I SA/Gd 353/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Woźniak po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. G. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 2 grudnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia oddalić wniosek. Pismem z dnia 27 czerwca 2012 r. K. G. złożył wniosek o sprostowanie błędu rachunkowego w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 22 maja 2012 r. sygn. akt I SA/Gd 353/12 poprzez prawidłowe określenie kwoty zasądzonej na rzecz Skarżącego od Ministra Finansów tytułem zwrotu kosztów postępowania, tj. kwoty 457 zł zamiast kwoty 217 zł. Na uzasadnienie wniosku skarżący przedstawił szczegółowe wyliczenie należnej kwoty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje. Zgodnie z art. 156 § 1 w zw. z art. 159 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. Nr 270), dalej "p.p.s.a.", sąd może z urzędu lub na wniosek sprostować w wyroku oraz postanowieniu niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowaniu mogą podlegać zarówno wadliwości sentencji orzeczenia, jak uzasadnienia (T. Woś "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi", Warszawa 2005, s. 487). Przedmiotem sprostowania wyroku mogą być więc niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Przy czym nieprawidłowości te muszą mieć charakter oczywisty czyli niebudzący wątpliwości. Błąd pisarski jest oczywistą omyłką, gdy jest widoczne, że wbrew zamierzeniu sądu doszło do niewłaściwego użycia wyrazu lub oczywiście mylnej jego pisowni albo widocznie niezamierzonego opuszczenia jednego lub więcej wyrazów. Z kolei błąd rachunkowy to błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia badań arytmetycznych. Oczywistość omyłki musi natomiast jednoznacznie wynikać z treści orzeczenia w sposób pozwalający na natychmiastowe jej rozpoznanie. Nie ma charakteru oczywistego omyłka, której stwierdzenie wymaga głębszej analizy akt postępowania. Nie może bowiem być zmienione w drodze sprostowania orzeczenie co do istoty sprawy, (postanowienie NSA z 21.10.2010 r. sygn. akt II FZ 439/10. LEX nr 742493). W niniejszej sprawie Sąd I instancji wskazał w uzasadnieniu wyroku, że podstawę orzeczenia o kosztach stanowi przepis art. 200 w zw. z art. 209 p.p.s.a. Sąd zaniechał jednak szczegółowego wyliczenia zasądzonych kosztów, co czyni niemożliwym stwierdzenie oczywistej omyłki rachunkowej polegającej na błędnym zsumowania składników stanowiących o sumie przyznanych kosztów postępowania. Dla określenia prawidłowej kwoty kosztów postępowania konieczne jest dokonanie analizy i zliczenia poniesionych przez stronę kosztów postępowania. W takiej sytuacji, strona która nie zgadza się z zawartym w wyroku postanowieniem o zwrocie kosztów postępowania, i nie wnosi skargi kasacyjnej od wyroku, może je kwestionować w drodze zażalenie, o którym mowa w art. 194 § 1 pkt 9 p.p.s.a. Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.