postępowania i na skutek jakich działań lub zaniechań zostały naruszone przez organy podatkowe. Oceniając powyższy zarzut Sąd nie stwierdził aby organy dopuściły się naruszeń przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit.c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Nieporozumieniem skarżących było konsekwentne powtarzanie zarzutu dotyczącego nieprawidłowego wyliczenia dochodu z tytułu wynajmu lokalu. Podatnicy w tym zarzucie nie wskazują co legło u podstaw jego sformułowania. Mając powyższe na względzie należało skargę oddalić w oparciu o art. 151 cyt. wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.