I SA/Gd 3/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C.S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 17 września 2018., nr [...] w przedmiocie podatku od spadków i darowizn postanawia: 1. odmówić stronie skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia skargi, 2. odrzucić skargę. C.S., reprezentowany przez pełnomocnika (ojca H.S.), złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 17 września 2018 r. w przedmiocie podatku od spadków i darowizn. Uzasadniając wniosek pełnomocnik skarżącego wskazał, że w okresie od 20 września 2018 r. do 10 października 2018 r. przebywał na urlopie poza obszarem Polski. Na początku września podjął próbę kontaktu telefonicznego z organem, nie udało się jednak połączyć z osobami mającymi informacje o sprawie. Po powrocie z urlopu pełnomocnik w rozmowie telefonicznej powziął informację o wydaniu decyzji i uznaniu jej za doręczoną wskutek nieodebrania jej w terminie. Zdaniem pełnomocnika, dołożył on wszelkiej staranności w celu powiadomienia organu, mimo że taki obowiązek na nim nie ciążył na podstawie art. 147 § 1 Ordynacji podatkowej i nie ustanowił pełnomocnika do doręczeń. Wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu skarżący wniósł skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje: Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) – zwanej dalej "p.p.s.a.", skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru dołączonego do akt administracyjnych sprawy wynika, że przesyłka zawierająca decyzję z dnia 17 września 2018 r. wysłana została na adres pełnomocnika reprezentującego skarżącego w postępowaniu odwoławczym. Z powodu nieobecności adresata przesyłka ta została awizowana dwukrotnie: po raz pierwszy w dniu 20 września 2018 r. i po raz drugi w dniu 28 września 2018 r. Następnie przesyłka ta została zwrócona do nadawcy w dniu 8 października 2018 r. Uznać należy, że przesyłka zawierająca decyzję została skutecznie doręczona pełnomocnikowi w trybie art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 800 ze zm.) z dniem 4 października 2018r., a więc z upływem ostatniego dnia 14-dniowego okresu pozostawienia pisma w placówce pocztowej, liczonego od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej (art. 150 § 4 ww. ustawy). Termin do wniesienia skargi upłynął z dniem 5 listopada 2018 r. (przy dochowaniu zasady wynikającej z art. 83 § 2 p.p.s.a. – ostatni dzień terminu przypadał bowiem w sobotę 3 listopada 2018 r.). Skarżący złożył skargę w dniu 29 listopada 2018 r., a zatem z uchybieniem terminu do jej wniesienia. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 wskazanej ustawy sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). Jednocześnie jednak stosownie do treści przepisu art. 86 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Warunkiem przywrócenia uchybionego terminu do dokonania określonej czynności jest spełnienie łącznie następujących przesłanek: złożenie przez stronę wniosku o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od ustania przeszkody, która uniemożliwiła dochowanie terminu, dokonanie jednocześnie czynności, której w zakreślonym terminie nie dokonano, uprawdopodobnienie, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony oraz powstanie w wyniku uchybienia terminu ujemnych dla strony skutków procesowych (art. 86 i 87 p.p.s.a.). W ocenie Sądu w niniejszej sprawie strona nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 wskazanej ustawy). Zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie poglądem brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany przy zastosowaniu obiektywnego miernika staranności, jaki można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się stany nadzwyczajne, takie jak np. problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe, obłożna choroba (por.: postanowienie NSA o sygn. akt II GZ 752/13, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przy czym jeśli strona reprezentowana jest przez pełnomocnika, skutki czynności podejmowanych przez pełnomocnika obciążają samą stronę. Pełnomocnik strony skarżącej, uzasadniając brak winy w terminowym wniesieniu skargi powoływał się na swoją nieobecność w czasie doręczania przesyłki, z uwagi na wyjazd urlopowy. Jednakże urlop pełnomocnika nie może być uznany za przeszkodę nieprzewidzianą ani trudną do usunięcia. Skoro pełnomocnik był świadomy zbliżającego się terminu wydania decyzji, jak również wiedział, że nie będzie go przez dłuższy okres czasu (znał wszak termin zaplanowanego urlopu), to należyta staranność nakazywała podjęcie działań pozwalających na zapewnienie możliwości odbioru przesyłki, choćby przez ustanowienie pełnomocnika do doręczeń, bądź też przynajmniej poinformowanie organu o planowanym wyjeździe. Z twierdzeń pełnomocnika wynika wprawdzie, że podjął on taką próbę (dzwoniąc do organu na początku września), jednakże nieskutecznie (nikt nie odebrał). O braku należytej staranności pełnomocnika świadczy także fakt, że wrócił on z urlopu w dniu 10 października 2018 r., tj. terminie otwartym do wniesienia skargi (który upływał w dniu 5 listopada 2018r.), a do organu zatelefonował dopiero ponad miesiąc później, tj. w dniu 22 listopada 2018 r., z prośbą o informację o stanie sprawy. Zaniechanie przez pełnomocnika podjęcia czynności zapewniających odbiór przesyłki w trakcie jego urlopu, a także sprawdzenia stanu sprawy bezpośrednio po powrocie z urlopu, nie uzasadnia braku jego winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi i dlatego na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 2 p.p.s.a., odmówił przywrócenia terminu. Wobec odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzekł o jej odrzuceniu.