I SA/Gd 361/11

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Aleksandra Rynduch-Szczawińska po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. W. i K. W. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. postanawia: przyznać wnioskodawcom prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego. Wnioskami, złożonymi na formularzach PPF w dniu 12 maja 2011 r. (data stempla pocztowego), małżonkowie A. i K. W. zwrócili się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika (adwokata lub doradcy podatkowego). W oświadczeniu z dnia 30 maja 2011 r. skonkretyzowali, że wnoszą o ustanowienie dla nich obojga jednego pełnomocnika w osobie doradcy podatkowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Zgodnie z przepisem art. 245 § 2 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do przepisu art. 246 § 3 p.p.s.a., adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego można ustanowić dla strony, która nie zatrudnia lub nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. W świetle powołanych uregulowań przyznaje się prawo pomocy w zakresie całkowitym, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, oraz gdy nie pozostaje w stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym lub doradcą podatkowym, z wyjątkiem ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. Zatem to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonych przez wnioskodawców oświadczeń o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz nadesłanych przez nich na wezwanie referendarza sądowego dodatkowych oświadczeń z dnia 30 maja 2011 r. i dokumentów źródłowych (wyciągów bankowych, zaświadczeń pracodawcy o zarobkach, zaświadczenia z powiatowego urzędu pracy, odpisu zeznania podatkowego za 2010 r., odpisów decyzji w przedmiocie świadczeń rodzinnych, odpisu orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, dowodów obrazujących wysokość wydatków na leki, dokumentacji medycznej) ustalono, że małżonkowie prowadzą wspólne gospodarstwo domowe, mając na utrzymaniu małoletniego niepełnosprawnego syna. Wnioskodawczyni nie pracuje, wnioskodawca otrzymuje wynagrodzenie za pracę w średniej miesięcznej wysokości 2.115 zł netto (za okres od lutego do kwietnia br.), które pomniejszane jest przez pracodawcę o kwotę około 342 zł tytułem spłaty pożyczki zakładowej. Powyższy dochód jest jedynym źródłem utrzymania trzyosobowej rodziny. W okresie od 1 maja 2010 r. do 30 kwietnia 2011 r. wnioskodawczyni otrzymywała na syna zasiłek pielęgnacyjny w wysokości 153 zł miesięcznie. Od maja br. żadnego zasiłku nie otrzymuje, nie korzysta też z pomocy społecznej. Małżonkowie nie posiadają żadnych oszczędności, papierów wartościowych ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro, ich majątek stanowi mieszkanie o powierzchni 59 m2 oraz udziały w pojazdach mechanicznych o wartości 3.000 zł. Średnie miesięczne wydatki wnioskodawców związane z utrzymaniem mieszkania (opłaty za czynsz i media) wynoszą około 613 zł, ponadto ponoszą oni wydatki na leki w kwocie około 100 zł miesięcznie. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności faktyczne, a w szczególności wysokość dochodu wnioskodawców w stosunku do ponoszonych przez nich stałych i koniecznych kosztów utrzymania oraz brak zasobów pieniężnych, uznano, iż wnioskodawcy udowodnili, że nie mają realnych możliwości finansowych poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania. W konsekwencji na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.