I SA/Gd 284/19

Dnia 21 marca 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Irena Wesołowska po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2019 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D.R. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 21 listopada 2018 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług od stycznia 2013 r. do sierpnia 2016 r. p o s t a n a w i a: odrzucić skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej w skrócie zwany Dyrektorem) wydał w dniu 21 listopada 2018 r. decyzję w następstwie rozpatrzenia odwołania wniesionego przez D.R. od decyzji organu pierwszej instancji w przedmiocie rozliczenia podatku od towarów i usług. Na powyższą decyzję D.R., pismem nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 9 stycznia 2019 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Stosownie do art. 53 § 1 w zw. z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302) – dalej zwana p.p.s.a., skargę wnosi się do sądu administracyjnego za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Z kolei zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). Jak stanowi art. 73 § 1 p.p.s.a. W razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (art. 73 § 4 p.p.s.a.). Domniemanie doręczenia przesyłki adresatowi, o którym mowa w art. 73 § 4 p.p.s.a., polega na założeniu, że adresat przesyłki zapoznał się z jej treścią ostatniego dnia tego terminu, a zatem z tą datą wiążą się również odpowiednie skutki procesowe, jak chociażby bieg terminu do złożenia zażalenia. Faktyczne odebranie pisma (w urzędzie pocztowym, czy sądzie), już po upływie terminu wskazanego w art. 73 § 1 p.p.s.a., nie ma wpływu na skutek określony w art. 73 § 4 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA z 16 listopada 2004 r., GZ 104/04; z 28 stycznia 2013 r., II FZ 1055/12, z 14 lutego 2013 r., II FZ 36/13, z dnia 5 marca 2013 r. II FZ 40/13, dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak wynika z akt sprawy administracyjnej (k. 1805), przesyłkę zawierającą decyzję Dyrektora, wobec nieskutecznego doręczenia, złożono w dniu 23 listopada 2018 r. w placówce pocztowej. Zawiadomienie o możliwości odbioru tej przesyłki pozostawiono skarżącemu w skrzynce do doręczenia korespondencji. Powtórnie uczyniono to w dniu 3 grudnia 2018 r. Tym samym, czternastodniowy termin, liczony od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej (art. 73 § 4 p.p.s.a.) upłynął 7 grudnia 2018 r. Doręczenie należało zatem uznać za dokonane właśnie w tym dniu. Faktyczne wydanie przesyłki w terminie późniejszym tj. w dniu 10 grudnia 2018 r., nie ma wpływu dla liczenia terminu według wskazanego już wyżej art. 73 p.p.s.a. W związku z powyższym od dnia 7 grudnia 2018 r. należało liczyć trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego i kończył on swój bieg w dniu 6 stycznia 2019 r. Zważywszy jednak na fakt, że ostatnim dniem terminu był dzień ustawowo wolny od pracy, to zgodnie z art. 83 § 2 p.p.s.a., w takim przypadku za ostatni dzień terminu należało uznać następny dzień po dniu wolnym od pracy tj. dzień 7 stycznia 2019 r. Skoro przesyłka zawierająca skargę została nadana w urzędzie pocztowym w dniu 9 stycznia 2019 r. (vide koperta k. 9), należało uznać, że wniesienie skargi nastąpiło z uchybieniem przepisanego terminu. Sąd pragnie przy tym zauważyć, że w orzecznictwie wyrażony jest pogląd, zgodnie z którym wydłużenie przez operatora pocztowego terminu do odbioru przesyłki, poprzez pozostawienie jej w placówce pocztowej przez okres przekraczający 14 dni licząc od daty pierwszego awizowania oraz wydanie przesyłki adresatowi pomimo upływu tego 14 dniowego terminu, nie może powodować negatywnych skutków dla strony i uzasadnia uwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu. Strona skarżąca nie może bowiem ponosić negatywnych konsekwencji nieprawidłowego działania operatora pocztowego doręczającego przesyłki i nie można jej z tej przyczyny pozbawiać prawa do wniesienia przysługującego jej środka zaskarżenia (por. wyroki NSA z dnia 20 grudnia 2012 r., sygn. I FSK 132/12, z dnia 27 września 2013 r., sygn. akt I FSK 1407/12, postanowienie NSA z dnia 12 stycznia 2017 r., I FZ 410/16). Jakkolwiek sytuacja jaka zaistniała w przedmiotowej sprawie może uzasadniać przywrócenie terminu do wniesienia skargi w przypadku złożenia przez stronę stosownego wniosku, to jednak wobec kategorycznego brzmienia art. 178 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Sąd zobligowany był do odrzucenia skargi, jako złożonej po upływie przepisanego prawem terminu. Przywołane przepisy zobowiązują bowiem Sąd do odrzucenia środka zaskarżenia w każdym przypadku uchybienia terminowi, a także niezależnie od tego, że do jego uchybienia doszło z przyczyn nie leżących po stronie skarżącej. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.