I SA/Gd 357/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędzia NSA Joanna Zdzienicka- Wiśniewska, Protokolant Starszy Sekretarz sądowy Agnieszka Rupińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 28 lipca 2011 r. sprawy ze skargi J.K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 22 lutego 2011 r., nr [...] w przedmiocie zarzutów dotyczących postępowania egzekucyjnego 1. oddala skargę; 2. przyznaje od Skarbu Państwa- Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku adwokatowi M.L. kwotę 295,20 złotych (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych, dwadzieścia groszy) zawierającą podatek od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Postanowieniem z dnia 24 listopada 2010 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił uznania zarzutów zgłoszonych przez J.K. w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej i umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych o numerach [...]. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał, że działając jako organ egzekucyjny będący jednocześnie wierzycielem prowadzi postępowanie egzekucyjne do majątku zobowiązanego J.K. w oparciu o tytuły wykonawcze z dnia 16 lipca 2007 r. obejmujące należności z tytułu podatku od towarów i usług za okres od listopada 2002 r. do stycznia 2004 r.; należności z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych za miesiące styczeń, luty, kwiecień 2001 r. i luty 2002 r., a także tytuły wykonawcze z dnia 17 lipca 2007 r. obejmujące należności z tytułu zryczałtowanego podatku od przychodów ewidencjonowanych za okres od marca do grudnia 2002 r., za 2003 r. oraz luty 2004 r. W związku ze zmianą wysokości dochodzonych należności z tytułu podatku od towarów i usług z uwagi na wznowienie postępowania podatkowego zakończonego ostatecznymi decyzjami Naczelnika Urzędu Skarbowego organ egzekucyjny dokonał aktualizacji wystawionych tytułów wykonawczych - doręczając zobowiązanemu w dniu 22 lipca 2010 r. odpisy tytułów wykonawczych o numerach [...]. Dalej organ egzekucyjny wskazał, że w stosunku do zobowiązanego dokonano zajęcia nieruchomości położonej w K., gm. [...] dla której Sąd Rejonowy - Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr KW [...]. Do oszacowania wartości zajętej nieruchomości organ egzekucyjny wyznaczył rzeczoznawcę majątkowego, o którym mowa w przepisach o gospodarce nieruchomościami. Na rozprawie w dniu 4 sierpnia 2009 r. w obecności pracowników organu egzekucyjnego, zobowiązanego i rzeczoznawcy majątkowego został sporządzony protokół opisu i oszacowania nieruchomości. Pismem z dnia 12.08.2009 r. zobowiązany wniósł do organu egzekucyjnego zarzuty do opisu i oszacowania wartości nieruchomości stanowiącej własność zobowiązanego, których organ egzekucyjny postanowieniem z dnia 14.09.2009r. nie uwzględnił. Następnie jednak mając na uwadze stanowisko Dyrektora izby Skarbowej określone postanowieniem z dnia 6 października 2010 r. wydanym na podstawie wskazań co do dalszego postępowania wynikających z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 8 czerwca 2010 r., sygn. akt I SA/Gd 100/10 w przedmiocie zgłoszonych przez zobowiązanego zarzutów, organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia 10 listopada 2010 r. uznał zarzuty za uzasadnione. Zobowiązany po otrzymaniu zaktualizowanych tytułów wykonawczych, pismem z dnia 29 lipca 2010 r.. złożonym w terminie wniesienia zarzutów i zatytułowanym cyt. "zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego" w stosunku do w/w tytułów wskazał, iż jego zdaniem postępowanie nie powinno być prowadzone bowiem cyt: "zaskarżył on decyzję Urzędu Skarbowego odnoszącą się do należności za rok 2003 (...) wnosząc jednocześnie do Sądu o zawieszenie postępowania egzekucyjnego w sprawie." Pismo powyższe organ egzekucyjny uznał za zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Przywołując treść art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz.U. z 2002 r., Nr 110, poz. 968 z późn. zm.), zwanej dalej u.p.e.a., organ egzekucyjny wskazał, że zarzut braku wymagalności obowiązku określonego tytułami wykonawczymi o nr [...] jest bezzasadny, bowiem podstawą prawną ich wystawienia stanowiły ostateczne decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 15 stycznia 2010 r., które podlegają wykonaniu. Organ egzekucyjny nie stwierdził także wystąpienia żadnej innej przesłanki wymienionej w art. 33 u.p.e.a., która uzasadniałaby uznanie zarzutów za uzasadnione i w konsekwencji prowadziła do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Na powyższe postanowienie strona wniosła zażalenie, podnosząc zarzut niedopuszczalności egzekucji z powodu uchylenia czynności polegających na zajęciu nieruchomości w związku z wadliwością dokonanej wyceny. Postanowieniem z dnia 22 lutego 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Zdaniem organu odwoławczego, Naczelnik Urzędu Skarbowego trafnie rozstrzygnął w kwestii zgłoszonych przez zobowiązanego zarzutów wskazując, że podstawę prawną wystawienia tytułów wykonawczych stanowiły ostateczne decyzje podlegające wykonaniu. Dyrektor Izby Skarbowej zauważył też, że organ egzekucyjny postanowieniem z dnia 23 grudnia 2010 r. zawiesił postępowanie egzekucyjne prowadzone do majątku zobowiązanego w oparciu o tytuły wykonawcze [...]. Na powyższe postanowienie strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego domagając się jego uchylenia. Skarżący wskazał, że jego zdaniem wystąpiła rozbieżność między treścią obowiązku opisanego w tytułach wykonawczych a treścią obowiązku określonego orzeczeniami stanowiącymi podstawę do wystawienia tytułów wykonawczych. Aby nie narazić się na ten zarzut wierzyciel dokonał zaktualizowania tytułów wykonawczych. Takie działanie jako mające pokrzywdzić podatnika nie powinno mieć miejsca. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie wbrew wywodom skargi odpowiada prawu. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz.U. z 2002 r., Nr 110, poz. 968 z późn. zm.), zwanej dalej u.p.e.a. Zgodnie z art. 33 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27. Jak wynika z akt sprawy, w dniu 22 lipca 2010 r. skarżącemu doręczone zostały następujące zaktualizowane tytuły wykonawcze: nr [...] obejmujący należność z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od marca do czerwca 2003 r., [...] obejmujący należność z tytułu podatku od towarów i usług za wrzesień 2003 r., [...],[...] i [...] obejmujące należności z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych za 2003 r. Aktualizacja powyższych tytułów wykonawczych nastąpiła zgodnie z dyspozycją § 9 ust. 1b i 1c rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. Nr 137, poz. 1541 ze zm.), jako że w trakcie postępowania egzekucyjnego zostało wydane orzeczenie – Naczelnik Urzędu Skarbowego ostatecznymi decyzjami z dnia 15 stycznia 2010 r. wydanymi w wyniku wznowienia postępowania ponownie określił wysokość zobowiązań podatkowych skarżącego zarówno w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2003 r., jak i w zryczałtowanym podatku dochodowym od przychodów ewidencjonowanych za 2003 r. Chybiony jest zatem zarzut strony o niedopuszczalności egzekucji administracyjnej na podstawie art. 33 pkt 6 u.p.e.a. prowadzonej na podstawie ww. tytułów wykonawczych z dnia 16 lipca 2007 r. o numerach [...] zaktualizowanych w dniu 15 lutego 2010 r. oraz o numerach [...] zaktualizowanych w dniu 11 lutego 2010 r. Bezzasadny jest także zarzut rozbieżności między treścią obowiązku opisanego w tytułach wykonawczych a treścią obowiązku określonego orzeczeniami stanowiącymi podstawę ich wystawienia. Zaktualizowana treść tytułów wykonawczych jest zgodna ze stanowiącymi podstawę prawną ich wystawienia decyzjami Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 15 stycznia 2010 r., wydanymi w wyniku wznowienia postępowań podatkowych. Jak już wyżej wskazano, aktualizacja tytułów wykonawczych została dokonana zgodnie z prawem, znajdując oparcie w § 9 ust. 1b i 1c rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. Nr 137, poz. 1541 ze zm.). Z uwagi na powyższe bezzasadne jest twierdzenie skarżącego, że w niniejszej sprawie zachodzi taka sama sytuacja, jak w przypadku wystawienia tytułów wykonawczych o numerach [...]. Jak wskazał Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę, postępowanie egzekucyjne prowadzone w oparciu o powyższe tytuły wykonawcze zostało umorzone na podstawie art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a., wobec stwierdzenia, że pomiędzy treścią obowiązku opisanego w tytułach wykonawczych a treścią obowiązku określonego orzeczeniami stanowiącymi podstawę ich wystawienia, zachodzą rozbieżności. Decyzje z dnia 25 maja 2007 r., które stanowiły podstawę wystawienia tytułów wykonawczych, określały odpowiednio wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych za 2001 i 2002 r., podczas gdy tytuły wykonawcze obejmowały przedmiotowe zobowiązanie za poszczególne miesiące danego roku. Taka sytuacja w sprawie niniejszej, dotyczącej zaktualizowanych tytułów wykonawczych o numerach [...] nie zachodziła. Podkreślić też należy, że sam fakt wniesienia skargi do sądu administracyjnego na ostateczną decyzję, stanowiącą podstawę wystawienia tytułu wykonawczego, nie wstrzymuje postępowania egzekucyjnego i nie świadczy o "przedwczesności" wszczęcia tego postępowania. Zgodnie z art. 239e Ordynacji podatkowej ostateczna decyzja administracyjna podlega wykonaniu, chyba że wstrzymano jej wykonanie. Uregulowaniu temu odpowiada treść art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a., w myśl którego postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu m.in. w razie wstrzymania wykonania obowiązku. Nie można zatem skutecznie oprzeć zarzutu niedopuszczalności postępowania na fakcie zaskarżenia do sądu ostatecznej decyzji administracyjnej. Stronie pozostaje w takiej sytuacji złożenie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, który w razie jego uwzględnienia będzie stanowić podstawę zawieszenia postępowania egzekucyjnego. O niedopuszczalności egzekucji nie świadczy także wyrok tutejszego Sądu z dnia 8 czerwca 2010 r., sygn. akt I SA/Gd 100/10. W wyroku tym Sąd uwzględnił skargę i uchylił postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 4 grudnia 2009 r. w przedmiocie nie uwzględnienia zarzutów w sprawie opisu i oszacowania wartości nieruchomości. W konsekwencji wskazań co do dalszego postępowania zarzuty te zostały przez Naczelnika Urzędu Skarbowego uwzględnione postanowieniem z dnia 10 listopada 2010 r., wobec konieczności uzupełnienia bądź nawet sporządzenia nowego operatu szacunkowego przez rzeczoznawcę. Rozstrzygnięcie powyższe nie świadczy o niedopuszczalności egzekucji, lecz wskazuje jedynie na konieczność ponownego oszacowania wartości nieruchomości. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny , na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.