I SA/Gd 319/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Asesor WSA Irena Wesołowska (spr.), Protokolant Sekretarz Sądowy Agnieszka Zalewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 19 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi A. i W.J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 31 stycznia 2006 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 281,00 (dwieście osiemdziesiąt jeden) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej określił A. i W.J. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych w wysokości 8.339,70 zł. U podstaw wydanej decyzji legły ustalenia kontroli podatkowych przeprowadzonych w spółce cywilnej "A", której wspólnikiem był W.J. oraz w firmie W.J. "B". Według ustaleń kontroli spółka "A" nie zaewidencjonowała przychodu ze sprzedaży towarów objętych fakturą zakupu [...] z dnia 31 grudnia 2002 r., co skutkowało zastosowaniem przepisów art. 23 § 1 i § 4 cyt. z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) i oszacowaniem przychodu ze sprzedaży towarów z w/w faktury poprzez zastosowanie do wartości zakupionych towarów stosowanej przez spółkę marży na poszczególny asortyment. Niezaewidencjonowany przychód wyliczono w kwocie 16.528,- zł. W zakresie zaewidencjonowanych kosztów uzyskania przychodów stwierdzono natomiast, że firma dwukrotnie na podstawie oryginału i kopii faktury zaksięgowała zakupy: - wg faktury VAT [...] z dnia 26.03.2002r. o wartości netto 246,73 zł, w marcu i kwietniu - wg faktury VAT [...] z dnia 29.11.2002r. o wartości 11.931, 89 zł w listopadzie i grudniu, - wg faktury VAT [...] z 30.11.2002r. o wartości 2.032,38 zł. również w listopadzie i w grudniu. Ponadto stwierdzono, że niezgodnie z obowiązującymi przepisami art. 23 ust. 1 pkt 43 lit. a) tiret drugi ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000r. Nr 14, póz. 176 z późn. zm.) spółka zaewidencjonowała w kosztach kwoty 7.860,- zł i 8.593,29 zł., stanowiące równowartość utraconego prawa do obniżenia należnego podatku VAT w związku z nieterminowym wprowadzeniem ewidencji obrotów za pomocą kasy rejestrującej. Po skorygowaniu kosztów o w/w pozycje ustalono ich w wysokości 1.081.878,41 zł. W związku z powyższymi korektami w miejsce deklarowanej przez spółkę straty w kwocie 32.208,83 zł ustalono dochód w wysokości 14.983,46 zł. W toku kontroli przeprowadzonej w firmie "B", którą podatnik prowadził samodzielnie w odniesieniu do wielkości deklarowanych przychodów stwierdzono ich zaniżenie w kwocie 31.831,- zł poprzez brak zaewidencjonowania przychodów ze sprzedaży towarów handlowych objętych fakturą zakupu z dnia 31.07.2002r. Nr [...] o wartości (netto) 29.356,74 zł. Wysokość niezaewidencjonowanego przychodu wyliczono poprzez zastosowanie do wartości zakupionych towarów stosowanych przez podatnika marż do poszczególnych grup towarów handlowych. Wyliczona w ten sposób wielkość niezaewidencjonowanego przychodu wynosiła 31.831,- zł i w takiej wysokości uległy zwiększeniu deklarowane przez podatnika przychody tj. z wartości 651.507,77 zł do wartości 683.338,77 zł. A. i W.J. nie zgadzając się z decyzją organu pierwszej instancji w zakresie ustalenia niezaewidencjonowanego przychodu w obu firmach złożyli odwołanie, w którym zarzucili naruszenie przepisów art. 122, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 193 § 4 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że w odniesieniu do zakupów z faktury z dnia 31 lipca 2002 r. badanie dowodów sprzedaży dotyczyło okresu od 31 lipca do 31 grudnia 2002 r., gdy tymczasem podatnik towar objęty tą fakturą otrzymał od dostawcy już od 25 lipca 2002 r. i od tej daty następowała jego sprzedaż. Odwołujący się podkreślili, że kontrolujący dokonując oceny dowodów ograniczyli się do porównania nazw towarów na dowodach zakupu i sprzedaży, co w przypadku kompletnych zestawów komputerowych jest nieporównywalne. Z tej przyczyny w sporządzonych dowodach sprzedaży i arkuszach spisu z natury nie można było odnaleźć towarów o konfiguracjach takich samych lub zbliżonych do zawartych na fakturze zakupu z dnia 31.07.2002r. Nr [...] czy też na fakturze zakupu z dnia 31.12.2002r. Nr [...]. Pojedyncze podzespoły wprowadzane były bowiem na stan magazynu pod nazwą nie zawsze taką, jaka znajdowała się na fakturze. W dalszej kolejności odwołujący się wyszczególnili 24 pozycje różnych towarów zakupionych na podstawie faktury VAT Nr [...] wskazując na takie same pozycje towaru wyszczególnione w fakturach sprzedaży "B" z dnia 29 lipca 2002r. od [...]do Nr [...]. Natomiast towary handlowe zakupione przez spółkę cywilną "A" według faktury z dnia 31.12.2002r. Nr [...]sprzedane zostały w okresie od 27.12.2002r. do 31.12.2002r. na podstawie 11 szt. Faktur o różnych numerach, a jedna pozycja z omawianej faktury zakupu - kierownica Wingman widnieje w spisie remanentowym z dnia 31.12.2002r. pod póz. 325. Decyzją z dnia [...]. Dyrektor Izby Skarbowej uchylił decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] i określił A. i W.J. wysokość podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r. w kwocie 8.262,20 zł. W motywach decyzji organ odwoławczy wskazał, że prowadzenie przez podmioty gospodarcze podatkowej księgi przychodów i rozchodów służy przede wszystkim do prawidłowego ustalenia podstawy opodatkowania, stąd w przepisach rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 2000r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz.U. nr 116, póz. 1222 z późn. zm.) szczegółowo określone zostały wymogi jak winny być księgi prowadzone, aby stanowiły dowód tego co z zapisów w nich zawartych wynika. Przepisy par. 16 ust. 1 - 4 cyt. rozporządzenia Ministra Finansów jednoznacznie normują kwestię postępowania w przypadku odbioru (otrzymania) towarów handlowych bez faktury. Odpowiednio w przepisach par. 16 ust. 2 w/w rozporządzenia zawarto, że: "Jeżeli materiał lub towar handlowy, którego zakup - zgodnie z przepisami rozporządzenia - dokumentowany jest fakturami dostawców, został dostarczony do zakładu lub dokonano nim obrotu przed otrzymaniem faktury, należy sporządzić szczegółowy opis otrzymanego materiału (lub towaru handlowego) podając imię, nazwisko (firmę) i adres dostawcy, ilość i rodzaj oraz cenę jednostkową i wartość materiału (lub towaru handlowego) i dokonać zapisu w księdze na podstawie opisu. Opis musi być potwierdzony w sposób określony w ust. 1 (datą i podpisem osoby, która je przyjęła) oraz przechowywany jako dowód zakupu i połączony z nadesłaną następnie fakturą. Z kolei przepisy omawianego par. 16 ust. 4 stanowią, że "Podatnik może nie sporządzać opisu, o którym mowa w ust. 2, jeżeli zakup udokumentowany jest specyfikacją dostawcy, pod warunkiem, że specyfikacja spełnia wymogi określone dla opisu. Przepisy ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio." Jak podkreślił organ odwoławczy w toku przeprowadzonego postępowania kontrolnego organ podatkowy pierwszej instancji nie stwierdził aby taka dokumentacja została sporządzona w odniesieniu do zakupów dokonanych fakturą Nr [...] z dnia 31.07.2002r.(z której według twierdzeń podatnika odbiór towaru miał mieć miejsce 7 dni przed wystawieniem faktury), czy też udokumentowanych fakturą [...] z 31.12.2002r. (gdzie odbiór towaru następował już od 27.12.2002r.). Nie przedstawienie takich opisów czy specyfikacji sprzedawcy, które winny być podłączone do przedmiotowych faktur do czego obligowały podatnika obowiązujące wyżej zacytowane przepisy w tym zakresie czyni mało wiarygodnym twierdzenie strony o wcześniejszym odbiorze towaru i jego sprzedaży zanim otrzymane zostały faktury zakupu od dostawcy. Przeprowadzona przez organ odwoławczy analiza dołączonych do odwołania faktur sprzedaży z dnia 29 lipca 2002r. również nie potwierdziła argumentu strony, o wcześniejszym otrzymaniu towaru i jego sprzedaży w okresie siedmiu dni poprzedzającym datę faktury zakupu. Zdaniem organu odwoławczego towar sprzedawany wg faktur z dnia 29 lipca 2002r. nie mógł być towarem, który podatnik zakupił dnia 31 lipca 2002r. ponieważ w wielu przypadkach cena jego zakupu przewyższała cenę sprzedaży. Twierdzenia strony, o wcześniejszej sprzedaży towaru pochodzącego z faktury zakupu z dnia 31.07.2002r nie potwierdziło także ilościowe rozliczenie towaru. Ponadto organ odwoławczy zauważył, że wskazane w odwołaniu poszczególne pozycje sprzedaży towarów nie obejmują całego asortymentu (wszystkich pozycji) wyszczególnionych na fakturze zakupu. W odniesieniu do faktury Nr [...] z 31.12.2002r. dokumentującej zakup towarów przez spółkę cywilną "A", organ odwoławczy podkreślił wystąpienie podobnych okoliczności jak w przypadku faktury Nr [...] z 31 lipca 2002 r. Organ odwoławczy podkreślił, że z materiałów zebranych w trakcie kontroli wynika, że organ pierwszej instancji szczegółowo sprawdził na dowodach sprzedaży i arkuszach spisu z natury, czy podzespoły z zestawów komputerowych oraz akcesoria zakupione w/w fakturą mogły być sprzedawane jako części składowe innych zestawów komputerowych. Takich okoliczności nie stwierdzono i strona również ich nie wskazała. Organ odwoławczy po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania i potwierdzeniu faktu nabycia drukarki HP 1000 LJ w dniu 31.12.2002r. na podstawie faktury sprzedaży spółki cywilnej A Nr [...] przez nabywcę tegoż towaru uznał, że przychód ze sprzedaży w/w drukarki w kwocie 1.024,86 zł. był zaewidencjonowany w 2002r. Data sprzedaży: 31.12.2002r, a zatem w tym samym dniu co zakup, jak również cena sprzedaży drukarki (zakup 920,- zł, sprzedaż 1.024,86 zł.) dodatkowo czynią wiarygodnym fakt, że w tym przypadku transakcja dotyczyła tego samego towaru. Z uwagi na zgodność cen (z faktury i z remanentu) organ odwoławczy uwzględnił również wyjaśnienia strony, że widniejąca w sporządzonym remanencie na dzień 31.12.2002r. w pozycji 325 kierownica Wingman była towarem zakupionym w dniu 31.12.2002r. W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] A. i W.JJ. wnieśli o jej uchylenie, zarzucając: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego zawartych w art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176, ze zm.) - polegające na określeniu wartości przychodu nie wynikającego z tytułu sprzedaży, 2. naruszenie przepisów prawa postępowania podatkowego określonych w ustawie z 29 sierpnia1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8 ,poz.60 ze zm.) tj.: a) art. 121 par. 1 polegające na nieuwzględnieniu wskazanych przez stronę sposobów postępowania przy prowadzeniu działalności handlowej, b) art. 122 poprzez nie podjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, c) art. 187 par. 1 poprzez nie zebranie i nie wyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego, d) art. 193 par. 4 poprzez nie uznanie księgi przychodów i rozchodów za dowód e) art. 193 § 6 poprzez nie stwierdzenie w protokole badania ksiąg ich wadliwości z powodu nie sporządzenia opisu lub nie zachowania specyfikacji towaru handlowego, którym dokonano obrotu przed otrzymaniem faktury na jego zakup, f) art. 234 poprzez naruszenie zasady niepogarszania sytuacji strony wnoszącej odwołanie. W uzasadnieniu złożonej skargi podniesiono, iż nie uznanie ksiąg podatkowych za rzetelne nie wynikało z braku wpisania do ewidencji wystawionej przez podatnika faktury albo braku ujęcia w niej innej sprzedaży, która miała miejsce i została następnie przez organ kontrolny stwierdzona za pomocą dowodu. W niniejszej sprawie zastosowano następującą konstrukcję myślową: - brak wskazania przez podatnika w fakturach sprzedaży i paragonach fiskalnych oraz w spisie inwentaryzacyjnym towarów zakupionych zgodnie z fakturami [...] i [...] oznacza, że miała miejsce ich sprzedaż, - zatem w księgach podatkowych stwierdzono brak domniemanej przez organ podatkowy sprzedaży, - z kolei z przesłanki 1 i 2 wynika, że księgi są nierzetelne. W trakcie kontroli nie stwierdzono, że księgi są prowadzone w sposób wadliwy. Zatem aby nie uznać je za dowód muszą być nierzetelne, czyli niezgodne ze stanem rzeczywistym. Według podatnika organ podatkowy nie stwierdził niezgodności ze stanem rzeczywistym, ale przyjął, że według jego oceny stan rzeczywisty mógł być inny niż twierdzi podatnik, jednak go nie udowodnił. Na podstawie tak przedstawionej hipotezy odrzucił księgi podatkowe jako nie odzwierciedlające stanu rzeczywistego, czyli nierzetelne. Następnie skarżący wskazał, iż w dużej ilości asortymentowej oraz przy dokonywaniu serwisu i różnego rodzaju usług sprzętowych nie był w stanie wskazać konkretnych pozycji sprzedaży wiążąc je z poszczególnymi pozycjami na dokumentach zakupu. Kontrolujący ograniczyli się do porównywania nazw towarów co według skarżącego jest błędem ponieważ zestawy i części są sprzedawane pod innymi lub zmienionymi nazwami. Zwrócił też uwagę na fakt, że badanie dowodów sprzedaży dotyczyło okresu od 31.07. do 31.12.2002 r. w firmie "B" W.J. i od 27.12. do 31.12.2000 r. w spółce A, podczas gdy przedmiotowy towar otrzymywany był od dostawcy na podstawie specyfikacji już od 25 lipca 2002 r. i od 26 grudnia 2002 r. Skarżący wskazali na naruszenie art. 122 Ordynacji podatkowej polegające na nie podjęciu niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz na naruszenie art. 187 par. 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez niewłaściwe przeprowadzenie postępowania dowodowego, nie zebranie wszelkich dowodów w sprawie oraz przekroczenie granic swobody oceny dowodów. Skarżący podkreślili nadto, że podniesienie przez organ odwoławczy wadliwości ksiąg w związku z nieprzestrzeganiem przepisów § 16 ust. 1 – 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 2000 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów pogarsza ich sytuację i jest naruszeniem zakazu reformationis in peius. Końcowo skarżący stwierdzili, iż biorąc pod uwagę art. 187 Ordynacji podatkowej należy stwierdzić, że to organ podatkowy postawił tezę o nie zaewidencjonowanym przychodzie, a zatem na nim ciążył obowiązek dowodowy. Przywołali orzecznictwo NSA, w świetle którego obowiązek prowadzenia całego postępowania co do wszystkich istotnych okoliczności spoczywa zawsze na organach podatkowych i nie może być żadną miarą przerzucany na podatnika, jeżeli to nie wynika z konkretnych przepisów podatkowych". Końcowo skarżący podnieśli, że istnienie dowodu na sprzedaż chociażby jednego asortymentu towaru zakupionego sporną fakturą, jest podstawą do zakwestionowania tez uzasadnienia decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...], oraz Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie. Dodatkowo Dyrektor Izby wyjaśnił, że wprawdzie organ pierwszej instancji w uzasadnieniu decyzji wprost nie zawarł, że księgi były prowadzone wadliwie z naruszeniem przepisów § 16 ust. 1-4 rozporządzenia Ministra Finansów, nie oznacza to jednak, że takich ustaleń nie poczynił. Natomiast organ odwoławczy uzasadniając brak możliwości uwzględnienia argumentów zawartych w odwołaniu przytoczył powyższe przepisy, co w żaden sposób nie pogorszyło sytuacji strony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) w związku z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), Sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem i nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem organy prowadzące postępowanie w badanej sprawie powinny w sposób nie budzący wątpliwości wyjaśnić i ustalić w oparciu o przeprowadzone postępowanie dowodowe, czy w księgach podatkowych A s.c. oraz "B" W.J. nie wykazano przychodu ze sprzedaży sprzętu komputerowego jak i materiałów eksploatacyjnych objętych fakturami VAT nr [...] z dnia 31 lipca 2002 r. oraz nr [...] z dnia 31 grudnia 2002 r. W świetle bowiem wyjaśnień podatnika, złożonych na etapie odwołania, z których wynika, że obie firmy otrzymywały przedmiotowy towar wcześniej niż zostały wystawione na tę okoliczność faktury, zaś jego sprzedaży dokonano w okresie od 25 lipca 2002 r. i od 26 grudnia 2002 r. stwierdzić należy, iż materiał dowodowy w postaci protokołu z kontroli dokonanej przez pracowników organu kontroli skarbowej, którzy zweryfikowali faktury sprzedaży i paragony fiskalne wystawione jedynie w okresie od 31 lipca 2002 r. do 31 grudnia 2002 r.(w firmie B W.J.) oraz od 27 grudnia 2002 r. do 31 grudnia 2002 r. (w firmie A s.c.), jest niewystarczający. Nie można bowiem jednoznacznie uznać, iż doszło do zaniechania przez podatnika wykazania spornego przychodu w księgach podatkowych obu firm, albowiem nie zostały przez organ zweryfikowane faktury dotyczące okresów wynikających z ewentualnego wcześniejszego otrzymania towaru, tj. od 25 lipca 2002 r. w firmie "B" W.J. i od 26 grudnia 2002 r. w firmie A s.c. Naruszenie zaś regulacji wynikających z treści § 16 ust. 1 – 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 2000 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów, dotyczących właściwego dokumentowania dostawy towarów przed otrzymaniem faktury, nie wyklucza w ocenie Sądu, iż podatnik przychód wynikający ze sprzedaży takiego towaru wykazał w prowadzonych księgach podatkowych. W ocenie Sądu uznanie przez Dyrektora Izby Skarbowej, że towary opisane w fakturach z dnia 31 lipca 2002 r. i z 31 grudnia 2002 r. nie zostały ujęte w fakturach sprzedaży, a w konsekwencji w prowadzonych księgach podatkowych jest co najmniej przedwczesne. Wobec bowiem złożonych przez stronę wyjaśnień, iż w kwestii pojedynczych podzespołów mogą występować różnice co do nazewnictwa tj. różnice występujące pomiędzy nazewnictwem występującym na fakturach zakupu - sprzedaży, a widniejącym w ewidencji stanu magazynu, organ winien wnikliwie je sprawdzić, w przypadku zaś wątpliwości, skorzystać z opinii osoby posiadającej specjalistyczną wiedzę w tym zakresie. W świetle powyższego nie można na tym etapie podzielić zasadności stwierdzenia organu podatkowego, iż podatnik nie udowodnił wykazania sprzedaży spornego towaru. Tezy takiej nie może uzasadniać sam fakt zastosowania niższej ceny sprzedaży, aniżeli cena zakupu. W istocie bowiem kwestię stosowanej ceny reguluje wyłącznie rynek. Jedną z podstawowych zasad obowiązujących w prawie podatkowym jest zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60) zgodnie z którą ustalenie stanu faktycznego jest koniecznym warunkiem prawidłowego zastosowania prawa materialnego. Chodzi tutaj nie tylko o ustalenie faktów zgodnie z rzeczywistością, ale także o prawidłową ocenę prawną prawotwórczych faktów. Przepis ten nakłada obowiązki nie tylko na organ rozstrzygający sprawę w pierwszej instancji, lecz także na podatkowy organ odwoławczy. Z zasady tej wynika również kwestia rozłożenia ciężaru dowodu, z której to wynika, iż co do zasady obowiązek ustalenia istotnych dla sprawy okoliczności obciąża organ podatkowy. Oczywiście obowiązek ten nie może być niczym nie ograniczony, gdyż nawet sprawnie pracujący organ nie jest w stanie wykazać okoliczności, co do których wiedzę posiada jedynie podatnik. Zdaniem Sądu w świetle jednak podniesionych przez stronę argumentów dotyczących sprzedaży towaru jeszcze przed datą wystawienia faktur dotyczących jego zakupu, to niewątpliwym jest, że to na organie podatkowym ciąży obowiązek usunięcia wszelkich wątpliwości co do spornego nie wykazania przychodu. Podatnikowi nie można bowiem zarzucić, iż nie przyczynia się do wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych tej sprawy. Podane przez Dyrektora Izby Skarbowej w uzasadnieniu decyzji wyjaśnienia co do niewiarygodności okoliczności sprzedaży towaru w datach podanych przez podatnika są zatem niewystarczające, albowiem oparte na nienależycie zebranym materiale dowodowym, wymagającym co najmniej wyjaśnienia czy sporny towar został wydany skarżącemu przed jego zafakturowaniem. Tym samym stwierdzić należy, iż organ podatkowy dopuścił się w szczególności naruszenia dyspozycji art. 122, 187 § 1 i 191 Ordynacji podatkowej, co słusznie podnosi też autor skargi. Końcowo należy zauważyć, ze na aprobatę zasługuje, bez konieczności powtarzania argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stanowisko organów podatkowych w kwestii stwierdzonego w firmie A s.c. zawyżenia kosztów uzyskania przychodów. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 209 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zaś rozstrzygnięcie w przedmiocie stwierdzenia niemożności wykonania zaskarżonej decyzji wydano na podstawie art. 152 tej ustawy.