I SA/Gd 29/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Woźniak po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 14 listopada 2011 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzenia poza kasynem gier na automacie postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. "A" Sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 14 listopada 2011 r., w której zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zakwestionowanej decyzji. Zdaniem skarżącej wniosek jest uzasadniony, gdyż w sprawie występuje szereg wątpliwości prawnych dotyczących kwestionowanej decyzji, włączając w to zgodność ustawy z Konstytucja RP, w związku z którymi zostanie ona na pewno uchylona. Ponadto zachodzi w sprawie ryzyko wyrządzenia skarżącej znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków wobec konieczności zbadania przez Trybunał Konstytucyjny zgodności przepisów ustawy z Konstytucją RP i związaną z tym zwłokę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej jako "P.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Postanowienia, o których mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 61 § 5 P.p.s.a.. Podkreślenia wymaga, że inicjatywa w zakresie wykazania przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania aktu należy do skarżącego, bowiem jego rzeczą, jako strony postępowania sądowoadministracyjnego, jest wykazanie zasadności złożonego wniosku poprzez podanie istnienia materialnoprawnych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonego orzeczenia mogłoby spowodować wskazane wyżej następstwa, gdyż ograniczyła się do lakonicznego powtórzenia przesłanek wstrzymania wykonania decyzji zawartych w art. 61 § 3 P.p.s.a.. Z kolei samo subiektywne przekonanie skarżącej o wadze podniesionych w skardze zarzutów nie jest wystarczającym argumentem, aby uznać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie bowiem z poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 9 września 2004 r. (sygn. akt FZ 358/04, niepubl.), który Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, stanowisko skarżącego, że skarżone orzeczenie jest merytorycznie niesłuszne i narusza prawo, nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu na podstawie art. 61 P.p.s.a. W tym miejscy podkreślić należy, że sąd ma obowiązek uwzględniać z urzędu, a więc i bez wniosków strony, okoliczności decydujące o wstrzymaniu bądź odmowie wstrzymania wykonania aktu lub czynności zaskarżonych do sądu (por. postanowienie NSA z dnia 31 marca 2005 r. sygn. akt II OZ 155/05, OwSS 2005/3/72). Jednakże Sąd nie dopatrzył się takich okoliczności. Na pewno za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji nie przemawia wysokości kary pieniężnej wymierzonej przez organ w kwocie 12.000 zł, gdyż nie jest to suma znacząca. Tym bardziej, że tutejszy Sąd nie mógł odnieść tej kwoty do kwoty rzeczywiście osiąganego przez skarżącą aktualnie dochodu. Do oceny zasadności wniosku konieczne jest dysponowanie aktualnymi danymi o stanie majątkowym podatnika. Zweryfikowanie przez Sąd tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku skarżącej, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki musi się odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jej sytuacji majątkowej, posiadanych zasobach, czy ponoszonych wydatkach. Tymczasem skarżąca nie zaprezentowała w tym względzie żadnych danych. Stad brak możliwości oceny, czy ewentualne odtworzenie substancji majątkowej uszczuplonej w związku z wykonaniem decyzji, byłoby połączone z nadmiernymi trudnościami i prowadziło do powstania znacznej szkody. Sąd stwierdził jednocześnie, że w aktach sprawy nie ma też innych danych wskazujących na aktualną sytuację majątkową skarżącej, co tym samym uniemożliwiło Sądowi ustalenie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia wniosku z urzędu (zgodnie z tezą orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2005 roku, wydanego w sprawie II OZ 155/2005). Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.