I SA/Gd 280/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia NSA Sławomir Kozik (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 7 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 3 stycznia 2022 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z dnia 3 stycznia 2022 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej: Dyrektor IAS, Organ odwoławczy), działając na podstawie art. 138 § 2 w związku z art. 127 § 2 i art. 144 oraz art. 61a § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2021 roku, poz. 735 ze zm.) - dalej "k.p.a." i art. 17 i art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j.: Dz. U. z 2020 roku, poz. 1427 ze zm.) - dalej "u.p.e.a.", w związku z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2019 roku o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 roku, poz. 2070 ze zm.), po rozpatrzeniu zażalenia M.K. (dalej: Strona, Skarżący) na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Słupsku (dalej: Naczelnik US, Organ I instancji) z dnia 9 listopada 2021 r. w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia wierzytelności z tytułu krajowego przekazu pocztowego, dokonanego zawiadomieniem z 16 grudnia 2020 r. nr 2216-SEE2.711.26751005.2020.1.IWONA oraz odmowy wszczęcia postępowania, uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Organ I instancji. Powyższe rozstrzygnięcia zostały wydane w następującym stanie faktycznym sprawy: Organ egzekucyjny - Naczelnik US - wszczął postępowanie egzekucyjne do majątku Strony na podstawie tytułów wykonawczych nr: - z dnia 25 listopada 2020 r. - z wniosku wierzyciela: Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w O., obejmującego należność z tytułu grzywny nałożonej w drodze mandatu karnego w dniu 2 grudnia 2019 roku, w kwocie należności głównej 50,- zł (odpis tytułu wykonawczego doręczono Stronie w dniu 31 grudnia 2020 roku w trybie art. 44 k.p.a.), - z dnia 22 lipca 2019 r. (własny tytuł wykonawczy), obejmujący należność z tytułu zaległości podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2018 r. w kwocie należności głównej 435,- zł (brak potwierdzenia doręczenia odpisu tego tytułu wykonawczego), - z 21 listopada 2018 r. - z wniosku wierzyciela: Prezydenta Miasta G., obejmującego należność z tytułu grzywny nałożonej w drodze mandatu karnego w dniu 29 czerwca 2018 r. w kwocie należności głównej 50,- zł (odpis tytułu wykonawczego doręczono Stronie w dniu 13 marca 2019 r.), - z 2 czerwca 2017 r. (własny tytuł wykonawczy), obejmujący należność z tytułu zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2016 r. w kwocie należności głównej 203,- zł (odpis tytułu wykonawczego doręczono Stronie w dniu 12 czerwca 2017 r. w trybie art. 43 k.p.a.), - z 24 czerwca 2016 r. (własny tytuł wykonawczy), obejmujący należność z tytułu zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 r. w kwocie należności głównej 117,- zł (odpis tytułu wykonawczego doręczono Stronie 30 czerwca 2016 r. w trybie art. 43 k.p.a.), W toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego do majątku Strony, organ egzekucyjny m.in. dokonał zajęcia świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych O/S., zgodnie z zawiadomieniem z 8 czerwca 2017 r., sporządzonym na podstawie tytułów wykonawczych z 24 czerwca 2016 r. i z 2 czerwca 2017 r. W związku ze zbiegiem egzekucji administracyjnej z sądową, akta egzekucyjne przesłano przy piśmie z dnia 20 października 2017 r. Komornikowi Sądowemu przy Sądzie Rejonowym w Słupsku, celem dalszego prowadzenia egzekucji z tego składnika majątku. Następnie w oparciu o wszystkie ww. tytuły wykonawcze organ egzekucyjny sporządził zawiadomienie z 16 grudnia 2020 r., dotyczące zajęcia innej wierzytelności pieniężnej z tytułu krajowego przekazu pocztowego w Urzędzie Pocztowym w S. Odpis zawiadomienia doręczono Stronie w dniu 31 grudnia 2020 r. w trybie art. 44 k.p.a. W dniu 26 października 2021 r. dłużnik zajętej wierzytelności (Poczta Polska) zrealizował w całości zajęcie i przekazał organowi egzekucyjnemu kwotę 916,07 zł, którą Naczelnik US w dniu 28 października 2021 r. rozksięgował i przekazał na rachunki wierzycieli. Pismem z dnia 26 października 2021 r. organ egzekucyjny zawiadomił Urząd Pocztowy w S. o zmianie wysokości zajęcia z 16 grudnia 2020 r. Następnie zawiadomieniem z dnia 28 października 2021 r. uchylił powyższe zajęcie (oba ww. zawiadomienia doręczono Stronie w dniu 3 listopada 2021 r. w trybie art. 43 k.p.a.). Pismem z 25 października 2021 r. (data złożenia: 26 października 2021 r.), Strona wniosła skargę na czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego w postaci zajęcia wierzytelności z przekazów pocztowych, w której zawarto wniosek o zwrot środków pobranych w związku z ww. zajęciem. Organ egzekucyjny postanowieniem z dnia 9 listopada 2021 r. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia skargi i odmówił wszczęcia postępowania w tej sprawie. Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu egzekucyjnego, pismem z 22 listopada 2021 r. Strona wniosła zażalenie na powyższe postanowienie wskazując, iż organ egzekucyjny zajął w całości rentę rodzinną otrzymywaną z ZUS, zaś zajęta kwota jest wolna od zajęć, gdyż dokonywane są już z niej potrącenia komornika sądowego w ramach zbiegu egzekucji. Strona zażądała zwrotu całości renty rodzinnej wraz z ustawowymi odsetkami. Postanowieniem z dnia 3 stycznia 2022 r. Dyrektor IAS uchylił w całości ww. postanowienie Organu I instancji. W uzasadnieniu Organ odwoławczy wskazał, że rozstrzygnięcie organu egzekucyjnego obarczone jest wadami uniemożliwiającymi pozostawienie go w obrocie prawnym. Podano, że z akt sprawy wynika, iż skarżoną czynność egzekucyjną dokonano zawiadomieniem z 16 grudnia 2020 r., którego odpis doręczono Stronie w dniu 31 grudnia 2020 roku. Strona skargę na tę czynność złożyła w dniu 26 października 2021 r. Organ egzekucyjny stwierdził uchybienie terminu do wniesienia skargi i odmówił wszczęcia postępowania w przedmiotowej sprawie naruszając przepisy art. 15zzzzzn2 ust. 1 ustawy z dnia 9 grudnia 2020 roku o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych. Zważywszy, że doręczenie odpisu zawiadomienia o zajęciu nastąpiło w okresie epidemii, to w myśl ww. regulacji prawnej - organ egzekucyjny był zobligowany zawiadomić Stronę o możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną, czego nie uczynił. Dyrektor IAS nakazał Organowi I instancji, aby ten przy ponownym rozpoznaniu sprawy, przesłał Stronie zawiadomienie o możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, który jest warunkiem koniecznym, poprzedzającym wydanie stosownego postanowienia. W ocenie Organu odwoławczego powyższe naruszenie przepisów postępowania (w tym: art. 7 i art. 77 k.p.a.), nie może zostać sprostowane przez Organ odwoławczy bez naruszenia wyrażonej w art. 15 k.p.a. zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Dyrektor IAS wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy, Organ I instancji winien w pierwszej kolejności wziąć pod uwagę wskazane w niniejszym rozstrzygnięciu okoliczności. Niemniej jednak sposób przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i ocena uzyskanych dowodów w tym zakresie należy do kompetencji Organu I instancji. Dyrektor IAS wskazał, że ponowne rozpatrzenie sprawy nie może ograniczać się jedynie do zbadania okoliczności wskazanych przez Organ odwoławczy. Organ I instancji jest zobowiązany do kompleksowego rozpoznania sprawy i wydania stosownego rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie. Podkreślono, że przedmiotem pisma Strony z dnia 25 października 2021 roku, skierowanego do organu egzekucyjnego jest nie tylko skarga na czynność egzekucyjną, ale również wniosek o zwrot wyegzekwowanych środków pieniężnych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, jako naruszającej prawo oraz zwrot renty rodzinnej wraz z odsetkami ustawowymi, jak również zwolnienie z kosztów sądowych na rzecz Skarbu Państwa. W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał, że jego renta rodzinna zajęta została w całości, pomimo iż powinna być zastosowana zasada pierwszeństwa, gdzie Komornik Sądowy dokonuje już potrąceń ze wskazanej renty. Skarżący podniósł, że zarówno Urząd Skarbowy, jak i Dyrektor IAS nie zwrócili uwagi na ten fakt. Wskazał, iż w zażaleniu na postanowienie organu egzekucyjnego nie wnosił o przywrócenie terminu do złożenia skargi na czynność egzekucyjną, tylko żądał zwrotu renty rodzinnej zajętej z przekazu pocztowego - wraz z ustawowymi odsetkami, gdyż otrzymuje już 75% tej renty zgodnie z ustawą. Dyrektor IAS w odpowiedzi na skargę podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu, albowiem zaskarżone postanowienie Dyrektora IAS nie narusza prawa. Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a." sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd administracyjny nie jest wprawdzie związany granicami skargi, ale zawsze jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona i nie może swoimi ocenami prawnymi wkraczać w sprawę nową w stosunku do tej, która była albo powinna być przedmiotem postępowania administracyjnego i wydawanych w nim decyzji administracyjnych (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Łodzi z dnia 30 kwietnia 2018 r., III SA/Łd 110/2018, LEX nr 2485772). Mając na uwadze powyższe, Sąd będąc związany granicami sprawy nie mógł w ramach kontroli postanowień wydanych w niniejszej sprawie, a dotyczących stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia skargi oraz odmowy wszczęcia postępowania poddać weryfikacji podnoszonych w skardze kwestii merytorycznych, takich jak zajęcie renty rodzinnej, jej zwrotu, albowiem kwestie te pozostają poza zakresem sprawy w rozumieniu art. 134 p.p.s.a. W niniejszej sprawie Organ odwoławczy wydał na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 123 k.p.a., postanowienie kasatoryjne – tj. postanowienie uchylające postanowienie wpadkowe wydane przez Organ I instancji i przekazujące sprawę do ponownego rozpatrzenia Naczelnikowi US. Zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Natomiast zgodnie z art. 123 § 1 k.p.a. w toku postępowania organ administracji publicznej wydaje postanowienia. Stosownie do art. 123 § 2 k.p.a. postanowienia dotyczą poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania, lecz nie rozstrzygają o istocie sprawy, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Kontrola prawidłowości postanowienia kasacyjnego oznacza w świetle powyższych regulacji konieczność dokonania oceny, czy w realiach konkretnej sprawy Organ odwoławczy w sposób uzasadniony skorzystał z możliwości wydania postanowienia kasacyjnego z przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania przez Organ I instancji, czy też bezpodstawnie uchylił się od załatwienia sprawy co do jej istoty w ramach przysługującej mu kompetencji. Podstawowym obowiązkiem sądu administracyjnego w tego rodzaju sprawach jest zatem ustalenie, czy zachodziły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., tj. czy istniały podstawy do odstąpienia od ogólnej zasady ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy administracyjnej albo zakończenia jej w inny sposób przez organ odwoławczy. Dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego przez organ administracji publicznej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., Sąd - co należy ponownie podkreślić - nie może odnosić się do meritum sprawy, skoro na skutek uchylenia postanowienia Organu I instancji - organ ten ponownie staje się właściwy do rozpoznania danej sprawy w jej całokształcie, a więc także do jej merytorycznego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z dnia 9 maja 2017 r., II OSK 2219/15, publ.: LEX nr 2315542). Na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może wydać postanowienie kasacyjne, gdy organ I instancji przy rozpatrywaniu sprawy nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego lub naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i przez to niekwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ II instancji (zob. wyrok NSA z dnia 14 lutego 2017 r., II OSK 1386/15). Należy przy tym podkreślić, że rozstrzygnięcie kasacyjne może zapaść wyłącznie w sytuacji, gdy wątpliwości organu II instancji co do stanu faktycznego nie da się wyeliminować w trybie art. 136 k.p.a. Z orzecznictwa sądów administracyjnych jednoznacznie wynika, że organ odwoławczy nie jest uprawniony do wydania rozstrzygnięcia kasacyjnego, jeśli organ I instancji nieprawidłowo ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy (zob. w tej materii m.in.: wyrok WSA w Gliwicach z dnia 11 stycznia 2007 r., II SA/GI 439/06). Konieczność uzupełnienia w niewielkim zakresie postępowania dowodowego, przez przeprowadzenie określonego dowodu, mieści się w kompetencjach organu odwoławczego do uzupełnienia postępowania, wyłączając dopuszczalność decyzji kasacyjnej (por. wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2016 r., II OSK 1427/16). W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie Organ odwoławczy zasadnie stwierdził, że postanowienie Naczelnika US zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Dyrektor IAS stwierdził, że wydane przez organ egzekucyjny postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienie skargi na czynność egzekucyjną i odmawiające wszczęcia postępowania narusza art. 15zzzzzn2 ust. 1 ustawy z dnia 9 grudnia 2020 roku o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 roku, poz. 2095 ze zm.) – dalej ustawa COVID-19. Odnosząc się do powyższego należy zauważyć, że zgodnie z art. 15zzzzzn2 ust. 1 ww. ustawy w przypadku stwierdzenia uchybienia przez stronę w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów: 1) od zachowania których jest uzależnione udzielenie ochrony prawnej przed organem administracji publicznej, 2) do dokonania przez stronę czynności kształtujących jej prawa i obowiązki, 3) przedawnienia, 4) których niezachowanie powoduje wygaśnięcie lub zmianę praw rzeczowych oraz roszczeń i wierzytelności, a także popadnięcie w opóźnienie, 5) zawitych, z niezachowaniem których ustawa wiąże ujemne skutki dla strony, 6) do dokonania przez podmioty lub jednostki organizacyjne podlegające wpisowi do właściwego rejestru czynności, które powodują obowiązek zgłoszenia do tego rejestru, a także terminów na wykonanie przez te podmioty obowiązków wynikających z przepisów o ich ustroju - organ administracji publicznej zawiadamia stronę o uchybieniu terminu. Stosownie do zgodnie z art. 15zzzzzn2 ust. 2 ustawy COVID-19 w zawiadomieniu, o którym mowa w ust. 1, organ administracji publicznej wyznacza stronie termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Zgodnie z art. 15zzzzzn2 ust. 3 ww. ustawy w przypadku, o którym mowa w art. 58 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w terminie 30 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Sąd podziela stanowisko Organu odwoławczego, że w niniejszej sprawie wystąpiły przesłanki do zastosowania wskazanego przepisu. Organ I instancji, dokonując prawidłowego ustalenia w zakresie daty doręczenia zawiadomienia, nie powiązał wskazanego ustalenia z uchybieniem terminu do złożenia skargi. Organ egzekucyjny zawiadomienie z dnia 16 grudnia 2020 r. o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej doręczył Skarżącemu w dniu 31 grudnia 2020 r. (26 października 2021 r. zajęcie zostało zrealizowane). Zaś Strona skargę na tę czynność złożyła w dniu 26 października 2021 r. W tej sytuacji stwierdzenie uchybienia przez Skarżącego terminu do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną nastąpiło więc w warunkach, w których zastosowanie miał wskazany art. 15zzzzzn2 ustawy COVID-19, który wszedł w życie z dniem 16 grudnia 2020 r. Wyjaśnić należy, że skarga na czynność egzekucyjną stanowi dla zobowiązanego ochronę prawną przed organem administracji publicznej, przeciwdziałając dokonaniu czynności egzekucyjnej z naruszeniem ustawy i/lub zastosowaniu zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, w ramach którego dokonano czynności egzekucyjnej. Należało więc uznać, że stwierdzenie uchybienia terminu do złożenia skargi na czynność egzekucyjną w czasie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 uzależnione było od zawiadomienia strony o uchybieniu terminu. W przypadku uchybienia terminu do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną występuje przesłanka z art. 15zzzzzn2 ust. 1 pkt 1 ustawy COVID-19, tj. strona uchybiła terminu, od którego zachowania uzależnione jest udzielenie ochrony prawnej przed organem administracji publicznej. Z tego względu zasadnie Dyrektor IAS w zaskarżonym postanowieniu stwierdził, że Organ I instancji w ponownie prowadzonym postepowaniu winien wziąć pod uwagę to, że w sprawie zastosowanie znajduje art. 15zzzzzn2 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy COVID-19. W konsekwencji słusznie stwierdzono, że Organ I instancji wydał zaskarżone postanowienie z naruszeniem przepisów postępowania, bowiem przepisy art. 15zzzzzn2 nie mogą być pomijane. Przytoczony wyżej przepis wprost uwzględnia sytuację, w której strona uchybiła terminowi do dokonania czynności kształtującej jej prawa i obowiązki. Przywołana regulacja wyznacza ponadto kierunek, w którym powinny zmierzać interpretacja i stosowanie przepisów ustawy COVID-19, czyli z pominięciem nadmiernego formalizmu, z faktycznym dążeniem do umożliwienia stronie dokonanie czynności w terminie. Wynika z tego, że sam ustawodawca uznał za konieczne zamieszczenie w ustawie o COVID-19 tej bardzo korzystnej regulacji prawnej z punktu widzenia interesów strony postępowania. Tym samym w celu prawidłowego zastosowania ww. przepisów Organ I instancji powinien stwierdzić w drodze postanowienia uchybienie terminu do wniesienia skargi z jednoczesnym zastosowaniem w sprawie art. 15zzzzzn2 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy COVID-19, skoro ww. przepisy otwierały możliwość złożenia przez Skarżącego wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi na czynność egzekucyjną, co umożliwiałoby jej skuteczne wniesienie. Zasadne zatem było uchylenie postanowienia Naczelnika US w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. "Konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy" w rozumieniu art. 138 § 2 k.p.a. związany jest z obligatoryjnością zastosowania art. 15zzzzzn2 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy COVID-19 w kontekście przewidzianej w nim możliwości przywrócenia Skarżącemu terminu do złożenia skargi na czynność egzekucyjną i złożenia skargi przez stronę (której treść niekoniecznie musi odpowiadać treści pierwotnie złożonej skargi) miał bowiem "istotny wpływ na wynik jej rozstrzygnięcia". W zależności bowiem od złożenia przez Stronę wniosku, przywrócenia Skarżącemu terminu do złożenia skargi na czynność egzekucyjną - wynik sprawy, jej rozstrzygnięcie może być inne. Odnosząc się do argumentacji Skarżącego, że nie domagał się przywrócenia terminu do wniesienia skargi lecz wnosił o zwrot renty, należy wyjaśnić, że kwestia prawidłowości dokonania czynności egzekucyjnej jak też wniosek o zwrot wyegzekwowanych środków pieniężnych będą rozpoznane przez Organ I instancji w ramach ponownego rozpatrzenia sprawy. Organ I instancji bowiem w celu załatwienia sprawy musi przeprowadzić czynności wskazane w orzeczeniu Organu odwoławczego celem umożliwienia Skarżącemu złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi na czynność egzekucyjną, co dopiero będzie skutkowało nadaniem sprawie biegu (rozpoznania merytorycznie podnoszonych w skardze argumentów). Zatem jeśli w ramach wskazanych czynności Skarżący złoży wniosek o przywrócenie terminu i zostanie on uwzględniony, to dopiero w tym momencie będzie możliwe merytoryczne odniesienie się przez organy do kwestii podnoszonych w skardze na czynność egzekucyjną, dotyczących zajęcia kwoty wolnej od zajęć komorniczych. Prawidłowo zatem Dyrektor IAS uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę Organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, w konsekwencji czego Organ I instancji zastosuje art. 15zzzzzn2 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy COVID-19, skoro w niniejszym stanie prawnym rozpoznanie sprawy uwarunkowane było od zastosowania procedury określonej w art. 15zzzzzn2 ust. 1 pkt 1 i 2 ww. ustawy. Reasumując, prawidłowe jest stanowisko Organu odwoławczego, że stwierdzenie uchybienia przez Skarżącego terminu do wniesienia skargi obligowało Organ I instancji do zawiadomienia Strony o uchybieniu terminu (stosownie do art. 15zzzzzn2 ust. 1 pk1 ustawy COVID-19) z jednoczesnym zawiadomieniem Skarżącego o wyznaczeniu mu terminu 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu (stosownie do art. 15zzzzzn2 ust. 2. ustawy COVID-19). Zważywszy, że doręczenie odpisu zawiadomienia o zajęciu nastąpiło w dniu 31 grudnia 2020 r., tj. w okresie epidemii, to w myśl ww. regulacji prawnej - organ egzekucyjny był zobligowany zawiadomić Stronę o możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną, czego nie uczynił. Powyższa okoliczność uzasadniała podjęcie rozstrzygnięcia na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. W tej sytuacji zaskarżone postanowienie Dyrektora IAS nie narusza prawa. Końcowo należy zauważyć, że Naczelnik US przedwcześnie wystosował do Skarżącego zawiadomienie o możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi na czynność egzekucyjną (pismo z dnia 13 stycznia 2022 r.), tj. w sytuacji, gdy postanowienie Dyrektora IAS zostało przez Stronę zaskarżone do Sądu. W takiej sytuacji obowiązkiem Organu I instancji było powstrzymanie się od podejmowania czynności wynikających z zaskarżonego do Sądu postanowienia, do czasu wydania w niniejszej sprawie prawomocnego rozstrzygnięcia. Z tego względu, jeżeli po zwrocie akt do organu okaże się, że Skarżący wniosku takiego nie złożył, to dla prawidłowej realizacji wytycznych zawartych w postanowieniu Dyrektora IAS konieczne będzie ponowne zawiadomienie Strony o możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), oddalił skargę.