I SA/Gd 300/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Małgorzata Gorzeń Sędziowie NSA Ewa Kwarcińska (spr.) WSA Tomasz Kolanowski Protokolant Beata Jarecka po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi L. E. na decyzję Izby Skarbowej z dnia 31 stycznia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych za 1998 r. oddala skargę. I SA/Gd 300/03 U z a s a d n i e n i e Urząd Skarbowy decyzją z dnia 30 listopada 1999 r., Nr [...] określił skarżącemu L. E. wysokość zryczałtowanego podatku dochodowego za 1998 rok w kwocie 2.313,10 zł, wysokość zaległości podatkowej w kwocie l.365,90 zł oraz należne odsetki od dnia 01.02.1999 r. do dnia wydania decyzji w kwocie 387,70 zł z tytułu sprzedaży artykułów spożywczych i przemysłowych, prasy oraz biletów komunikacji miejskiej – opodatkowanych różnymi stawkami zryczałtowanego podatku dochodowego. Decyzja ta została skutecznie doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu 9 grudnia 1999 r. (str. 80 akt postępowania). Ponieważ strona nie skorzystała z przysługującego – na podstawie art. 220 i art. 223 Ordynacji podatkowej – prawa do wniesienia odwołania od przedmiotowej decyzji, decyzja z dnia 30 listopada 1999 r., stała się decyzją ostateczną. Wnioskiem z dnia 13 sierpnia 2002 r. pełnomocnik skarżącego wystąpił do Urzędu Skarbowego o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia 30 listopada 1999 r. Postanowieniem z dnia 10 września 2002 r. Urząd Skarbowy wznowił postępowanie w sprawie, a następnie decyzją z dnia 8 listopada 2002 r., Nr [...] odmówił uchylenia dotychczasowej decyzji Urzędu, gdyż stwierdził brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Od decyzji tej pełnomocnik skarżącego złożył odwołanie. Izba Skarbowa decyzją z dnia 31 stycznia 2003 r., Nr [...] utrzymała w mocy decyzję organu pierwszej instancji, na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 240 § 5 ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.). Od decyzji tej pełnomocnik skarżącego wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzucając jej: 1. naruszenie prawa, które dają podstawę do wznowienia postępowania, 2. inne naruszenia przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, 3. naruszenia prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego podniósł, że Izba Skarbowa przed wydaniem decyzji ostatecznej z dnia 31 stycznia 2003 r., Nr [...] nie wyznaczyła stronie trzydniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, naruszając tym samym art. 200 Ordynacji podatkowej w związku z art. 23 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 169, poz. 1387). Wywodząc dalej pełnomocnik skarżącego stwierdził, że z treści art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej wynika obowiązek organu podatkowego do wyznaczenia podatnikowi trzydniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranych dowodów. Zdaniem autora skargi przepis ten stanowi konkretyzację obowiązku nałożonego na organy podatkowe art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej, a dot. zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania. Brak wykonania tego obowiązku przez organ podatkowy stanowi naruszenie prawa, które mogło – zdaniem skarżącego – mieć wpływ na wynik postępowania. W prowadzonym nadzwyczajnym postępowaniu, wszczętym postanowieniem o wznowieniu postępowania z dnia 10 września 2002 r., Nr [...], organ podatkowy nie zbierał nowych dowodów, a jedynie przyjął i rozpatrzył materiał dowodowy dostarczony przez skarżącego, jednak nie są to okoliczności, z powodu których można odmówić skarżącemu prawa do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego i zupełności postępowania dowodowego. Przytaczając wyrok NSA z dnia 19.05.1999 r., sygn. akt I SA/Łd 2137/98, ONSA 2000/2/83 pełnomocnik skarżącego stwierdził, że zgodnie z linią orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wynikający z art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej obowiązek wyznaczenia stronie trzydniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego spoczywa również na organie odwoławczym. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego podniósł również, iż wydając decyzję z dnia 31 stycznia 2003 r., Izba Skarbowa naruszyła przepis art. 245 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, gdyż w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia 30 listopada 1999 r., Nr [...]wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania wynikająca z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej poprzez wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych i nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji nie znanych organowi, który wydał decyzję. Jako przesłankę do wznowienia postępowania podatkowego pełnomocnik skarżącego wskazał wadliwe prowadzenie w 1998 roku przez skarżącego L. E. ewidencji przychodów, które spowodowało wykazanie zawyżonej wysokości przychodów z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Zdaniem autora skargi uchylenie decyzji dotychczasowej przez Izbę Skarbową było możliwe, gdyż od dnia doręczenia decyzji dotychczasowej upłynęło 5 lat, a ponadto nie upłynął termin przedawnienia wynikający z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, w związku z tym możliwe jest nadal wydanie nowej decyzji w sprawie (art. 245 § 2 Ordynacji podatkowej). Pełnomocnik skarżącego podniósł również, że Izba Skarbowa naruszyła w decyzji z dnia 31 stycznia 2003 r., wynikającą z art. 124 Ordynacji podatkowej zasadę przekonywania, zgodnie z którą organy podatkowe powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez stosowania środków przymusu. Ponieważ Urząd Skarbowy nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i nie wyjaśnił stanu faktycznego sprawy, to w tej sytuacji nie mógł zawrzeć w decyzji uzasadnienia odpowiadającego wymaganiom stawianym przez art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. W ocenie pełnomocnika skarżącego uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera błędną ocenę nowych okoliczności faktycznych przytoczonych w żądaniu wznowienia postępowania. Naruszenie podstawowej zasady postępowania podatkowego tj. zasady przekonywania – art. 124 Ordynacji podatkowej – skutkuje koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji ze względu na naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik, sprawy. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu swego stanowiska odniesiono się do następujących kwestii: zgodnie z treścią art. 200 § 1 O.p. (w brzmieniu obowiązującym do 31.12.2002 r.) przed wydaniem decyzji organ podatkowy wyznacza stronie trzydniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Nie ulega wątpliwości, że obowiązek wyznaczenia terminu do wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego spoczywa również na organie podatkowym II instancji, tj. na Izbie Skarbowej. Zgodnie bowiem z treścią art. 235 O.p. w sprawach nie uregulowanych w art. 220-234, w postępowaniu przed organami odwoławczymi mają zastosowanie odpowiednie przepisy przed organami pierwszej instancji, w tym m.in. przepisy zawarte w art. 120-200. Takie stanowisko koresponduje z treścią art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej nakładającego na organy podatkowe obowiązek zapewnienia stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a więc również w postępowaniu przed organem ej instancji. Organ odwoławczy podkreślił, że z ej strony postępowanie przed Izbą Skarbową, jako organem II instancji, często sprowadza się jedynie do analizy prawidłowości rozstrzygnięcia organu pierwszoinstancyjnego w oparciu o dowody zebrane wyłącznie przez ten organ, bez konieczności przeprowadzania przez Izbę Skarbową uzupełniającego postępowania dowodowego na podstawie art. 229 Ordynacji podatkowej. W takim przypadku zaniechanie przez organ odwoławczy dopełnienia procedury wynikającej z art. 200 Ordynacji podatkowej, w zasadzie pozostaje bez wpływu na wynik postępowania (por. wyrok NSA z dnia 22.01.2002 r., sygn. akt III SA 2160/00), a taka sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie. W sprawie skarżącego po wniesieniu odwołania od decyzji Urzędu Skarbowego z dnia 08.11.2002 r., nie podjęto żadnych czynności zmierzających do uzupełnienia materiału dowodowego. Zatem akta podatkowe, dot. wznowionego na wniosek strony – w trybie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej – postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Nr [...] z dnia 30.11.1999 r., określającą zaległość podatkową z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych za 1998 rok składają się – jak podkreślił to skarżący – wyłącznie z materiałów przedstawionych przez stronę. Zdaniem organu odwoławczego jakkolwiek zarzuty skargi dot. naruszenia art. 200 Ordynacji podatkowej są uzasadnione, gdyż w istocie przed wydaniem zaskarżonej decyzji w trybie odwoławczym nie wyznaczono stronie trzydniowego terminu do wypowiedzenia się co do materiału dowodowego zebranego w sprawie, to jednak uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Izba Skarbowa nie podzieliła natomiast twierdzenia pełnomocnika skarżącego, że naruszono przepis art. 245 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. W sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia 30 listopada 1999 r. wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania wynikająca z przepisu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, tj. wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie znane organowi, który wydal decyzję. Te nowe okoliczności i nowe dowody, o których mowa w powołanym przepisie, to zdaniem autora skargi, wadliwość prowadzonej w 1998 roku przez p. L. E. ewidencji przychodów, której przejawem było ewidencjonowanie przychodów z tyt. sprzedaży prasy i biletów w kwotach brutto (wraz z rabatami), oraz ich podwójne opodatkowanie (wg dwóch różnych stawek), co w konsekwencji spowodowało wykazanie zawyżonej wysokości przychodów z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. W tej sytuacji łączny przychód z działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącego powinien wynosić 78.690,00 zł, a nie jak wynika to z ostatecznej decyzji Urzędu Skarbowego będącej przedmiotem postępowania wznowieniowego 91.658,82 zł. Organ odwoławczy przywołał art. 240 § 1 pkt 5 O.p.: wznowienie postępowania może mieć miejsce wówczas gdy wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie znane organowi, który wydał decyzję. Przepis ten wymaga jednak – jak wyjaśniono to w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji – aby: • po pierwsze: ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody istotne dla sprawy były nowe. Będą to więc zarówno okoliczności lub dowody nowo odkryte, jak i po raz pierwszy zgłoszone przez stronę, • po drugie: nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody muszą być istotne dla sprawy, a zatem muszą dotyczyć przedmiotu sprawy oraz mieć znaczenie prawne, mające w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych, • po trzecie: nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniały już w dniu wydania decyzji ostatecznej. Jeżeli więc okoliczności faktyczne lub dowody powstały po dniu wydania decyzji ostatecznej nie mogą być podstawą do wznowienia postępowania, nawet gdy są istotne dla sprawy, • po czwarte: nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody nie były znane organowi, który wydal decyzję. Treść art. 240 § 1 pkt 5 O.p. wskazuje, że do wznowienia postępowania na tej podstawie może dojść jedynie wówczas, gdy wszystkie w/w wymienione warunki zostaną spełnione łącznie. Nie spełnienie choćby jednego z tych warunków powoduje, iż ujawniona okoliczność lub dowód nie będą stanowiły przesłanki do wznowienia postępowania. Tymczasem fakt wadliwego prowadzenia przez skarżącego ewidencji przychodów w 1998 roku nie stanowi nowej okoliczności w sprawie, albowiem ujawniony został podczas kontroli przeprowadzonej przez pracowników Urzędu w dniach 6, 7, 10.09.1999 r. i 20.09.1999 r., z której został sporządzony protokół, zawierający szczegółowy opis stwierdzonych nieprawidłowości w zakresie sposobu prowadzenia przez skarżącego ewidencji przychodów. W toku kontroli, Urząd Skarbowy – zgodnie ze stanem faktycznym oraz obowiązującymi w tym zakresie przepisami podatkowymi – ustalił skarżącemu przychód z tytułu działalności gospodarczej prowadzonej w 1998 roku w łącznej wysokości 91.658,82 zł na podstawie dokumentów źródłowych, w tym m.in. ewidencji przychodów, rachunków uproszczonych oraz oświadczenia skarżącego z dnia 7 września 1999 r. do protokołu kontroli. Decyzją z dnia 30 listopada 1999 r., Urząd określił wysokość należnego za 1998 rok ryczałtu w kwocie 2.313,10 zł oraz wysokość zaległości podatkowej w kwocie 1.365.90 zł, zaś skarżący nie złożył odwołania. W ocenie Izby Skarbowej nieuzasadnione są również argumenty skarżącego dot. możliwości uchylenia przez Izbę Skarbową decyzji dotychczasowej i wydanie nowej decyzji w sprawie na podstawie art. 245 § 2 Ordynacji podatkowej z uwagi na fakt, iż od dnia doręczenia decyzji dotychczasowej nie upłynęło 5 lat oraz nie upłynął termin przedawnienia zakreślony przepisem prawnym zawartym w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej. Regulacja prawna zawarta w art. 245 ustawy Ordynacja podatkowa zawiera kompletny, enumeratywny katalog kompetencji decyzyjnych, jakie służą organowi przeprowadzającemu wznowione postępowanie. Zgodnie z treścią § 1 tego przepisu organ podatkowy, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 243 § 2 wydaje decyzję, w której: 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie, art. 240 § 1 albo 2) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, jeżeli od dnia doręczenia tej decyzji upłynęło 3 lat, albo 3) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, jeżeli wskutek wznowienia postępowania mogłaby zostać wydana wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, albo 4) uchyla w całości lub w czyści decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie przesłanek przewidzianych w art. 240 § 1, i w tym zakresie, orzeka co do istoty sprawy. Natomiast na podstawie art. 245 § 2 Ordynacji podatkowej organ podatkowy odmówi uchylenia decyzji w całości lub w części również wówczas, gdy nie mógłby wydać nowej decyzji z uwagi na upływ terminów przewidzianych w art. 68 lub w art. 70. Systematyka powołanego przepisu, a także wcześniejszych przepisów dot. postępowania wznowieniowego wskazuje jednoznacznie, że na organach podatkowych rozpatrujących sprawę w tym trybie, przede wszystkim ciąży obowiązek badania czy wystąpiły w niej przesłanki wymienione w art. 240 § 1. W przypadku braku ich wystąpienia, niezależnie od pozostałych okoliczności – w tym również upływu (czy też nie) terminów powołanych w skardze, a wymienionych również w art. 245 § 1 pkt 2 i art. 245 § 2 – organ podatkowy wydaje decyzję na podstawie art. 245 § 1 pkt 1, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej. Dopiero w sytuacji, gdy w toku postępowania wznowieniowego zostanie wykazane, że zaistniała jedna z przesłanek powołanych w art. 240 § 1, organ podatkowy bada pozostałe okoliczności mające wpływ na sposób rozstrzygnięcia – w tym również upływ wskazanych powyżej terminów. Tymczasem, jak wyżej wykazano, w przedmiotowej sprawie możliwość uchylenia decyzji ostatecznej została wyłączona z uwagi na brak przesłanek z art. 240 § 1 O. p. Oznacza to, że zarówno 5 letni termin liczony od dnia doręczenia decyzji ostatecznej będącej przedmiotem postępowania wznowieniowego, jak i termin wynikający z art. 70 – dot. przedawnienia zobowiązania pozostają bez wpływu na sposób rozstrzygnięcia w sprawie. Izba Skarbowa nie podzieliła również zarzutu naruszenia w zaskarżonej decyzji przepisów art. 210 § 4 oraz zasady przekonywania wynikającej z art. 124 Ordynacji podatkowej. Organy podatkowe w toku przeprowadzonego postępowania podatkowego, mając na uwadze m.in. zasady tego postępowania podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy – co zostało odzwierciedlone zarówno w decyzji Urzędu Skarbowego z dnia 08.11.2002 r., Nr [...] jak i decyzji Izby Skarbowej z dnia 31.01.2003 r., Nr [...]. Również uzasadnienia prawne i faktyczne tych decyzji – w ocenie Izby Skarbowej– zawierają, stosownie do treści art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej tak podstawę prawną z przytoczeniem przepisów prawa jak i odniesienie stanu prawnego do stwierdzonego stanu faktycznego sprawy. W tej sytuacji zawarte w skardze zarzuty dot. w/w przepisów są bezzasadne. Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153/02, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153/02, poz. 1270). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na jej uwzględnienie. W myśl art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej podstawą wznowienia postępowania jest ujawnienie istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, które istniały w dniu wydania decyzji, lecz nie były znane organowi, który wydał decyzję. Nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody mogą stanowić podstawę wznowienia postępowania, o ile są dla sprawy istotne, a zatem muszą dotyczyć przedmiotu sprawy oraz mieć znaczenie prawne mające więc w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji. Pod pojęciem dowodu należy rozumieć środek dowodowy, a więc pozwalający na przekonanie się o istnieniu lub nieistnieniu oznaczonych faktów mających znaczenie prawne. Przez nowy dowód istotny dla sprawy należy rozumieć taki dowód, który mógł mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy. W związku z tym stwierdzić należy, że odmienne wyliczenie przez podatnika kwoty podatku w oparciu o ten sam materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, a stanowiący podstawę do wydania decyzji wymiarowej przez organ podatkowy, nie stanowi nowego dowodu. Kwestie związane z prawidłowością wyliczenia kwoty podatku mogły być przedmiotem rozstrzygnięcia w postępowaniu zwykłym, a nie nadzwyczajnym, jakim jest postępowanie prowadzone w trybie art. 240 Ordynacji podatkowej. Nawet gdyby okazało się, iż przedstawione przez pełnomocnika skarżącego wyliczenie kwoty podatku jest prawidłowe, to wzruszenie ostatecznej decyzji wymiarowej w trybie wznowienia postępowania byłoby niedopuszczalne, bowiem taka okoliczność nie stanowi przesłanki do wznowienia postępowania, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej (wyrok WSA z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie III SA 2696/02; LEX nr 149571). Chybiony jest również zarzut naruszenia dyspozycji art. 200 Ordynacji podatkowej. Przywołać należy uchwałę NSA z dnia 28 kwietnia 2005 r., FPS 6/04, w której postawiono tezę, iż niezastosowanie w danej sprawie trybu art. 200 § 1 O.p. nie jest wystarczającą przesłanką do uznania, że zaistniała podstawa wznowienia postępowania, wymieniona w art. 240 § 1 pkt 4 O.p. Naruszenie przez organ odwoławczy art. 200 § 1 O.p. jest naruszeniem przepisów postępowania, które może doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 125 § 1 pkt 1c O.p., jeżeli wspomniane naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tej sprawie Sąd nie stwierdza, by naruszenie ww. przepisu miało istotny wpływ na wynik rozpoznawanej sprawy wobec ustalonego stanu faktycznego i jednorodnego zastosowania przepisów prawa materialnego obu instancji organów podatkowych. Ponadto wskazać należy, że nie naruszono zasad postępowania podatkowego bowiem nie zniweczono staranności strony w dążeniu do ochrony prawnej swych interesów w stopniu, który uzasadniałby – z tej przyczyny – na wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obiegu prawnego – pełnomocnik skarżącego złożył obszerne pisemne ustosunkowanie się do ustaleń protokołu z dnia 14.10.2002 r. (analizą materiału zebranego w sprawie przeprowadzonego postępowania co do przesłanek wznowienia postępowania). Sąd nie podziela również pozostałych zarzutów naruszenia, wskazanych w skardze, przepisów Ordynacji podatkowej. Sąd nie stwierdza również naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania ani też innego naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1b i c u.p.s.a.). Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny, którego kognicja ustalona w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) ogranicza się do badania zaskarżonych decyzji pod względem ich legalności, a więc zgodności z powszechnie obowiązującym prawem materialnym i procesowym, nie stwierdzając naruszenia przy wydaniu zaskarżonej decyzji prawa mającego wpływ na wynik sprawy, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153/02, poz. 1270) skargę oddalił. AR