I SA/Gd 361/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska, Sędziowie Sędzia NSA Ewa Kwarcińska, Asesor WSA Danuta Oleś (spr.), Protokolant Starszy Referent Beata Jarecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi W.K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutu dotyczącego prowadzonego postępowania egzekucyjnego oddala skargę. I SA/Gd 361/06 UZASADNIENIE Przedmiotem skargi w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] nr [...] w zakresie uznania za zasadny zarzutu zobowiązanego w odniesieniu do tytułu wykonawczego z dnia 3 sierpnia 2000 r. i oddalenia zarzutu, co do tytułów wykonawczych z dnia 26 kwietnia 2004 r. Orzeczenia wyżej wymienione zapadły w następującym stanie faktycznym: Naczelnik Urzędu Skarbowego działający jako organ egzekucyjny wszczął postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego [...] z dnia 3 sierpnia 2000 r. (obejmującego zaległość podatkową w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 1999) wystawionego przez Urząd Skarbowy oraz tytułów wykonawczych z dnia 26 kwietnia 2004 r. o numerach [...] (obejmujący zaległość podatkową z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych za rok 1997), [...] (obejmujący zaległość podatkową w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 1999) i [...] (obejmujący zaległość podatkową w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2000) wystawionych przez wierzyciela - Naczelnika Urzędu Skarbowego. Zobowiązanym we wszystkich tych tytułach był W.K., zamieszkały w Ł. przy ul. [...] 45. W związku z doręczeniem odpisów powyższych tytułów wykonawczych w dniu 22 września 2004 r. (zobowiązany odmówił złożenia podpisu na tytułach), zobowiązany skierował do Naczelnika Urzędu Skarbowego pismo z dnia 27 września 2004 r., w którym zgłosił "zarzut w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego". W uzasadnieniu wniesionego środka prawnego W.K. wskazał, iż z powodu jego nieobecności w miejscu zamieszkania nie zostało mu skutecznie doręczone upomnienie wzywające do wykonania obowiązku objętego tytułem wykonawczym nr [...]. Naczelnik Urzędu Skarbowego pismo zawierające zarzuty przesłał Naczelnikowi Urzędu Skarbowego do załatwienia zgodnie z właściwością. Kierując się dyspozycją art. 34 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ egzekucyjny - Naczelnik Urzędu Skarbowego, pismem z dnia 14 października 2004 r. zwrócił się do wierzyciela - Naczelnika Urzędu Skarbowego z żądaniem wypowiedzenia się w zakresie zgłoszonego przez zobowiązanego zarzutu. Postanowieniem z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego wyraził stanowisko w sprawie zgłoszonego zarzutu i podtrzymał wniosek w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej do majątku zobowiązanego na podstawie tytułów wykonawczych: nr [...] z dnia 3 sierpnia 2000 r. oraz nr [...] i nr [...] z dnia 26 kwietnia 2004 r., ponieważ egzekucja administracyjna prowadzona na ich podstawie została wszczęta po uprzednim doręczeniu zobowiązanemu upomnień, o których mowa w art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wierzyciel wskazał w uzasadnieniu, iż upomnienie z dnia 8 czerwca 2000 r., dotyczące tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 3 sierpnia 2000 r., doręczone zostało w sposób zastępczy na podstawie art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. – zwany dalej k.p.a.) Ponadto, wierzyciel cofnął wniosek o prowadzenie egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego [...] z dnia 26 kwietnia 2004 r., gdyż zaległość podatkowa w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 1999 została wcześniej objęta tytułem wykonawczym [...] z dnia 3 sierpnia 2000 r. W wyniku zażalenie, złożonego na powyższe postanowienie przez W.K. pismem z dnia 13 grudnia 2004 r., Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia 1 lutego 2005 r. uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ stwierdził, iż w badanej sprawie nie zostały spełnione wymogi formalne dla uznania, iż upomnienie dotyczącego obowiązku objętego tytułem wykonawczym nr [...] z dnia 3 sierpnia 2000 r. doręczone zostało w trybie art. 44 k.p.a. Organ odwoławczy zauważył też, iż tytuły wykonawcze o numerach: [...], [...] i [...] wystawione zostały po uprzednim doręczeniu zobowiązanemu upomnień, którego to faktu W.K. nie kwestionował we wniesionych środkach prawnych. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, wierzyciel - Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia [...] wyraził stanowisko w przedmiocie zgłoszonego przez W.K. zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej i cofnął wniosek o prowadzenie egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] (z uwagi na brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia) oraz podtrzymał wniosek o prowadzenie egzekucji administracyjnej na podstawie tytułów wykonawczych: nr [...], [...] i [...]. Powyższe postanowienie zostało utrzymane w mocy postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 29 kwietnia 2005 r. Na postanowienie to została wniesiona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (sygn. akt I SA/Gd 519/05). Organ egzekucyjny - Naczelnik Urzędu Skarbowego po otrzymaniu ostatecznego postanowienia zawierającego stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu, postanowieniem z dnia [...] uznał za zasadny wniesiony przez W.K. zarzut w zakresie braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 3 sierpnia 2000 r. i umorzył postępowanie egzekucyjne w zakresie tego tytułu oraz odmówił uznania za zasadny zarzut w zakresie braku uprzedniego doręczenia upomnień w odniesieniu do tytułów wykonawczych o numerach: [...], [...] i [...] z dnia 26 kwietnia 2004 r. Uzasadniając swoje postanowienie, organ egzekucyjny wskazał na wiążący charakter wypowiedzi wierzyciela. W zażaleniu na powyższe postanowienie zobowiązany podniósł, iż niezasadne było prowadzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]. Ponadto zdaniem zobowiązanego prowadzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułów wykonawczych nr [...], [...] i [...] narusza art. 65 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (tekst jednolity: Dz. U. z 2001 r. Nr 124, poz. 1361 ze zm.). Dyrektor Izby Skarbowej po rozpatrzeniu sprawy w postępowaniu zażaleniowym postanowieniem z dnia [...] uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, iż zaskarżone postanowienie nie spełnia wymogów określonych w art. 124 k.p.a., gdyż organ egzekucyjny, uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, wskazał na wiążący charakter wypowiedzi wierzyciela w przedmiocie zgłoszonego zarzutu prowadzenia egzekucji administracyjnej, a dotyczącej braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia (art. 33 pkt 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji). Jednakże w świetle przepisu art. 34 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, stanowisko wierzyciela w przedmiocie zarzutu zgłoszonego na podstawie wskazanego art. 33 pkt 7 tej ustawy nie jest dla organu egzekucyjnego wiążące i dlatego zdaniem organu odwoławczego organ egzekucyjny nie był zwolniony z przeprowadzenia we własnym zakresie postępowania wyjaśniającego i wskazania w uzasadnieniu postanowienia faktów, na których oparł swoje rozstrzygnięcie. Wypowiedź wierzyciela, organ egzekucyjny winien był uwzględnić przy rozstrzyganiu dodatkowo. Nadto organ odwoławczy zwrócił uwagę, iż W.K. w piśmie z dnia 27 września 2004 r. wniósł zarzut w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, wskazując, iż nie doręczono mu upomnienia wzywającego do wykonania obowiązku objętego tytułem wykonawczym nr [...]. Z treści powyższego pisma nie wynika, aby zarzut braku uprzedniego doręczenia upomnienia zobowiązany podnosił także w stosunku do postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: [...], [...] i [...]. W związku z powyższym, Dyrektor Izby Skarbowej uchylając zaskarżone postanowienie i przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazał, iż organ egzekucyjny przed wydaniem postanowienia w sprawie zgłoszonego przez W.K. zarzutu, winien przeprowadzić postępowanie wyjaśniające z udziałem zobowiązanego, celem doprecyzowania, na zaistnieniu której z przesłanek wymienionych w art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zobowiązany oparł zgłoszony w dniu 27 września 2004 r. zarzut w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej - w odniesieniu do tytułów wykonawczych [...], [...] i [...]. Również na kasacyjne postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] została wniesiona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (sygn. akt I SA/Gd 739/05). Wykonując polecenie organu odwoławczego Naczelnik Urzędu Skarbowego pismem z dnia 21 lipca 2005 r. wezwał W.K. do doprecyzowania swojego zarzutu. Ponieważ udzielona przez zobowiązanego odpowiedź nie była jednoznaczna, organ ponownie w dniu 30 września 2005 r. wystosował wezwanie o jednoznaczne wskazanie czy zarzut braku uprzedniego doręczenia upomnienia odnosi się także do tytułów wykonawczych [...], [...] i [...].z dnia 26 kwietnia 2004 r. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, W.K. w piśmie z dnia 17 października 2005 r. stwierdził, iż zarzut braku uprzedniego doręczenia upomnienia w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym podniósł zarówno w odniesieniu do tytułów wykonawczych z dnia 3 sierpnia 2000 r. jak i z dnia 26 kwietnia 2004 r. Mając na względzie wyjaśnienia złożone przez zobowiązanego, Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia [...] uznał za zasadny zarzut w zakresie braku doręczenia upomnienia w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym w odniesieniu do tytułu wykonawczego [...] z dnia 3 sierpnia 2000 r. i umorzył w tym zakresie postępowanie egzekucyjne oraz odmówił uznania za zasadny zarzut braku doręczenia upomnienia w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym na podstawie tytułów wykonawczych [...], [...] i [...]. z dnia 26 kwietnia 2004 r. Biorąc pod uwagę stanowisko wierzyciela wyrażone w ostatecznym postanowieniu z dnia [...] oraz dokonując własnych ustaleń, w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy organ egzekucyjny stwierdził, iż upomnienia z dnia 22 marca 2004 r., dotyczące tytułów wykonawczych z dnia 26 kwietnia 2004 r., zostały skutecznie doręczone zobowiązanemu w dniu 31 marca 2004 r. We wniesionym na to postanowienie zażaleniu z dnia 28 listopada 2005 r., W.K. zarzucił naruszenie art. 33 pkt 8 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i nadal kwestionował doręczenie tytułów wykonawczych z dnia 26 kwietnia 2004 r. oraz związanych z tymi tytułami upomnień. Powołał się na swoją trudną sytuację materialną i zdrowotną, które to okoliczności jego zdaniem uzasadniają ograniczenie egzekucji. Ponownie wskazał, iż egzekucja może być prowadzona z nieruchomości położonej w Ł. przy ul. [...] 45, na której została wpisana hipoteka przymusowa dla zabezpieczenia wierzytelności będących przedmiotem postępowania egzekucyjnego, a której nie jest właścicielem. Dyrektor Izby Skarbowej nie uznał zarzutów zażalenia i postanowieniem z dnia [...] utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że z akt sprawy wynika, iż upomnienia z dnia 22 marca 2004 r. o numerach od [...] do [...] (dotyczące wezwania do wykonania obowiązków objętych następnie tytułami wykonawczymi z dnia 26 kwietnia 2004 r.) zostały prawidłowo doręczone zobowiązanemu w dniu 31 marca 2004 r. Z kolei na tytułach wykonawczych z dnia 26 kwietnia 2004 r. w części H, poz. 70 widnieje adnotacja o odmowie złożenia podpisu przez zobowiązanego, w związku z czym, doręczający stwierdził jako datę doręczenia dzień 22 września 2004 r. Fakt otrzymania tych tytułów wykonawczych, nie był też przez zobowiązanego kwestionowany we wcześniej wnoszonych środkach prawnych. Odnosząc się do zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego w postępowaniu prowadzonym na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 26 kwietnia 2004 r. organ odwoławczy stwierdził, że zarzut ten został już rozpoznany, gdyż był przedmiotem postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...]. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego W.K. powtórzył zarzuty zawarte w zażaleniu na postanowienie z dnia [...]. Udzielając odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, gdyż ponownie oceniając zebrany w sprawie materiał dowodowy uznał, iż należy podtrzymać dotychczas prezentowane stanowisko. Ustanowiony w sprawie pełnomocnik z urzędu w piśmie procesowym z dnia 27 listopada 2006 r. podniósł zarzut naruszenia art. 15 § 1 oraz art. 32 w związku z art. 26 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez nie doręczenie upomnień do tytułów wykonawczych z dnia 26 kwietnia 2004 r. oraz powtórzył zarzut naruszenia art. 33 pkt 8 tej ustawy. Pełnomocnik stwierdził, iż skarżący konsekwentnie podtrzymuje swoje stanowisko o braku doręczenia mu zarówno upomnień, jak i tytułów wykonawczych. Z kolei trudna sytuacja majątkowa i zdrowotna skarżącego nie stanowi wprawdzie przesłanki określonej w art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jednak winna mieć wpływ na ocenę zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało oddalić, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Przede wszystkim wskazać należy, iż kwestia zarzutów zgłoszonych przez W.K. w piśmie z dnia 27 września 2004 r. była już przedmiotem rozpoznawania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. I tak, Sąd badający legalność postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w sprawie stanowiska wierzyciela na zarzuty zawarte w piśmie z dnia 27 września 2004 r., wyrokiem z dnia 27 czerwca 2006 r., sygn. akt I SA/Gd 519/05 oddalił skargę W.K., gdyż nie stwierdził naruszenia prawa. Sąd uznał w tym wyroku, iż stanowisko zostało wyrażone w zakresie zgłoszonego zarzutu, a organ będący wierzycielem wyraził stanowisko odnośnie zarzutu zgłoszonego na podstawie art. 33 pkt 7 powołanej ustawy, szczegółowo analizując daty i skutki doręczenia upomnień, w konsekwencji cofając wniosek o prowadzenie egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]. Z kolei wyrokiem z dnia 14 lipca 2006 r., sygn. akt I SA/Gd 739/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny, oddalił skargę W.K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Postanowieniem tym Dyrektor Izby Skarbowej przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, gdyż uznał, że organ egzekucyjny przed wydaniem postanowienia w sprawie zgłoszonego przez W.K. zarzutu, winien przeprowadzić postępowanie wyjaśniające z udziałem zobowiązanego, celem doprecyzowania, na zaistnieniu której z przesłanek wymienionych w art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zobowiązany oparł zgłoszony w dniu 27 września 2004 r. zarzut w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej - w odniesieniu do tytułów wykonawczych [...], [...] i [...]. W ocenie Sądu, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy Dyrektor Izby Skarbowej badając przedmiotową sprawę w postępowaniu zażaleniowym zasadnie uznał, iż niezbędne jest ponowne merytoryczne rozpoznanie sprawy przez organ pierwszej instancji, z uwagi na konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części. Wskazać też należy na art. 34 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, który przewiduje, iż zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Biorąc pod uwagę brzmienie cytowanego przepisu oraz uwzględniając ocenę prawną wyrażoną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 27 czerwca 2006 r. i z dnia 14 lipca 2006 r., Sąd rozpoznający niniejszą sprawę uznał, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego dopełnił wynikającego z tej normy prawnej obowiązku uzyskania stanowiska wierzyciela w zakresie zarzutu zgłoszonego przez W.K. w piśmie z dnia 27 września 2004 r., przeprowadzając jednocześnie własne postępowanie wyjaśniające, mające na celu zbadanie zasadności zgłoszonego zarzutu. W aktach sprawy znajdują się upomnienia nr [...] wystawione w dniu 22 marca 2004 r. przez wierzyciela – Naczelnika Urzędu Skarbowego wraz ze zwrotnymi potwierdzeniami odbioru, z których wynika, że upomnienia te zostały prawidłowo doręczone zobowiązanemu W.K. w dniu 31 marca 2004 r. Mając to na względzie Sąd nie podzielił zarzutu skargi o naruszeniu art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, który nakazuje wierzycielowi przesłanie zobowiązanemu pisemnego upomnienie, zawierającego wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego (chyba że przepisy szczególne inaczej stanowią) i pozwala wszcząć postępowanie egzekucyjne dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia. Za niezasadny uznał również Sąd zarzut naruszenia art. 32 w związku z art. 26 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Pierwszy z powołanych przepisów stanowi, że organ egzekucyjny lub egzekutor, przystępując do czynności egzekucyjnych, doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, natomiast z art. 26 § 5 wynika, że wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Wnoszący skargę konsekwentnie zaprzecza, aby otrzymał tytuły wykonawcze [...], [...] i [...] z dnia 26 kwietnia 2004 r. Ponieważ jednak, na tytułach tych widnieje urzędowa adnotacja, iż zobowiązany odmówił podpisania tytułów wykonawczych, to doręczający te tytuły stwierdził jako datę doręczenia dzień 22 września 2004 r. i organ egzekucyjny zasadnie przyjął wypełnienie przesłanek do uznania, iż zostały spełnione przesłanki z art. 32 i art. 26 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Sąd podziela argument Dyrektora Izby Skarbowej, iż podnoszony w odniesieniu do tytułów wykonawczych z dnia 26 kwietnia 2004 r. zarzut skarżącego o stosowaniu zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego został już rozpatrzony. Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia [...] pozostawił zarzut ten bez rozpoznania, ponieważ termin do jego wniesienia upłynął w dniu 29 września 2004 r. Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia [...] stwierdził niedopuszczalność zażalenia wniesionego na powyższe postanowienie, z uwagi na uchybienie terminu do jego wniesienia. Rozstrzygnięcie to jest przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (sygn. akt I SA/Gd 471/06). Odnosząc się do zarzutu skarżącego, iż postępowanie egzekucyjne winno zostać skierowane do nieruchomości położonej w Ł. przy ul. [...] 45, podzielić należy argumentację Dyrektora Izby Skarbowej dotyczącą konieczności łącznego spełnienia przesłanek wynikających z art. 110 o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, który stanowi, iż z nieruchomości może być przeprowadzona egzekucja administracyjna, jeżeli zastosowanie środków egzekucyjnych, o których mowa w rozdziałach 2-6, nie było możliwe lub okazało się bezskuteczne; egzekucja z nieruchomości może być prowadzona tylko w celu wyegzekwowania należności pieniężnych określonych lub ustalonych w ostatecznym orzeczeniu, a w przypadku orzeczenia sądu wydanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - zaopatrzonego również w klauzulę wykonalności, a także należności pieniężnych wynikających z tytułu wykonawczego, o którym mowa w art. 44 ustawy o poręczeniach i gwarancjach udzielanych przez Skarb Państwa (art. 110 § 2); organ egzekucyjny podejmuje czynności egzekucyjne związane z egzekucją z nieruchomości na wniosek wierzyciela (art. 110 § 3). Poza tą argumentacją, wskazać także należy na treść art. 7 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, który pozwala organowi egzekucyjnemu stosować środki egzekucyjne przewidziane w ustawie. W § 2 przepisu zawarta jest zasada stosowania środka najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. W sytuacji, gdy kwota dochodzonej od W.K. należności wraz z odsetkami i kosztami egzekucyjnymi stanowi kilka tysięcy złotych, prowadzenie egzekucji z nieruchomości, stanowiłoby w ocenie Sądu naruszenie zasady stosowania najmniej uciążliwego środka egzekucyjnego. Sąd nie dopatrzył się również w działaniach organu egzekucyjnego naruszenia art. 65 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (tekst jednolity: Dz. U. z 2001 r. Nr 124, poz. 1361 ze zm.). Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny, którego kognicja ogranicza się do badania zaskarżonych decyzji pod względem ich legalności, a więc zgodności z powszechnie obowiązującym prawem materialnym i procesowym, nie stwierdzając przy wydaniu zaskarżonej decyzji naruszenia prawa mającego wpływ na wynik sprawy, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.