I SA/Gd 300/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.), Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Szymańska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 7 maja 2014 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 10 stycznia 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2012 oddala skargę. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa po rozpatrzeniu odwołania M. B. utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 22 października 2013 r. w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2012. Podstawą rozstrzygnięcia była następujący stan faktyczny i prawny: Skarżący działając jako rolnik, wystąpił w dniu 14 maja 2012 r. do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z wnioskiem o przyznanie płatności na rok 2012, wnosząc o przyznanie jednolitej płatności obszarowej do działek rolnych o łącznej powierzchni 3,87 ha, uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych do działki rolnej o powierzchni 1,80 ha oraz płatności uzupełniającej do powierzchni upraw roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych (płatność zwierzęca) do działek rolnych o łącznej powierzchni 1,47 ha. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Kierownik Biura Powiatowego ARiMR, decyzją z dnia 22 października 2013 r. odmówił przyznania skarżącemu wnioskowanych płatności na 2012 rok. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że powierzchnia działek rolnych zadeklarowana do jednolitej płatności obszarowej wynosiła 3,87 ha, była większa od powierzchni stwierdzonej, tj. 2,95 ha, ustalonej w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003. Wyliczona procentowa różnica między powierzchnią działek rolnych zadeklarowanych do jednolitej płatności obszarowej a powierzchnią stwierdzoną wyniosła 31,1865%. W rezultacie w oparciu o art. 58 akapit drugi rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 odmówiono płatności. W odniesieniu do uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę uprawianych na trwałych użytkach zielonych, organ wskazał, że powierzchnia działek rolnych kwalifikowana zadeklarowana jako trwały użytek zielony wynosiła 1,47 ha i była większa od powierzchni stwierdzonej, tj. 1,05 ha. Ponadto organ wskazał, że z uwagi na niespełnienie warunków przewidzianych w rozporządzeniu w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą odmówiono płatności zwierzęcej. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zarzucił organowi I instancji naruszenie przepisów art. 8 i 10 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż nie zapewniono mu czynnego udziału w toczącym się postępowaniu. Odwołujący stwierdził, że nie uniemożliwiono mu zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym oraz wypowiedzenia się co do niego przed wydaniem decyzji. Decyzją z dnia 10 stycznia 2014 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR, utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy w pierwszej kolejności zacytował przepisy prawa materialnego i procesowego mające zastosowanie w niniejszej sprawie oraz odpowiadając na zarzut odwołania wyjaśnił, że z uwagi na fakt, iż skarżący na żadnym etapie postępowania (zarówno przed I jak i II instancją) nie wniósł żądania zapewnienia mu czynnego udziału w postępowaniu, organy nie były zobowiązane do podjęcia czynności polegających na zapewnieniu stronie czynnego udziału w postępowaniach. Jednakże mając na względzie podniesione zarzuty, organ odwoławczy zapewnił stronie (z ostrożności procesowej) czynny udział w postępowaniu, z którego to prawa skarżący nie skorzystał. Kolejno organ wyjaśnił, że z zadeklarowanych gruntów rolnych, co do powierzchni których rolnik ubiegał się o płatności, organ I instancji wykluczył powierzchnię 0,92 ha, w tym 0,42 ha z zadeklarowanej powierzchni trwałego użytku zielonego na działkach oznaczonych jako D, E oraz F. Dyrektor wskazał, że wykluczenie łącznej powierzchni 0,92 ha wynika z faktu, że na działkach ewidencyjnych nr 157/3 oraz 158/2 rolnik nie prowadził działalności rolniczej, co potwierdza materiał fotograficzny oraz szkic sporządzony w dniu 21 czerwca 2013 r. przez inspektora terenowego Biura Kontroli, który jest rezultatem przeprowadzonej w tym dniu wizytacji terenowej w zakresie ustalenia powierzchni ewidencyjno-gospodarczej na ww. działkach. Działki rolne D, E i F zgłoszone przez rolnika do płatności a położone na działkach ewidencyjnych [...] i [...] nie stanowią użytku rolnego lecz z całą pewnością w 2012 i 2013 roku były obszarem zakrzaczonym, zadrzewionym, zaniedbanym i nieuporządkowanym. Dodatkowo organ odwoławczy wyjaśnił, że na działce ewidencyjnej nr [...] powierzchnia PEG wynosi 0,06 ha, jednak areał ten nie spełnia minimalnej powierzchni działki rolnej w rozumieniu art. 2 pkt 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. określonej w art. 2 pkt 1 ustawy, tj. 0,10 ha, zatem działki D oraz E zostały całkowicie wykluczone. Podobnie w całości została wykluczona działka rolna F, gdyż na działce ewidencyjnej nr [...] organ ustalił powierzchnię ewidencyjno-gospodarczą wynoszą 0,00 ha. Mając na uwadze stwierdzone procentowe przedeklarowanie pomiędzy powierzchnią zadeklarowana do jednolitej płatności obszarowej, tj. 3,87 ha a stwierdzoną, tj. 2,95 ha, które wynosi 31,1864% zgodnie z art. 58 akapit drugi rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r., jednolita płatność obszarowa została odmówiona. W skardze na powyższą decyzję skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżący wniósł o jej uchylenie w całości i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, zarzucając naruszenie art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu skargi skarżący neguje jakoby to on miał wystąpić z żądaniem zapewniania mu czynnego udziału w postępowaniu natomiast umożliwienie przejrzenia akt sprawy II instancji byłoby bezprzedmiotowe, gdyż strona zarzucała naruszenie ww. zasady czynnego udziału strony, przed organem I instancji. Kolejno autor skargi cytując fragmenty decyzji organu odwoławczego dochodzi do wniosku, że zaskarżona decyzja wydana została na podstawie kontroli, której jakby nie było oraz na podstawie dowodów geodezyjnych, które nie są dowodami. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Przepis § 2 wymienionego artykułu określa podstawową zasadę wykonywania przez te sądy funkcji kontrolnej, stanowiąc, iż sprawowana jest ona pod względem zgodności z prawem. Zgodnie zaś z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej: (p.p.s.a.) stwierdzenie przez sąd naruszenia prawa materialnego, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy, rodzi konieczność uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonego aktu. Do zadań sądu należy zatem zbadanie na podstawie akt sprawy, czy zaskarżona decyzja organu administracji publicznej wydana została zgodnie z prawem materialnym i czy nastąpiło to z zachowaniem przepisów postępowania administracyjnego. Posiadając tak określony zakres swojej kognicji Sąd uznał, że w ustalonym stanie faktycznym skarga nie zasługuje na uwzględnienie, zaś zaskarżona decyzja nie narusza prawa, co byłoby podstawą wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Należy w pierwszej kolejności wskazać, że zasady i tryb realizacji uprawnień do płatności w niniejszej sprawie reguluje ustawa z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2012 r., poz. 1164 ze zm.). W związku z tym, Sąd dokonując kontroli zaskarżonej decyzji, miał na uwadze rozwiązania prawne zawarte w ww. ustawie. Stosownie bowiem do art. 133 i 134 p.p.s.a. Sąd, rozstrzygając sprawę, dokonuje oceny prawidłowości decyzji na podstawie akt, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów naruszenia prawa procesowego należy więc zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 4 ww. ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. w postępowaniu w sprawach dotyczących płatności bezpośredniej, płatności uzupełniającej, płatności cukrowej, płatności do pomidorów oraz wsparcia specjalnego, organ administracji publicznej zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Przywołany przepis wyłączył zatem zastosowanie w postępowaniu w sprawach płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego zasadę ogólną czynnego udziału strony, o której mowa w art. 10 k.p.a., wprowadzając w tym zakresie regulację autonomiczną. Oznacza to w szczególności, że w analizowanym postępowaniu - inaczej niż ma to miejsce w ogólnym postępowaniu administracyjnym - zapewnienie stronie czynnego udziału odbywa się tylko na jej żądanie i wyłącznie w zakresie wskazanym w tym żądaniu. Strona powinna bowiem zgłosić odrębne żądanie czynnego udziału w danym stadium postępowania oraz osobne żądanie wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji. Jednocześnie należy podkreślić, że - w ramach wyznaczonych przez przywołany przepis - czynny udział stronie może zostać zapewniony jedynie na etapie postępowania, w którym strona takie żądanie złożyła oraz przez organ, do którego zostało ono skierowane. Takie rozumienie analizowanego przepisu znajduje również uzasadnienie w jego wykładni celowościowej. Motywem ustawodawcy było bowiem zabezpieczenie w przedmiotowym postępowaniu zasady szybkości i ekonomiki procesowej (por. wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 2013 r., sygn. akt II GSK 614/12). W tym kontekście Sąd wskazuje, że w toku postępowania strona nie zgłosiła wyraźnie żądań, o których mowa w art. 3 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. na żadnym jego etapie. Jeśli zaś nawet uznać za żądanie zarzut podniesiony przez stronę w odwołaniu, że w toku postępowania nie zapewniono jej czynnego udziału w postępowaniu i nie umożliwiono zapoznania się z materiałem dowodowym, to i tak zawarty w skardze zarzut naruszenia tych uprawnień mógłby skutecznie odnosić się wyłącznie do postępowania odwoławczego, a zatem działań podejmowanych w sprawie przez Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR. Na tym etapie zaś - jak słusznie zauważył organ i co znajduje pełne oparcie w aktach administracyjnych sprawy - skarżącemu zapewniono czynny udział w postępowaniu, informując go w piśmie z dnia 9 grudnia 2013 r., że ma prawo do zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zgromadzonych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Mimo zapewnienia skarżącemu udziału w postępowaniu, nie skorzystał on z tego uprawnienia, powtarzając następnie w skardze, że jego uprawnienia w tym zakresie zostały naruszone. W związku z powyższym podnoszone w skardze zarzuty naruszenia prawa procesowego Sąd uznał za niezasadne. Przechodząc do meritum sprawy wyjaśnienia wymaga, że zasadniczą, bezpośrednią podstawę prawną przyznania płatności bezpośrednich stanowią przepisy art. 7 ust. 1, 1a i 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz.1164 ze zm.), zgonie, z którymi: "Art. 7. 1. Rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa do będącej w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 73/2009, jeżeli: 1) posiada w tym dniu działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż określona dla Rzeczypospolitej Polskiej w załączniku nr VII do rozporządzenia nr 1121/2009, z tym że w przypadku zagajników o krótkiej rotacji działka rolna powinna obejmować jednolitą gatunkowo uprawę o powierzchni co najmniej 0,1 ha; 2) wszystkie grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności; 2a) przestrzega wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności; 3) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. 1a. Jednolita płatność obszarowa przysługuje do powierzchni gruntów rolnych nie większej niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 6 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 1122/2009, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. 2. Rolnikowi, który w danym roku spełnia warunki do przyznania jednolitej płatności obszarowej, przysługują płatności uzupełniające do powierzchni upraw: (...) 2) roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych, 3) innych roślin i do powierzchni gruntów ornych, na których nie jest prowadzona uprawa roślin (uzupełniająca płatność podstawowa) - do których została przyznana jednolita płatność obszarowa." Zgodnie natomiast z art. 18 ust. 1 ww. ustawy, płatności są przyznawane na wniosek rolnika. Jednakże obowiązkiem organów jest sprawdzenie czy zadeklarowane przez rolnika powierzchnie działek rolnych nie przekraczają maksymalnego kwalifikowanego obszaru działek ewidencyjnych, na których położone są deklarowane działki rolne. Jak stanowi przepis art. 58 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz.U.UE.L.2009.316.65): "Jeśli w odniesieniu do danej grupy upraw obszar zadeklarowany na cele jakichkolwiek systemów pomocy obszarowej przekracza obszar zatwierdzony zgodnie z art. 57, wysokość pomocy oblicza się na podstawie obszaru zatwierdzonego, pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy, jeśli różnica ta wynosi więcej niż 3 % lub dwa hektary, ale nie więcej niż 20 % zatwierdzonego obszaru. Jeśli różnica ta przekracza 20 % zatwierdzonego obszaru, w odniesieniu do danej grupy upraw nie przyznaje się żadnej pomocy obszarowej. Jeśli różnica ta przekracza 50 %, rolnika wyklucza się również z otrzymywania pomocy do wysokości równej kwocie odpowiadającej różnicy między obszarem zadeklarowanym a zatwierdzonym zgodnie z art. 57 niniejszego rozporządzenia. Kwota ta zostaje odliczona zgodnie z art. 5b rozporządzenia Komisji (WE) nr 885/2006. Jeśli nie jest możliwe odliczenie całej kwoty zgodnie z wymienionym artykułem w ciągu trzech kolejnych lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym, w którym dokonano ustalenia, pozostałe saldo zostaje anulowane." Odnosząc powyższe przepisy do stanu faktycznego niniejszej sprawy, wskazać należy, że jak wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach, skarżący wniósł do organu I instancji o przyznanie jednolitej płatności obszarowej do działek rolnych o łącznej powierzchni 3,87 ha, uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych do działki rolnej o powierzchni 1,80 ha oraz płatności uzupełniającej do powierzchni upraw roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych (płatność zwierzęca) do działek rolnych o łącznej powierzchni 1,47 ha. Jednakże po przeprowadzonym postępowaniu mającym na celu weryfikację kwalifikowanego obszaru działek ewidencyjnych, na których położone są deklarowane działki rolne, organy ustaliły, że powierzchnia działek rolnych kwalifikujących się do płatności wynosiła 2,95 ha, co wynikało z wykluczenia powierzchni 0,92 ha, w tym 0,42 ha z zadeklarowanej powierzchni trwałego użytku zielonego na działkach oznaczonych jako D, E oraz F. Wykluczenie łącznej powierzchni 0,92 ha wynika z faktu, że na działkach ewidencyjnych nr [...] oraz [...] skarżący nie prowadził działalności rolniczej, co potwierdza materiał fotograficzny oraz szkic sporządzony w dniu 21 czerwca 2013 r. przez inspektora terenowego Biura Kontroli, który jest rezultatem przeprowadzonej w tym dniu wizytacji terenowej w zakresie ustalenia powierzchni ewidencyjno-gospodarczej na ww. działkach. Działki rolne D, E i F zgłoszone przez rolnika do płatności a położone na działkach ewidencyjnych 157/3 i 158/2 nie stanowią użytku rolnego lecz w 2012 i 2013 roku były obszarem zakrzaczonym, zadrzewionym, zaniedbanym i nieuporządkowanym. Odnośnie natomiast działki ewidencyjnej nr [...] powierzchnia PEG wynosi 0,06 ha, jednak areał ten nie spełnia minimalnej powierzchni działki rolnej w rozumieniu art. 2 pkt 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. określonej w art. 2 pkt 1 ustawy, tj. 0,10 ha, zatem działki D oraz E winny zostać całkowicie wykluczone, co też prawidłowo wskazał organ odwoławczy. Podobnie uzasadnione było wykluczenie w całości działki rolnej F, gdyż na działce ewidencyjnej nr [...] organ ustalił powierzchnię ewidencyjno-gospodarczą wynoszą 0,00 ha. Jak wynika zatem z powyższego powierzchnia działek rolnych kwalifikujących się do płatności wynosiła 2,95 ha, wobec zadeklarowanej przez skarżącego powierzchni 3,87 ha. Różnica między powierzchnią zatwierdzoną a zadeklarowaną wynosi 0,92 ha co stanowi 31,1864% powierzchni zatwierdzonej. Wobec czego, zasadnie organy administracji odmówiły skarżącemu przyznania płatności zgodnie z przepisem art. 58 akapitem drugim rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. (różnica, o której mowa wyżej, przekraczała 20% powierzchni stwierdzonej). Końcowo odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, stanowiących de facto bezpodstawną polemikę z uzasadnieniem zaskarżonej decyzji, Sąd wyjaśnia, że cytując wyrywkowo fragmenty decyzji, skarżący wywiódł błędne konkluzje. Jak słusznie wyjaśnił bowiem organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę, zaskarżone rozstrzygnięcie nie zostało wydane w oparciu o kartę informacyjną załączoną do wniosku. Wręcz przeciwnie, to ustalenia dokonane w toku postępowania dowiodły, że dane wykazane w ww. informacji odbiegały od stanu rzeczywistego, do którego przedstawienia zobowiązany był skarżący. Oczywistym jest również, że pojęcie gruntów rolnych kwalifikujących się do płatności bezpośrednich na podstawie, której wyznaczana jest powierzchnia PEG, różni się od tego pojęcia w rozumieniu rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. nr 38, poz. 454 ze zm.). Kwalifikowany obszar może, ale nie musi pokrywać się z obszarem ewidencyjnym co w razie wątpliwości ustalić należy na podstawie składanych przez rolnika dokumentów bądź innych dowodów przeprowadzonych w toku postępowania. Odnośnie natomiast przeprowadzonej wizytacji, powtórzyć należy za organem odwoławczym, że wizytacja w terenie przeprowadzona w zakresie PEG nie jest tożsama z kontrolą na miejscu, o której mowa w części II, Tytule III, rozdziale II sekcji II podsekcjach I i II rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, zatem nie było konieczne sporządzenie sprawozdania, o którym mowa w art. 32 ww. rozporządzenia. Wbrew twierdzeniu skarżącego nie świadczy to jednak o tym, że dowody z przeprowadzonej wizytacji (materiał fotograficzny i sporządzony szkic), nie są dowodami w sprawie. Reasumując, Sąd orzekający w niniejszej sprawie uznał, że zasadnie organy odmówiły skarżącemu wnioskowanej płatności na 2012 rok. Mając zatem na uwadze przedstawione powyżej powody, skargę należało uznać za nieuzasadnioną, co spowodowało konieczność jej oddalenia na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.