I SA/Gd 309/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.), Asesor WSA Irena Wesołowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Orska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 6 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi ,,A" S.A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 3 kwietnia 2003 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2002 r. oddala skargę. I SA/Gd 309/07 U z a s a d n i e n i e Decyzją z dnia [...] Wójt Gminy działając m.in. na podstawie art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.; dalej jako o.p.) oraz art. 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. 2002 Nr 9, poz. 84 z późn. zm.; dalej jako u.p.o.1.) określił wobec skarżącego A S.A. z siedzibą w [...] wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2002 r. w kwocie 1.121.527,30 zł. W uzasadnieniu organ podatkowy I instancji wskazał m.in., że w odniesieniu do będącej własnością A S.A. stacji elektroenergetycznej [...] w W., spółka zaniżyła, w złożonej na rok 2002 r. deklaracji, wartość budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej określając ją na kwotę 18.219.587 zł. Organ podatkowy I instancji podkreślił, iż rzeczywista wartość ww. budowli wynosi 53.321.446,29 zł, co ustalono w drodze postępowania przeprowadzonego w przedmiocie ustalenia podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości za 2001 r., zakończonego ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...], co oznacza, że sporne kwestie dotyczące określenia, które z elementów znajdujących się na stacji są budowlami i jaka jest ich wartość zostały rozstrzygnięte w odrębnie toczącym się postępowaniu m.in. w oparciu o opinię biegłego rzeczoznawcy budowlanego i biegłego rzeczoznawcy majątkowego (dot. urządzeń technicznych znajdujących się na terenie rozdzielni 400 kV, rozdzielni 110 kV oraz autotransformatora znajdującego się na stacji elektroenergetycznej skarżącego). Powołując się na oświadczenie podatnika, że od dnia wydania decyzji w przedmiocie podatku od nieruchomości dotyczącej roku 2001 stan faktyczny przedmiotów opodatkowania nie uległ zmianie, organ podatkowy I instancji przyjął, iż ustalona na 2001 r. podstawa opodatkowania pozwala również na określenie wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości dotyczącego również roku 2002. W odwołaniu skarżąca spółka wniosła o uchylenie powyższej decyzji w związku z naruszeniem art. 1a, art. 4, art. 5 u.p.o.l. jak i art. 121 § 1, art. 197 § 1, art. 284a § 2 i § 4, art. 285 § 1, art. 290 o.p. oraz podjęciu rozstrzygnięcia w sprawie na podstawie nierzetelnych dowodów, ponadto w rozpoznawanej sprawie dokonano nieprawidłowego ustalenia wartości budowli na skutek przyjęcia błędnej oceny stany faktycznego. Decyzją z dnia [...] wydanej w trybie art. 233 § 1 pkt 1 o.p. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie jako zgodne z prawem. Organ odwoławczy wskazał, iż pomimo utrzymania przez podatnika jednolitego stanowiska w zakresie kwalifikacji poszczególnych obiektów jako budowli czy też zamontowanych na nich urządzeń technicznych, postępowanie przeprowadzone w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2001 r. należy wyłączyć z rozważań w przedmiotowej sprawie, niezależnie od złożonej do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargi na kończącą to postępowanie decyzję. Kolegium przyznało, iż ustalenie zmian stanu faktycznego w stosunku do 2001 r. miało zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, przy czym wbrew twierdzeniom skarżącej spółki organ podatkowy I instancji miał prawo przyjąć informację o niezmienionym stanie faktycznym, mając na uwadze, iż nawet odwołanie nie wskazuje na stan przeciwny. Organ odwoławczy wskazał, iż niezależnie od twierdzeń spółki wycena poszczególnych obiektów przez biegłego w została przeprowadzona prawidłowo. Podstawą wymiaru podatku od nieruchomości dla budowli jest w danym roku podatkowym ich wartość ustalona na dzień l stycznia, która nie podlega corocznemu zmniejszeniu o stopień zużycia. Od decyzji tej pełnomocnik skarżącego złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc ojej uchylenie, zarzucając naruszenie art. 2 i 217 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej oraz art. 3, 4, 5 oraz 7a) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez błędną interpretację i błędne zastosowanie. Zarzucono ponadto naruszenie przepisów postępowania - art. 120, 122, 180 §1, 187 § 1, 191, 197 Ordynacji podatkowej oraz Rozdziału VI O.p. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po rozpatrzeniu skargi na w/w decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2002 r. uchylił zaskarżoną decyzją oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy z dnia [...]., zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej kwotę 21.240,70 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, stwierdził że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia wskazał przede wszystkim na okoliczność znaną mu z urzędu, mianowicie to, iż wyrokiem z dnia 10 maja 2005 r. sygn. akt l SA/Gd 2193/02 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po rozpatrzeniu skargi A S.A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2001 r. skargę tą oddalił, zaś z uzasadnienia tego wyroku wynika, że przedmiotem sporu tak jak w niniejszej sprawie były urządzenia techniczne rozdzielni 400 kV, rozdzielni 110 kV oraz autotransformator znajdujący się na stacji elektroenergetycznej skarżącej Spółki w W. Następnie powołując się na treść art. 3 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 2001 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. Nr 9, poz. 31 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w 2002 r. Sąd wyjaśnił, że w odniesieniu do pojęcia "budowli" użytego w tym przepisie podziela pogląd zawarty m.in. w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lipca 2001 r. (FPS 2/01) w wyrokach WSA z dnia 21 czerwca 2004 r. w sprawach l SA/Gd 547/03 i l SA/Gd 580/03, w wyroku WSA z dnia 22 czerwca 2004 r. w sprawie l SA/Gd 2685/02 oraz w wyroku WSA w sprawie l SA/ Gd 2193/02, że interpretowanie terminu budowla przez odwołanie się tylko do języka powszechnego byłoby uzasadnione, gdyby termin ten nie funkcjonował w języku prawnym; tymczasem pojęcie budowli zostało użyte w art. 3 pkt. 1 b/ ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - prawo budowlane i zdefiniowane w pkt 3 tego artykułu. Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie zawiera odesłania do prawa budowlanego, ale - co podkreślił WSA - skoro nie nadaje temu terminowi innego znaczenia, to termin ten należy odczytać zgodnie z prawem budowlanym. Do określenia, które elementy znajdujące się na stacji rozdzielni elektroenergetycznej prądu przemiennego w W. należy uznać za budowle w rozumieniu prawa budowlanego organ podatkowy zasadnie w ocenie sądu powołał dowód z opinii biegłego rzeczoznawcy budowlanego. Sąd nie podzielił stanowiska strony skarżącej kwestionującej umocowanie biegłego do wydania w/w opinii bowiem biegły jest rzeczoznawcą budowlanym, a skoro miał on wypowiedzieć się co do zakwalifikowania obiektów znajdujących się na stacji elektroenergetycznej do budowli, w rozumieniu prawa budowlanego, to miał właściwą wiedzę i kompetencje do wydania opinii. Powołany przez organ podatkowy rzeczoznawca, zgodnie z decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego posiadał specjalność konstrukcyjno budowlaną obejmującą wykonawstwo i projektowanie w zakresie wszelkich budynków i budowli. Odnosząc się do zarzutów strony w kwestii operatu szacunkowego Sąd zarzutów tych nie podzielił wskazując m. in. na to, że wycena ta dokonana została zgodnie ze standardami zawodowymi rzeczoznawców majątkowych opracowanymi przez Polską Federację Stowarzyszenia Rzeczoznawców Majątkowych. Sąd przytaczając treść art. 4 ust. 1 pkt 2, ustawy o podatkach i opłatach lokalnych podzielił natomiast częściowo zarzut strony skarżącej podważającej sposób prowadzenia postępowania dowodowego poprzez odniesienie się do materiału dowodowego zebranego w sprawie podatku od nieruchomości za rok 2001 (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 10 maja 2005 r., w sprawie A SA/Gd 2193/02) - w zakresie przyjęcia w roku podatkowym 2002 operatu szacunkowego sporządzonego na dzień 1 stycznia 2001 r. w części ustalającej wartość budowli. Wobec tego przy ponownym rozpoznaniu spraw sąd nakazał operat szacunkowy uzupełnić o dane na podstawie, których możliwe będzie ustalenie prawidłowej podstawy opodatkowania poprzez ustalenie wartości budowli na dzień 1 stycznia 2002 r. zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze, które zarzuciło naruszenie art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym w roku 2002, poprzez nakazanie aktualizacji wartości stanowiącej podstawę naliczania amortyzacji środka trwałego w roku 2002, wbrew przepisom regulującym zasady obliczania amortyzacji; wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi A S.A., a także o zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie II FSK 724/06 uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku, orzekając jednocześnie o kosztach postępowania kasacyjnego. NSA za zasadny uznało zarzut błędnej wykładni art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym w 2002 r. poprzez nakazanie przez Sąd I instancji aktualizacji wartości stanowiącej podstawę naliczenia amortyzacji środka trwałego w 2002 r. Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych w art. 4 używa pojęcie "amortyzacja" jednak reguł tej amortyzacji nie określa. Zatem w ocenie NSA amortyzacji środków trwałych dokonywać należy według przepisów ustaw o podatku dochodowym, a ściślej według regulacji zawartych w art. 16a-16m ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Zgodnie z tymi przepisami dla ustalenia wartości budowli należy przyjmować tzw. wartość początkową środka trwałego, która stanowi podstawę obliczenia amortyzacji. Wartość początkowa zgodnie z art. 16h jest podstawą naliczania amortyzacji przez cały okres jej dokonywania. Oznacza to również, że w kolejnych latach dla ustalenia podstawy amortyzacji przyjmuje się wartość początkową niepomniejszoną o odpisy amortyzacyjne z lat poprzednich. W świetle powyższego zdaniem NSA nałożenie na organ obowiązku uzupełnienia operatu szacunkowego, o dane na podstawie których możliwe będzie ustalenie prawidłowej podstawy opodatkowania przez ustalenie wartości budowli na dzień 1 stycznia 2002 r. jest nieuprawnione w świetle art. 4 ust.1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i wskazuje, iż przepis ten błędnie został przez Sąd l instancji zrozumiany. Okolicznością istotną, podnoszoną również w skardze kasacyjnej jest fakt, iż organ l instancji ustalił, że w środkach trwałych należących do strony skarżącej nie nastąpiły zmiany, które mogłyby uzasadnić korektę wartości środków trwałych w 2002 r. Stosownie bowiem do art. 6 ust.3 i ust. 8 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych jeżeli w trakcie roku podatkowego zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, a w szczególności zmiany sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania lub jego części, podatek ulega obniżeniu lub podwyższeniu. W przypadku wygaśnięcia obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości organ podatkowy dokonuje zmiany decyzji, którą ustalono ten podatek . W konsekwencji NSA przyznał rację stronie skarżącej, że wobec niezaistnienia okoliczności uzasadniających zmianę wartości początkowej środków trwałych, a także nie zaistnienia obowiązku przeszacowania wartości środków trwałych wartość przyjęta na dzień 1 stycznia 2001 r. jest również wartością początkową na dzień 1 stycznia 2002 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny ponownie rozpoznając sprawę zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) zwanej dalej p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W rozważanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że organy podatkowe ustalając podatek od nieruchomości za 2002 r. prawidłowo przyjęły wartość początkową przedmiotowych budowli ustaloną na dzień 1 stycznia 2001 r. wobec nie zaistnienia okoliczności uzasadniających zmianę wartości początkowej środków trwałych, a także nie zaistnienia obowiązku przeszacowania wartości przedmiotowych środków trwałych. Z tych przyczyn skoro zaskarżona decyzja odpowiada prawu na mocy art. 151 p.p.s.a. skargę jako niezasadną należało oddalić.