I SA/Gd 357/11

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. K. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego postanawia przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. J. K. wnioskiem z dnia 23 maja 2011 r. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym przez zwolnienie od kosztów sądowych, w tym wpisu od skargi w kwocie 100 zł oraz ustanowienie adwokata. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Jednocześnie ustanowienie dla strony adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww., przy czym nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy (art. 246 § 3 p.p.s.a.). W myśl art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Z przywołanych uregulowań wynika, że sprawą zainteresowanego jest wykazanie zasadności złożonego wniosku w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez wnioskodawcę oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy oraz dołączonych do rozpoznawanego wniosku, ustalono, że prowadzi on sam gospodarstwo domowe, nie osiąga stałego dochodu, z tytułu posiadania gospodarstwa rolnego otrzymuje kwotę około 500 zł na miesiąc (z tytułu dopłaty), którą przeznacza na leczenie psychiatryczne, poza siedliskiem, w którego skład wchodzi dom jednorodzinny i nieruchomość rolna o powierzchni około 25 ha – z której prowadzona jest egzekucja – nie posiada innego majątku, w tym oszczędności, przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro. Wnioskodawca posiada zadłużenie z tytułu ubezpieczenia społecznego rolników oraz znaczne zaległości podatkowe z tytułu VAT, zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych. Z zaświadczenia naczelnika urzędu skarbowego z dnia 19 lutego 2010 r. przedłożonego przy sprawie o sygn. akt I SA/Gd 747/09 wynika, że wnioskodawca od 2005 r. nie prowadzi działalności gospodarczej i nie składał w tym okresie zeznań podatkowych o wysokości uzyskanego przychodu i dochodu. Nadto z dokumentów przedstawionych przy sprawach o sygn. akt I SA/Gd 747/09, I SA/Gd 100/10 i I SA/Gd 120-121/10, w których skarżący także złożył wnioski o przyznanie prawa pomocy wynika, że jedyny majątek wnioskodawcy, tj. nieruchomość (siedlisko), podlega zajęciu. Na przedmiotowej nieruchomości ustanowione zostały hipoteki nie tylko na rzecz naczelnika urzędu skarbowego i KURS, ale także gminy, banku oraz osób fizycznych. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, uznano, iż skarżący wykazał, że na dzień wydania niniejszego postanowienia nie ma możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania. Stwierdzić należało, że przedstawiony we wniosku stan dochodów i majątku wnioskodawcy nie budzi wątpliwości. Nie uległ on także poprawie od czasu rozpoznania wniosków skarżącego o przyznanie prawa pomocy w innych sprawach, które zawisły przed tut. Sądem. Skarżący nadal nie posiada stałego źródła utrzymania, zaś dochody zadeklarowane w kwocie około 500 zł miesięcznie bez wątpienia nie pozwalają na zaspokojenie nawet podstawowych potrzeb. Z uwagi na prowadzoną egzekucję wnioskodawca nie może swobodnie dysponować jedynym swoim majątkiem, tj. nieruchomością. Z tych względów uznano, że wnioskodawca spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.