I SA/Gd 344/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Romała, Sędziowie Sędzia WSA Irena Wesołowska, Sędzia WSA Bogusław Woźniak (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Szymańska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 2 lutego 2011 r. sprawy ze skargi R.J.i A.G. –S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 10 lutego 2010 r. nr akt [...] w przedmiocie uchylenia decyzji ustalającej łączne zobowiązanie pieniężne za rok 2005 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej kwotę 817 (osiemset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Prezydent Miast G., w wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania, po wznowieniu postępowania, decyzją z dnia 21 października 2009 r. uchylił decyzję z dnia 16 marca 2005 r. nr [...] w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2005 w kwocie 184,40 zł i ustalił A. G. i R. J. wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2005 w kwocie 1.639,00 zł. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że zgodnie z danymi zawartymi w archiwum jednostki rejestrowej Wydziału Geodezji Urzędu Miasta G. dla części gruntów działki Nr [...] położonej w G. przy ul. [...] z dniem 6 listopada 1995 r. nastąpiła zmiana klasyfikacji z gruntów ornych (R IVa – 0,6445 ha) na tereny mieszkaniowe (B – 0,6445 ha). Działka nr [...] o pow. 14.153 m2 nie spełnia warunków gospodarstwa rolnego w świetle przepisu art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz U. z 2006 r. Nr 13, poz. 969 z późn. zm.) dalej jako "u.o.p.r.". W związku z tym, w ocenie organu I instancji, wyszły na jaw istotne dla sprawy, nowe okoliczności i nowe dowody, istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Organ I instancji stwierdził, że podatnik nie dopełnił obowiązku zgłoszenia zmian mających wpływ na zmianę naliczania podatku rolnego wynikającego z art. 6a ust. 5 u.o.p.r. zatem spełniona została dyspozycja art. 240 §1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.). Po uchyleniu decyzji z dnia 16 marca 2005 r. organ I instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające, które w powiązaniu z zapisami ewidencji gruntów i budynków skutkowało wymiarem podatku od nieruchomości za rok 2005 w kwocie 1.639,00 zł. W odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta G. strona wniosła o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Decyzji organu I instancji zarzucono: 1) naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 240 § 1 pkt 5, art. 245 § 1 pkt 1, art. 120, art. 121 § 1, art. 124, art. 128, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 1 pkt 6 i 7 Op. poprzez niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów prawa materialnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: art. 1, art. 2, art. 3, art. 6, art. 6a, art. 6b, art. 6c ust. 1 u.o.p.r. i art. 2, art. 3, art. 4, art. 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 z późn. zm.) dalej jako – "u.p.o.l." poprzez niewłaściwe zastosowanie. W uzasadnieniu odwołania podniesiono m. in., że w ocenie je wnoszących w sprawie niniejszej nie wystąpiły przesłanki wznowienia postępowania określone w art. 240 § 1 pkt 5 Op. Dane zawarte w archiwum jednostki rejestrowej Wydziału Geodezji Urzędu Miejskiego w G. dla części gruntów działki Nr [..] położonej w G. przy ul. [...] nie stanowią nowego dowodu w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 Op. Za nowe dowody i okoliczności faktyczne nie może być uznane podnoszone przez organ I instancji rzekome nie dopełnienie obowiązku zgłoszenia zmian mających wpływ na zmianę naliczania podatku rolnego. Dane zawarte w informacji złomnej dla celów podatku rolnego są danymi rzeczywistymi, zgodnymi z zamiarami właścicieli, co do sposobu faktycznego użytkowania nieruchomości w badanym okresie. Opis nieruchomości i klasyfikacja nieruchomości stanowiącej własność podatników, ujawnione w ewidencji gruntów Wydziału Geodezji UM w G. nie mają dla podatników, i nie powinny też mieć dla organu podatkowego, istotnego znaczenia przy dokonywaniu rozliczeń za lata 2004 – 2007 i 2009, gdyż z przyczyn nie zawinionych przez podatników do chwili obecnej nie zostały zaktualizowane. Zwrócono także uwagę, że nie nastąpiła zmiana w sposobie użytkowania działki, co zostało potwierdzone w wyniku oględzin dokonanych w dniu 18 sierpnia 2009 r. przez pracowników organu podatkowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. decyzją z 10 lutego 2010 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową dającą możliwość ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy podatkowej zakończonej decyzją ostateczną. Wskazując na podstawę wznowienia postępowania wymienioną w art. 240 § 1 pkt 5 Op. organ odwoławczy stwierdził, że aby mogło nastąpić wznowienie postępowania w oparciu o tę podstawę musi nastąpić kumulatywne spełnienie następujących przesłanek: nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody istotne dla sprawy musza zostać ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej, nadto te okoliczności i dowody musiały istnieć już wcześniej to jest w chwili wydawania decyzji ostatecznej, lecz dla tego organu są one nowymi tylko dlatego, że nie były mu wcześniej znane. Nie jest przy tym istotne, czy ujawnione nowe okoliczności nie były znane organowi prowadzącemu postępowanie pierwotnie w wyniku zaniedbań (np. niedokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego). Organ odwoławczy wskazał, że w aktach sprawy znajduje się kwestionowana w toku obecnego postępowania decyzja z dnia 21 października 2009 r. oraz decyzja z dnia 16 marca 2005 r. ustalająca na rzecz A. G. i R. J. łączne zobowiązanie pieniężne za rok 2005 w wysokości 184,40 zł. Zobowiązanie dotyczy działki nr [..]. Z ostatnio wymienionej decyzji wynika, że na łączne zobowiązanie składał się podatek rolny i leśny, do opodatkowania przyjęto grunty orne i użytki zielone. Dokumenty, na podstawie których organ I instancji ustalił zobowiązanie pieniężne w dniu 16 marca 2005 r. to: wypis z ewidencji gruntów z dnia 4 listopada 1993 r. akt notarialny z dnia 29 listopada 1993 r. Rep. A nr [...] oraz podanie z dnia 7 marca 1994 r. w sprawie skorygowania podatku rolnego za rok 1994. W aktach sprawy znajduje się pismo R. J. z dnia 10 marca 2008 r. informujące o zmianie adresu jego zamieszkania. W aktach sprawy znajduje się informacja z archiwum ewidencji gruntów, z której wynika, że od 1995 r. działka nr [...] oznaczona jest jako RIIIa (0,6978 ha), ŁVI (0.0480 ha), Bp (0,6445 ha), zaś od 3 kwietnia 2001 r. oznaczenie Bp zmieniło się na B. Takie zapisy istniały również w dniu wydania decyzji z dnia 16 marca 2005 r. W ocenie organu odwoławczego przedstawione okoliczności pozwalają przyjąć, że w sprawie zaistniała przesłanka wznowienia postępowania, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Op. W dniu bowiem wydania decyzji ostatecznej nie była znana organowi podatkowemu zmiana ewidencji gruntów ujawnionych w ewidencji od roku 1995. O zmianach tych organ podatkowy dowiedział się dopiero po wpłynięciu do organu pisma podatnika z informacją o zmianie jego adresu. Organ odwoławczy ocenił, że jest to nowa, istotna okoliczność dla przedmiotowej sprawy, która ma wpływ na odmienne rozstrzygnięcie, bowiem grunty oznaczone w ewidencji jako B stanowią tereny mieszkaniowe, które nie podlegają opodatkowaniu podatkiem rolnym. W tej sytuacji zaistniała podstawa do wznowienia postępowania. W dalszej kolejności organ odwoławczy stwierdził, że skoro zaistniały podstawy do wznowienia postępowania prawidłowo organ podatkowy I instancji uchylił decyzję ostateczną w całości, i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy. Zdaniem organu odwoławczego ustalony przez organ podatkowy I instancji podatek jest adekwatny do ustaleń faktycznych sprawy i zgodny z prawem. Od opisanej wyżej decyzji podatnicy wywiedli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Decyzji zarzucili: 1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 240 § 1 pkt 5, art. 245 § 1 pkt 1, art. 120, art. 121 § 1, art. 124, art. 128, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 1 pkt 6 i 7, art. 210 § 4, art. 233 § 1 pkt 1 Op. poprzez niewłaściwe zastosowanie, 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest: - art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 z późn. zm.) poprzez błędną wykładnię, - art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt 2, art. 6 ust. 1 pkt 2 i art. 6c ust. 1 u.o.p.r. i art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. w zw. z art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez niewłaściwe zastosowanie. Zarzucając powyższe, skarżący wnieśli o: 1. uchylenie w całości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia 10 lutego 2010 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia 21 października 2009 r., 2. zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz Skarżących zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego – wynagrodzenia doradcy podatkowego. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że Prezydent Miasta G. wydając decyzję z dnia 21 października 2009 r. powielił swoje wcześniejsze błędy, wytknięte przez organ odwoławczy w decyzji kasatoryjnej z dnia 30 grudnia 2008 r. Organ I instancji nie wziął pod uwagę wskazań Samorządowego Kolegium Odwoławczego co do dalszego postępowania w sprawie i z tego względu odwołanie zasługiwało na uwzględnienie. Skarżący powtórzyli przedstawioną w uzasadnieniu odwołania od decyzji organu I instancji argumentację, że w niniejszej sprawie nie zaistniały przesłanki wznowienia postępowania wymienione w art. 240 § 1 pkt 5 Op. Zauważono w skardze, że istnieje rozbieżność między przesłankami wznowienia postępowania wskazanymi przez organ I instancji a podanymi przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Organ odwoławczy nie wskazał bowiem jako przyczyny wznowienia postępowania danych z archiwum jednostki rejestrowej lecz powołał się na pismo podatnika z dnia 10 marca 2008 r. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego "Przy wydaniu decyzji z dnia 16.03.2005r. organ oparł się na nieaktualnej ewidencji gruntów z dnia 4.11.1993r. O zmianach w ewidencji gruntów dowiedział się po wydaniu ww. decyzji tj. po wpłynięciu do organu pisma podatnika z dnia 10.03.2008 r. (data wpływu 14.03.2008r.)". Skarżący zarzucili, że organy podatkowe nie wyjaśniły w sposób wyczerpujący stanu faktycznego sprawy, a swoje rozstrzygnięcie oparły wyłącznie na zapisach ewidencji gruntów, które pozostają w sprzeczności z projektem klasyfikacji rolnej dla działki, nr [...] sporządzonym przez klasyfikatora mgr inż. R. Ż. Zapisy w ewidencji gruntów nie zostały zaktualizowane z przyczyn przez stronę niezawinionych. W takiej sytuacji, w ocenie Skarżących, zapisy ewidencji gruntów nie powinny stanowić podstawy wymiaru podatków. Organy podatkowe powinny oprzeć się m. in. na dokonanych oględzinach działki. Skarżący wywodził także, iż zmiany dokonane w ewidencji gruntów w 1995 r. odbyły się bezprawnie, co wynikać ma z przedłożonych dokumentów. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując prezentowane dotychczas w sprawie stanowisko. Skarżący wnieśli pismo procesowe z dnia 16 grudnia 2010 r., w załączeniu którego przedłożyli kopię postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w G. z dnia 8 grudnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych aktów z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej w dalszej części "p.p.s.a."), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Z przepisu art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Wykładnia tego przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż narusza ona prawo w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania jej z obrotu. Z akt administracyjnych wynika, że A. G. i R. J. są współwłaścicielami gruntów o pow. 14.153 m2 stanowiących działkę Nr [...] położoną w G. przy ul. [...]. Grunty te nabyli w 1993 r. jako gospodarstwo rolne bez zabudowań, co ustalono w oparciu o akt notarialny sporządzony 29 listopada 1993 r. Rep. A [...] oraz wypis z rejestru gruntów z 4 listopada 1993 r. Z uwagi na fakt, że grunty były sklasyfikowane jako użytki rolne oraz grunty zalesione (młody las w wieku do 40 lat) od roku 1994 Prezydent Miasta G. ustalał podatnikom łączne zobowiązanie pieniężne, w skład którego wchodziły podatek rolny i podatek leśny. Łączne zobowiązanie pieniężne ustalono również na rok 2005. R. J. złożył w dniu 13 marca 2008 r. zawiadomienie o zmianie adresu, co spowodowało między innymi, iż organ podatkowy I instancji dokonał czynności sprawdzających polegających na sprawdzeniu powierzchni i klas gruntów będących współwłasnością R. J. i A. G. Na podstawie wglądu do ewidencji gruntów Wydziału Geodezji Urzędu Miasta w G. ustalono, że grunty o pow. 14.153 m2 tj. działka o Nr [..], które wcześniej stanowiły gospodarstwo rolne i były sklasyfikowane w tej ewidencji jako użytki rolne, obecnie zmieniły klasyfikację i cześć gruntów o pow. 6445 m2 została wyłączona z użytkowania rolniczego i otrzymała symbol "B" tj. grunty pod zabudowaniami. Przy czym organ I instancji ustalił w oparciu o archiwum jednostki rejestrowej, że zmiana ta miała miejsce w 1995 r. i w tym też roku została ujawniona w ewidencji gruntów i budynków. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że decyzja Prezydenta Miasta G. z 16 marca 2005 r. ustalająca podatnikom łączne zobowiązanie pieniężne na rok 2005 została wydana na podstawie następujących dokumentów: wypis z ewidencji gruntów z dnia 4 listopada 1993 r., akt notarialny z dnia 29 listopada 1993 r. oraz podanie z dnia 7 marca 1994 r. w sprawie skorygowania podatku rolnego za rok 1994 r. Organ odwoławczy stwierdził dalej, że w aktach sprawy znajduje się informacja z archiwum ewidencji gruntów, z której wynika, że od 1995 r. działka nr [..] oznaczona jest jako: RIIIa (0,6978 ha), ŁVI (0,0480 ha), LzV (0,0250 ha), Bp (0,6445 ha) zaś od 3 kwietnia 2001 r. oznaczenie BP zmieniło się na B. Takie zapisy istniały w dniu wydania decyzji z dnia 1 lutego 2007 r. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego przedstawione okoliczności faktyczne uzasadniają twierdzenie, że w sprawie zaistniała przesłanka wznowienia postępowania, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Op. W dniu wydania decyzji ostatecznej nie była bowiem znana organowi podatkowemu okoliczność istniejących zmian od 1995 r. w ewidencji gruntów. Przy wydaniu tej decyzji organ oparł się na nieaktualnej ewidencji gruntów z dnia 4 listopada 1993 r. O zmianach w ewidencji gruntów organ dowiedział się po wydaniu decyzji ostatecznej tj. po wpłynięciu do organu pisma podatnika z dnia 10 marca 2008 r. zawierającego informację o zmianie jego adresu. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, w przedstawionym wyżej i zaakceptowanym przez Sąd stanie faktycznym, pogląd Samorządowego Kolegium Odwoławczego, co do zaistnienia podstaw wznowienia postępowania jest błędny. Należy podkreślić, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową, która stwarza prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy podatkowej, zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte jedną z kwalifikowanych wad procesowych, enumeratywnie wyliczonych w art. 240 § 1 Op. Zatem postępowanie wznowieniowe może być poświęcone jedynie zbadaniu i ocenie, czy w danej sprawie występują ustawowe przesłanki do wznowienia, określone w powołanym przepisie Ordynacji podatkowej. W orzecznictwie wielokrotnie wyrażany był pogląd, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową, która umożliwia weryfikację ostatecznych decyzji podatkowych z powodu wad postępowania, a nie samej decyzji (tak np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 1998 r. sygn. akt II SA 1241/98, publ. LEX nr 41894). Z treści zaskarżonej decyzji wynika, że jako podstawę prawną wznowienia postępowania organy przyjęły art. 240 § 1 pkt 5 Op. Zgodnie z tym przepisem w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Powyższy zapis wskazuje, że aby można było mówić o zaistnieniu tej przesłanki, muszą łącznie wystąpić następujące okoliczności: 1) muszą wyjść na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, 2) muszą być istotne dla sprawy, 3) nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody powinny istnieć w dniu wydania decyzji, 4) nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie mogą być znane organowi, który wydał decyzję. Przy tym nie jest istotne, czy ujawnione nowe okoliczności nie były znane organowi prowadzącemu postępowanie pierwotnie w wyniku zaniedbań (np. niedokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego), czy z innych powodów. Zdaniem Sądu nie można jednak przyjąć, że dana okoliczność nie była znana organowi wydającemu decyzję, jeśli wynikała ona z materiałów będących w dyspozycji tego organu. Fakt, że pracownik organu jej nie dostrzegł, względnie zaniedbał wglądu do dokumentu (rejestru), z którego ta okoliczność wynika nie może uzasadniać wznowienia postępowania. Taki sposób rozumienia art. 240 § 1 pkt 5 Op. w ocenie Sądu podważałby bowiem wynikającą z art. 128 Op. zasadę trwałości decyzji ostatecznych. Dokonując oceny zaistnienia przesłanki wznowienia postępowania opisanej w art. 240 § 1 pkt 5 Op. w realiach sprawy niniejszej należy zwrócić uwagę, że zgodnie z treścią art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, dane zwarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią m.in. podstawę wymiaru podatków i świadczeń. Kategoryczna treść tego przepisu nie budzi wątpliwości Sądu, i wskazuje, że organy podatkowe ustalając wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji. Przy wymiarze podatku od nieruchomości dla organów podatkowych wiążące są więc zapisy wynikające z ewidencji gruntów i budynków, a organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń w tej mierze. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań podatkowych nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów (por. np. wyroki NSA: z 5 listopada 2009 r. sygn. II FSK 836/08, z dnia 15 kwietnia 2008 r., sygn. II FSK 372/07, publ. w: Lex nr 490966; z dnia 12 marca 2009 r., sygn. FSK 49/08, z dnia 2 kwietnia 2009 r. II FSK 1949/07 publ. na stronie: http://www.orzeczenia.nsa.gov.pl/). Dane zawarte w ewidencji gruntów mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Op i zgodnie z tym przepisem stanowią one dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Ustalenia oparte o treść tych dokumentów urzędowych stanowią istotny element określenia podatkowego stanu faktycznego. Zatem, skoro dane pozwalające na prawidłowe opodatkowanie spornych w niniejszej sprawie gruntów zostały ujawnione, i były dostępne w ewidencji gruntów i budynków od 1995 r., to zasadnym jest twierdzenie, że pozostawały one w dyspozycji organu podatkowego. Jeżeli mimo to organ podatkowy z danych tych nie skorzystał w celu ustalenia prawidłowego wymiaru należnych podatków to okoliczność ta nie może stanowić podstawy wznowienia postępowania. Poglądowi temu nie przeczy okoliczność, że podatnicy byli zobowiązani na podstawie art. 6a ust. 5 u.p.o.r. złożyć stosowaną informację organowi podatkowemu. Uznając zasadność zarzutu naruszenia art. 240 § 1 pkt 5 Op. co polega w rozpoznawanej sprawie na wznowieniu przez organ podatkowy postępowania, pomimo braku podstaw faktycznych wznowienia postępowania przewidzianych w wymienionym wyżej przepisie, Sąd uznał za niecelowe odnoszenie się do pozostałych, podniesionych w skardze zarzutów. Ponownie rozpatrując sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. winno wziąć pod uwagę przedstawionej wyżej rozważania Sądu i uchylić zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta G. Organ I instancji nie wykazał bowiem, że w sprawie zaistniała podstawa wznowienia postępowania, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Op. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. Na podstawie art. 152 tej ustawy orzekł, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. O koszach postępowania orzeczono w oparciu o art. 200 i art. 205 § 1 w zw. z art. 209 p.p.s.a.